Momlife

Het leven met een pittig kind…

Met Ticho als ons eerste kind werden wij achteraf gezien op een hele relaxte manier klaargestoomd voor het ouderschap. Hij was lief, rustig en deed weinig verrassende dingen. Een baby volgens het boekje. Maar toen was daar Tess.

En dat is een pittige tante. Ze is druk, maakt idioot veel lawaai voor zo’n klein meisje, ze ziet geen angst en gevaar, duikt overal volle bak in en is gewoon niet te stoppen. Met niks. Het is bij haar alles of niets. Ze is heel blij of heel boos. Heel vrolijk of heel verdrietig. Ze gaat helemaal of helemaal niet. Ze vindt slapen een kansloze bezigheid en is altijd bezig met ontsnappen aan ons blikveld. Ze ziet alles, ze wil alles. Ze is intens. En dat is best wel wennen, want dat waren we dus niet gewend.

Laat ik vooropstellen dat ik het superleuk vind om zo’n klein actief mormeltje te hebben. Ze is namelijk naast al het bovenstaande vooral enorm grappig en ondeugend. Ook roep ik altijd dat Tess de reden is dat ik niet naar de sportschool hoef. Ik lig iedere dag weer meerdere malen in een deuk om haar en haar fratsen en ben dol op haar pittige karaktertje. Het is er zo eentje die ik over een paar jaar met een gerust hart loslaat – waar dan ook – en waarvan ik dan weet dat ze zich wel redt. Die regelt het wel.

De kaders
Maar voor we daar zijn, moet ik haar eerst fatsoenlijk door de eerste jaren van haar leven loodsen. Klinkt een stuk dramatischer dan het is, maar eigenlijk komt het wel precies daarop neer: ik moet haar altijd begeleiden en in de gaten houden, ook nadat ik haar bepaalde sturing heb gegeven. Hoe anders dan bij Ticho, die ik natuurlijk ook kaders en richtlijnen moet meegeven maar waarvan ik er wel altijd op kan vertrouwen dat hij zich daaraan houdt. Een mooi voorbeeld: twee weken terug waren we op een verjaardag waar het binnen nogal warm was. Er werd een deur naar de tuin open gezet voor wat frisse lucht, maar we konden niet naar buiten omdat het regende. Ticho ging toch even in die deuropening staan en zette twee stapjes de regen in. Ik pakte hem beet en legde uit dat hij binnen moest blijven omdat het nat en koud was buiten en hij geen jas en geen kaplaarzen (en een witte trui…) droeg. Die brave Hendrik bleef vervolgens de rest van de middag binnen en vertelde ook tegen iedereen die toch naar buiten ging dat ze dat beter niet konden doen. Ik stond dat van een afstandje eens te bekijken en was trots op mijn peuter maar moest tegelijkertijd denken aan hoe dit met Tess zou gaan. Ik stelde het me zo voor: de deur gaat open, Tess zet niet twee stapjes naar buiten maar rent meteen de tuin in, springt in de eerste beste plas die ze tegenkomt, weigert vervolgens om naar binnen te komen, luistert half naar mijn waarschuwing terwijl ze ondertussen een ontsnappingsplan maakt en de rest van de avond sta ik als poortwachter bij de deur om te zorgen dat ze binnen blijft.

Beter voorkomen dan genezen?
Bovenstaand voorbeeld is natuurlijk niet heel spannend. Kwestie van volhouden en consequent blijven. Maar het ondernemende karakter van onze dochter gaat verder dan dat soort dingen. Mijn grootste pijnpunt is het totale gebrek aan gevoel voor gevaar bij de kleine meid. Ze klimt op stoelen, tafels, barkrukjes, banken, rugleuningen, het aanrecht, laat zichzelf van de commode glijden, duikt kop-voor van het grote bed en rijdt op haar fiets van de trap. Dat laatste voorval deelde ik een paar weken terug op Instagram (kun je HIER lezen). Lang verhaal kort: we hebben een splitlevel woning en Tess ging op haar loopfiets – die door Ticho naar boven was getild – van de trap tussen de keuken en de woonkamer. Ze liep daarbij een bizar blauw/dik/zwart oog op maar gelukkig bleef verdere schade ons beperkt. Het was enorm schrikken en ik voelde me vet schuldig. Ik had immers niet goed opgelet. Het deed me ook beseffen dat ongelukjes in kleine hoekjes zitten – hoewel ik dat wel wist want we hebben met Tess meerdere ongelukjes van het niveau wil-je-liever-niet-meemaken gehad – en dat we misschien nog strikter moeten zijn op het treffen van voorzorgsmaatregelen. Gelukkig werd ik door mensen uit mijn omgeving gauw weer met beide beentjes op de grond gezet. “Deze meid is zo snel en zo ondernemend, je kunt het niet altijd voorkomen. En jullie huis is hartstikke kinderproof, alleen die ene trap niet, gewoon omdat het niet kan. Maak je niet zo druk.”

Bubbeltjesplastic
En ze hadden gelijk. De enige oplossing voor dat onbehouwen gedrag van onze dreumes is haar volledig in bubbeltjesplastic wikkelen en haar forever vastbinden in haar ledikant. Maar goed, we begrijpen allemaal dat dat in de praktijk geen doen is. Dus laat ik haar maar gaan. Krijg ik dagelijks meerdere hartverzakkingen, waarschuw ik duizend keer en denk ik soms ook: meid, je valt maar, misschien leer je er wat van. Want ja, zo sta ik er dan ook wel weer in. Ik ben niet het type moeder dat zich heel druk maakt om een blauwe plek, een schaafwond of een tand door de lip. Ik denk altijd maar zo: van vallen leren ze opstaan, letterlijk. En dat vind ik een hele belangrijke les, want in de rest van hun leven zullen ze nog vaak genoeg vallen en ook weer moeten opstaan (en dan niet altijd letterlijk).

Onze Tess is een handenbinder zoals ze het in het woordenboek zouden omschrijven, maar onze Tess is ook een enorme leerschool. Ze laat ons iedere dag weer zien hoe je alles eruit moet halen wat erin zit, ze brengt zoveel vreugde en haar doorzettingsvermogen, belevingswereld, gevoel voor humor en vastberadenheid zijn prachtige eigenschappen waarvan ik hoop dat ze die voor de rest van haar leven behoudt. Ze is mijn kleine inspiratiebron, mijn sportschool en mijn grootste uitdaging en ik zou haar nooit anders willen hebben.

Bedankt voor het lezen!

>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager).

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Mooi geschreven! Is Tess na het trapincident voorzichtiger geworden als ze nu bij de trap speelt? Wie weet is ze het zelf alweer vergeten, oeps!

  2. Wat mooi omschreven. Onze dochters zijn van dezelfde maand. Volgens mij was het de maand van de pittige meiden, want wij hebben er ook zo een. Ondernemend, schreeuwend, super lief, intens.

    Je blog is een fijne herkenning. En ik kan veel leren van jouw manier om er mee om te gaan. Bedankt voor je openheid en je blog.

    Groetjes Linda

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *