Momlife

Herkenbare momenten met een peuter in huis

Als je gezegend bent met een peuter in huis, dan zijn er een aantal zaken voor iedere moeder ontzettend herkenbaar. Vandaag zet ik die (voor mij) meest herkenbare dingen op een rij. Lees mee.

Een week of twee geleden kwam ik op Pinterest een quote tegen die min of meer precies weergaf hoe ik me elke dag opnieuw weer voel als ik nonstop met mijn allerleukste peuter in de weer ben geweest: “Communicating with a toddler is difficult. It’s like trying to explain what color the number 4 smells like.” Met andere woorden: het is onmogelijk. Maar er is dus meer wat iedere moeder van een peuter zal beamen. Gaan we!

De strijd om de slaapjes
Wel of geen middagslaapje is momenteel het dilemma van de dag. Aan de ene kant wil ik hem in de middag echt nog wel even neerleggen omdat hij dan de rest van de dag gewoon een stuk vrolijker is én omdat hij soms van vermoeidheid bijna in elkaar stort, maar ik weet ook dat als ik dat doe, we in de avond urenlang met hem bezig zijn. Want dan is hij dus niet moe. 

Het eeuwige zindelijkheidsgeneuzel
Ik heb de illusie dat ik hem zindelijk krijg met een zindelijkheidstraining allang laten varen en bovendien is dat helemaal niet hoe ik het voor elkaar wil krijgen, maar we zitten nu wel een beetje in zo’n aanmodderfase. Enerzijds denk ik: doorpakken. Anderzijds denk ik: die luier is wel makkelijk. Want ik heb echt geen zin om veertig keer per dag met hem naar de wc te gaan, op de meest onmogelijke tijden en de meest onmogelijke plekken. 

Discussies voeren
Nu onze peuter goed kan praten, is dat ook wat hij heel de dag doet. Dat is natuurlijk handig want ik heb heel lang uitgekeken naar het moment waarop hij mij gewoon kon vertellen wat zijn probleem was in plaats van keihard te schreeuwen, maar het resulteert ook in iedere dag duizend discussies. Over zijn kleding. Zijn schoenen. Het beleg op zijn boterham. De vorm waarin ik zijn boterham snijd. Zijn drinken. Zijn tussendoortjes. Wat er op televisie komt. Hoelaat hij naar bed gaat. Wat we in de winkel meenemen. Of hij op de roltrap mag. En, en, en.

Nachtangsten
Zo sneu vind ik dat, als Ticho middenin de nacht wakker wordt en dan helemaal over de pis is omdat hij bang is voor krokodillen onder zijn bed. Soms roept hij dan dat de krokodil hem komt opeten. Als ik hem vertel dat er geen krokodillen zijn, dan zegt hij standaard: “Jawel, kijk, daar!” Hij is er zo bang voor. Schijnt heel normaal te zijn voor kinderen van zijn leeftijd. Hopelijk gaat het gauw over.

Speelgoed in overvloed
We hebben zeg maar een verzameling van bijna drie jaar. Duizend knuffels, boekjes, auto’s, treintjes, treinbanen, ballen, puzzels, knutselzooi, telramen, loopfietsen, poppenbuggy’s en God mag weten wat nog meer. Het is bizar en mijn voornemen om dit allemaal een beetje binnen de perken te houden is afschuwelijk mislukt.

Zelf doen
Een ontwikkeling die ik graag zie is dat mijn kinderen zelfstandiger worden. Ik probeer dat ook altijd te stimuleren en zit altijd op mijn handen als hij dingen zelf wil doen. Zijn schoenen aantrekken, zijn kleding uittrekken, zijn boterham smeren, zijn haren wassen: hij doet het allemaal zelf wel.

Een eigen wereld
Wij zijn gezegend met een jongetje dat heel goed zelf kan spelen. Soms is hij bezig in de speelhoek en hoor ik hem uren niet. Hij zit dan helemaal in zijn eigen wereld. Praat ook tegen zichzelf en tegen zijn auto’s of knuffels. Ook ziet hij altijd en overal vuur dat hij als Brandweerman Sam echt moet blussen. Of roept hij uit het niets “PAW PATROL IS KLAAR VOOR ACTIE!” Heerlijk vind ik dat, die eigen fantasiewereld.

Gênant!
Ze brengen je soms in behoorlijk beschamende situaties, die peuters. Als ze in een volle supermarkt roepen dat ze gepoept hebben. Of als ze bij de bakker linea recta naar de kassa lopen en om een koekje vragen. Of als ze een wat zwaarlijvig persoon zien en dan vragen of die mevrouw een baby in haar buik heeft. Of zich theatraal op de grond storten middenin het winkelcentrum als jij ze bij de arm pakt en ze vervolgens heel hard ‘AUW JE DOET ME PIJN’ gillen. Echt, de lijst met gênante momenten is eindeloos.

Geslachtsdelenfascinatie
De meest gestelde vraag bij ons in huis in ongetwijfeld wie er een piemel heeft en wie er een muis heeft. Op de voet gevolgd door de vraag waarom ik borsten heb en de daarbij behorende conclusie dat we wel allemaal tepels hebben. Ik weet niet hoe het mogelijk is, maar die jongetjes zijn op extreem jonge leeftijd al maar wat bezig met wat er tussen hun benen hangt. 

Lekker kletsen
Ik vertelde het net al, maar Ticho is dus een kletsmajoor geworden. Hij ratelt maar door en zijn mond staat zelden stil. Alles wat hij ziet benoemt hij en hij kan ook steeds beter verbanden leggen. Ik verbaas me met enige regelmaat over alles wat er uit zijn waffeltje komt. Afgelopen week waren we bij mijn opa en stond hij voor het raam naar de rivier te kijken, waar twee boten elkaar passeerden. “Kijk, mam, twee boten. Ze gaan bijna botsen. Dat mag niet van de politie he? Dan wordt de politie boos.” Waarop ik een beetje verbaasd vroeg hoe hij daarbij komt en wie hem over de politie verteld heeft (juist omdat ik niet wil dat hij politie associeert met ‘straf’ benoem ik nooit dat iets niet mag omdat de politie anders boos wordt). Hij keek me vertwijfeld aan. “Oh nee, niet de politie… De havendienst.” DE HAVENDIENST?! Ik moest heel hard lachen. “Ja, die hebben een gele boot.” Oké, wijsneus, wat jij wil.

Vragenvuur
De echte waarom-vragen worden nog niet gesteld – daar kijk ik wel enorm naar uit omdat ik zo benieuwd ben wat er allemaal in dat koppie omgaat – maar hij wil wel heel de dag van alles weten. Mag ik wat drinken? Mag ik televisie kijken? Wat heb jij in je mond? Ga jij ook naar buiten? Mag ik met de fiets? Waar is papa? Gaan we even naar oma? Moet ik naar schooltje? Ik word echt heel de dag onderworpen aan een kruisverhoor. 

Lieve woorden
Het allerleukste: hij is zo lief en snapt nu veel beter alles wat hij zegt. Iedere avond vertelt hij me dat ik zijn beste vriend ben. “Voor de rest van mijn leven”, voegt hij daar dan aan toe. Zo zo zo schattig. Ook zegt hij iedere ochtend als ik moet werken: “Veel plezier op je werk mam” of vraagt hij “heb je een leuke dag gehad?” Soms vraag ik me weleens af of het normaal gedrag is voor een kind van nog geen drie, maar het is denk ik gewoon hoe hij is. Een heel sensitief mannetje dat zich heel bewust is van zijn omgeving. En zo lang hij het afwisselt met een woeste “IK VIND JOU NIET MEER LEUK!” denk ik dat het allemaal wel lekker in balans is. 

Nou, tot zover de situaties die hopelijk overal wel een beetje herkenbaar zijn. Mis jij nog iets in het lijstje? Laat het me weten, ik ben benieuwd!

Bedankt voor het lezen!

>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager).

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *