Persoonlijk

The end: ik stop ermee

Tja, het moest er een keer van komen: eerlijk zijn over de toekomst van mijn blog. Ik loop er al best een tijdje tegenaan te hikken en vandaag gaat de kogel definitief door de kerk. Lees mee.

Bijna drie jaar geleden begon ik met bloggen om de doodsimpele reden dat ik zoveel wilde vertellen over mijn kind en het moederschap, maar ik in mijn directe omgeving niet echt een luisterend oor vond. Tel daarbij op dat schrijven mijn hobby is en tja, het was eigenlijk zo geregeld. Ik had al vaker blogs gehad, maar was dat altijd na een poosje weer zat en dan kapte ik ermee. Eigenlijk had ik verwacht dat het deze keer niet anders zou gaan. Dat is dus mooi wél iets anders gelopen. Inmiddels heb ik anoukzwager.nl al bijna drie jaar, komt er meestal vijf keer per week een nieuw artikeltje online en weten meer dan 10.000 unieke bezoekers per maand de weg naar mijn openbare dagboek.

Ik heb het al vaker benoemd, maar het schrijven is voor mij niet echt een probleem. Ik heb meestal voldoende inspiratie en heb gelukkig geen uren de tijd nodig voor het in elkaar knallen van een blogpost. Het gaat redelijk soepel en ik kan het bijna altijd prima combineren met mijn werk, mijn gezin en al het andere waar de hedendaagse moeder allemaal maar druk mee is. En toch is er iets wat mij al een poosje doet twijfelen of ik hier wel mee wil doorgaan. Meerdere dingen eigenlijk.

De inhoud
Als je zwanger bent of met een newborn leeft, dan zijn er wel veertigmiljard dingen waar je over kunt schrijven en waar anderen wellicht ook nog iets aan hebben – al is het alleen maar herkenbaarheid. Dat heb ik zelf twee keer mogen ondervinden. Ik raakte niet uitgepraat over zwangerschapstesten en -updates, schreef eindeloos over ritmes en ritueeltjes en vermoeide jullie meerdere keren met allerlei problemen waar we tegenaan liepen. Inspiratie te over en de verhalen waren meestal voor de meesten wel herkenbaar. Op dit moment heb ik het gevoel dat de inhoud van mijn site nog steeds wel een soort van herkenbaar is, maar dat ik met mijn kinderen tegelijkertijd in een fase zit waarin iedere ouder toch een bepaalde zekerheid over eigen kunnen heeft ontwikkeld en daardoor minder belangstelling heeft voor hoe het er elders aan toegaat. Een beetje cru gezegd: ik tik soms complete epistels terwijl ik denk ‘lekker boeiend, dit geldt toch voor iedereen op een andere manier?’ Natuurlijk wist ik al die jaren wel dat iedereen het op z’n eigen manier ervaart en beleeft en dat iedereen op z’n eigen manier invulling geeft aan het ouderschap, maar het schrijven van mijn ervaringen voelde nooit zo ‘zinloos’ als de laatste maanden.

Mijn privacy
De mensen die dicht om mij heen staan weten dat ik veel deel, maar dat er grote (en belangrijke) dingen van mijn leven absoluut niet op internet staan. Ik besluit vaak op gevoel of ik iets wel of niet wil delen en dat resulteerde altijd in een heel natuurlijke filter. De laatste maanden merk ik dat mijn filter strenger wordt. Dat ik vaker denk: ik wil dit helemaal niet delen. Mijn kinderen zijn momenteel dusdanig groot dat er van alles in hun leven gebeurt waarvan ik vind dat het niet op mijn site hoeft. Zelf volg ik best wat ‘mommybloggers’ en ik merkte de laatste maanden dat ik steeds meer met opgetrokken wenkbrauw zat te lezen wat er allemaal het internet op geslingerd werd om me vervolgens te beseffen dat ikzelf geen haar beter ben. Mijn wekelijkse Happy Moments is ook zo’n voorbeeld. Ik maakte altijd enorm fanatiek tientallen foto’s die ik dan allemaal liet zien, terwijl ik tegenwoordig amper aan de tien foto’s op een vrije dag kom. Gewoon, omdat ik geen zin heb om wéér al die niet zo bijzondere dingen vast te leggen en ik bovendien ook niet meer wil dat tienduizenden mensen weten wat ik exact per week heb uitgespookt. Het is een beetje een tweestrijd, want ik geniet zo van het teruglezen van mijn HM’s, maar tegelijkertijd voelt het steeds meer als een moetje om het te maken en sta ik er niet honderd procent meer achter. Het is me meer energie gaan kosten dan dat het me oplevert en eigenlijk geldt dat voor al mijn artikeltjes.

Het verandert…
Het aantal bloggers neemt in rap tempo af. De focus verschuift naar social media – in het bijzonder Instagram en YouTube. Dat ik never op YouTube ga, dat weten jullie. Dat ik op Instagram lekker actief ben weten jullie ongetwijfeld ook. De verhuizing van bloggend Nederland naar de andere platforms is natuurlijk niet voor niets. Bezoekersaantallen nemen af, het levert onvoldoende op (sterker nog: in mijn geval is het door de grootte van de site best een dure hobby terwijl ik nog steeds principieel weiger om geld te verdienen aan mijn site) en tja, je moet wel een beetje met de tijd meegaan als je echt iets wil bereiken. Nou is dat laatste voor mij niet per se het geval, want ik heb geen ambities op bloggebied. Maar niet alleen ‘zakelijk’ gezien is het anders geworden, ook het gedrag van de lezers is aan verandering onderhevig. Mensen hebben minder tijd voor een ellenlang epistel over allerlei onderwerpen die leuk zijn om te lezen maar weinig toevoegen aan het leven. Dat merk ik niet alleen bij mezelf maar ook aan het gedrag op mijn site.

Dus…
Ik stop. Oh man, wat vind ik het vreselijk moeilijk om dit te schrijven. Mijn site is mijn extra kindje, er zit zoveel liefde en tijd in, er staan zoveel mooie verhalen op en het is een enorm waardevol document. Maar het is genoeg zo. Ik wil het niet meer uitbreiden. Ik ga mooie verhalen sparen voor mezelf en dit op een andere manier documenteren. Ik ga tijd inruimen voor andere dingen die ik leuk vind. Ik wil nog zoveel. Een boek schrijven, met een naaimachine overweg kunnen (gaat never gebeuren maar goed), groeien op werkgebied en mezelf verdiepen in persoonlijke ontwikkeling. Ik wil meer leren over (werk)geluk, over balansen tussen alles waar we tegenwoordig druk mee zijn, prioriteiten stellen en keuzes maken. En dit is een eerste stap. Mijn site blijft nog wel even in de lucht, maar er komt geen nieuwe content meer bij. Dat schrijven nog steeds een grote hobby is en ik het bovendien een fijne uitlaatklep vind staat echter buiten kijf. Dat ik niets meer schrijf is daarom absoluut geen optie. Maar vanaf nu vervang ik mijn duizend-woorden-tellende verhalen op deze blog door korte en meer to-the-point stukjes op Instagram. Hier zal het roer dus ook een beetje omgaan. Ik wil actiever worden met mijn Stories en vaker inhoudelijke posts plaatsen, zodat jullie toch een beetje op de hoogte kunnen blijven van onze slapeloze nachten, ontwikkelingen rondom peuterdrama, persoonlijke updates en dilemma’s waar ik als moeder mee worstel. Ik heb zelfs al een kleine blik geworpen op IGtv, al voelt dit nu nog wel een brug te ver.

Ik wil jullie vanaf deze plek allemaal heel erg bedanken. Voor jullie tijd en aandacht, voor de liefste berichten, de leukste reacties en de bemoedigende woorden. Het was een feestje en dat blijft het. Ik stop voordat het gevoel écht anders wordt en ik neem alle mooie momenten en herinneringen met me mee. Die zijn onbetaalbaar, dus nogmaals dank, vanuit de grond van mijn hart. Hopelijk verhuizen jullie mee naar mijn Instagram (@anoukzwager) en kunnen we elkaar op die plek blijven inspireren.

Hele dikke knuffel & ontelbaar veel liefs,

Anouk

Dit vind je misschien ook wel leuk!

27 Comments

  1. Wat jammer! Ik las altijd met veel plezier jouw stukjes, ik houd juist niet van You tube en filmpjes, lees liever. Veel succes met alles wat je nog gaat doen en bedankt!

  2. JIJ BEDANKT!
    Ik heb altijd met ontzettend veel plezier jouw blogs gelezen. Heerlijk nuchter, met veel humor, eerlijk en herkenbaar. Je bent één van de weinige bloggers die ik altijd trouw volg. Ik zal je blogs ontzettend missen, maar blijf je zeker volgen op instagram. Geniet van je keuze, je stopt inderdaad op een hoogtepunt en dat is goed!

  3. Och lieve, leuke Anouk! Wat vind ik dit jammer! Maar ik begrijp je keuze absoluut. Ik ga je epistels enorm missen, je schrijft echt jaloersmakend fijn, maar gelukkig hebben we Instagram!

  4. Super jammer, maar oh zo leuk dat je nog op instagram blijft! Kunnen we toch nog een kiekje doen in jullie leuke leven en je te gekke berichten lezen. Heb genoten van je blogs!

  5. Ik reageer normaal dus nooit op blogs maar nu moet ik wel! Goed dat je voor jezelf de knoop hebt doorgehakt, heel veel begrip daarvoor. Maar dat neemt niet weg dat ik het heel jammer vind dat ik je blog, de leukste en meest herkenbare van allemaal, moet missen bij m’n ochtendritueel. Succes met al je nieuwe plannen!

  6. Wat jammer dat je stopt! Altijd op maandag ochtend je HM lezen met een bakkie koffie erbij, en mijn zoon is bijna net zo oud als Ticho, zoveel herkenbare dingen gelezen hierover, en ook andere dingen die je allemaal schreef, ik ga het missen. Bedankt daarvoor!!

  7. Danique Hoek says:

    Bedankt voor je heerlijke humor, je heerlijke foto’s en je heerlijke gezin.
    Iedere maandagochtend keek ik uit naar wat voor week jullie gehad hebben, wat je kindjes gedaan hebben waardoor jij weer heerlijke grappen maakt.
    Bedankt, geniet van je kindjes. ❤️

  8. Loes Last-Roelofs says:

    Lieve Anouk, wat vind ik dit jammer, maar o zo begrijpelijk ook!
    Elke maandag word ik wakker met het idee; yes, weer een nieuwe HM van Anouk, wat zullen zij deze week weer beleefd hebben! Ik vind jouw gevoel voor humor fantastisch en moet er dan ook altijd erg om lachen. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar kan wel zeggen dat ik van jou geleerd heb!
    Bedankt daarvoor Anouk, en ik wens je al het goeds toe met je mooie gezin!
    Liefs, Loes

  9. Tamara Embregts says:

    Heel jammer dat je stopt met schrijven, vind je happy moments verhalen altijd super om te lezen en keek er altijd wel naar uit om ze te lezen op de maandag ochtend. Ook je andere stukken vond ik leuk om te lezen, maar ik begrijp het wel. Heel veel succes met al je nieuwe andere plannen.

  10. Aaaaah wat jammer! Maar ook zo begrijpelijk. Ik herken veel van wat je zegt, je leven op internet gooien en de grens. Dapper dat je deze keuze maakt en ik ben blij dat je op instagram blijft want ik vind je verhalen zo lekker lezen.

  11. Lieve Anouk, ook ik wil je bedanken voor alle leuke, herkenbare stukjes van de afgelopen jaren. Ik heb ervan genoten! Ik begrijp je keuze volkomen en wens je heel veel succes toe met alle andere dingen die op je pad gaan komen. Ik blijf je natuurlijk volgen op Instagram, zo voelt het gelukkig toch niet als een definitief afscheid! 🙂

  12. Je schrijft zeker heel leuk! En vaak ook veel herkenbare dingen. Jammer dat je stopt maar heel begrijpelijk!! Succes met je andere doelen 😊

  13. Wat jammer! Maar bedankt voor het delen van alles. Ik heb altijd met heel veel plezier gelezen en dan vooral herkenning van heel veel dingen. Hierdoor kreeg ik weer energie en werd ik weer positief omdat, opvoeden niet altijd gemakkelijk is. En ik soms behoorlijk twijfelde of ik het wel goed doe omdat andere het heel anders aanpakken. Bedankt!

  14. Eigenlijk niks toe te voegen aan alle andere reacties. Wat ontzettend jammer! Ook ik lees (las, boehoe) altijd met heel veel plezier je stukjes en vond het vooral heerlijk relativerend om jouw mening en visie te lezen. Maar het allerbelangrijkste is dat je je goed voelt bij wat je doet. En als dat niet meer zo is; move on 🙂
    Dank je wel voor je -onbewuste- steun en herkenning in het eerste jaar met baby en alle leuke stukjes!

  15. Wat ontzettend jammer. Ik vind je site juist een van de leukste tussen alle andere mommybloggers, lekker eerlijk en ook heel fijn zonder al die spam/reclame voor producten. Maar begrijp je keuze, maar ga het wel echt missen om te lezen. Leuk dat je op Insta nog wel updates blijft geven.

  16. Mariëlle says:

    Hoi Anouk,

    Wat jammer, maar heel begrijpelijk!
    Ik volg eigenlijk geen blogs alleen jouw blog en met name de happy moments. Superleuk om te lezen, ik geniet altijd van hoe humoristisch je iets kan omschrijven…
    Het beste gewenst in alles!
    Groetjes,
    Mariëlle

  17. Priscilla says:

    Heel jammer want ik genoot zo op maandagochtend van jouw Happy Moments, maar een hele begrijpelijke beslissing. Ik wens je al het goeds toe en ik blijf je lekker volgen op Instagram.

  18. Wat een dappere keuze. Lijkt me moeilijk om na zo’n mooie tijd de knoop door te hakken. Maar super begrijpelijk en goed dat je het doet. Ik heb altijd met veel plezier jouw verhalen gelezen! Op Instagram blijf ik jou volgen. Veel succes!

  19. Altijd genoten van je stukjes! Steeds heel herkenbaar!! Ik zal de happy moments missen!!!

  20. Wat jammer maar begrijpelijk! Je artikelen lazen zo lekker weg en herkenbare situaties!
    Maandagen zonder de happy moments! 😢
    Op Instagram blijf ik je zeker volgen!

  21. Aaaah super jammer! Maar wel heel begrijpelijk hoor !! Heb altijd met plezier je blogs gelezen ( vooral de happy moments haha ) en blijf je dan nog met plezier volgen op instagram!

  22. Wat een dapper besluit! Maar dat neemt niet weg dat ik je stukjes ga missen. Jij bent een van de enige mama bloggers die ik altijd met veel plezier volg. Herkenbaar, vol met humor en eerlijk. Geniet van je mooie gezin en al het moois dat nu op je pad gaat komen!

  23. Wat een dapper besluit! Maar dat neemt niet weg dat ik je stukjes ga missen. Jij bent een van de enige mama bloggers die ik altijd met veel plezier volg. Herkenbaar, vol met humor en eerlijk. Geniet van je mooie gezin en al het moois dat nu op je pad gaat komen!

  24. Lieve Anouk,
    Wat een dapper besluit, maar wat vind ik het ontzettend jammer dat je stopt!!
    Met twee dochtertjes, eentje van 2.5 jr en eentje van bijna 10 maanden vond ik met een grote glimlach zoveel herkenning in je blog.
    Ik ga je stukjes missen!
    Veel geluk en liefde toegewenst voor jullie alle vier!
    Liefs,
    Lysanne

  25. Jolanda / BezigeBeadz says:

    Ik lees dat je stopt. Mijn eerste reactie: neeee wat ontzettend jammer. De enige die ik echt volg, geniet altijd zo van je herkenbare verhalen. Je zet me aan het denken en door jouw boeffies weet ik vaak vast een beetje wat me te wachten staat met die twee van mij. Dex & Jet zijn net wat jonger maar zo hetzelfde als jouw T’s.
    Ik lees je blog. Begrip en respect voor je keuze! Doen wat goed voelt!
    En dan lees ik dat je wel op insta blijft en ik jullie zo toch nog kan volgen. Yes!!!
    Bedankt dat we met je mochten/mogen meeleven!

  26. Jammer, maar ook begrijpelijk. Ik vond de Happy Moments echt super leuk om te lezen. En alle herkenbare mama gerelateerde dingen 🙂 veel geluk en succes voor in de toekomst! Gelukkig mogen we je nog volgen via Instagram!

  27. Heel erg jammer, maar ook een knappe beslissing ! Heb veel aan je verhalen gehad , maar blijf je zeker volgen via Instagram!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *