Persoonlijk

De krochten van mijn site en een trip down memorylane

Afgelopen week belandde ik in de krochten van mijn eigen website. Ik las oude Happy Moments terug, maar dook ook weer in mijn zwangerschap en kraamperiode. Vandaag deel ik mijn bevindingen. Lees mee.

Al zesduizend keer gezegd maar ik vind mijn website echt een heel mooi naslagwerk. Sommigen begrijpen er niets van, vinden het gek dat ik veel dingen deel, hebben er een mening over, maar eigenlijk raakt dat me nul komma nul procent meer als ik dan zo eens kijk naar alles wat ik de afgelopen tweeënhalf jaar verzameld heb op anoukzwager.nl. Niet alleen handige informatie – ik gebruik mijn eigen site regelmatig als naslagwerk om bijvoorbeeld te checken hoe ik bepaalde dingen aanpakte toen Ticho de leeftijd van Tess had – maar ook omdat al mijn herinneringen daar staan. In fotoalbums knallen we vaak enkel en alleen de hoogtepunten maar juist die onbenulligheden die ik anders al lang weer was vergeten, die maken het voor mij een heel fijn plekje om zo nu en dan eens doorheen te bladeren. Goed, dat deed ik vorige week dus en ik kwam een aantal punten tegen waar ik het nog eens over wil hebben.

De misselijkheid
Alles wat ik las vond ik leuk of kon ik relativeren, maar toen ik een heel epistel over de zwangerschapsmisselijkheid tegenkwam (HIER), vloog dat me best wel aan. Ik zou niet willen zeggen dat het me een trauma heeft opgeleverd maar als ik aan die periode denk dan voel ik weer die eeuwig zeurende buik, de brandende keel, de continue misselijkheid. Ik voel weer dat afschuwelijke zeeziekgevoel als je midden in de nacht wakker wordt, ik zie de plastic boterhamzakjes om in te kotsen weer in iedere tas en ik krijg spontaan weer stress omdat ik me druk maak om het kindje dat moet groeien. Alle kwaaltjes en dingetjes omtrent zwanger zijn en bevallen vergeet je – ik kan zelfs de echte pijn van een wee niet meer terughalen – maar dit zit echt nog heel vers in het geheugen. Als de wens voor een derde kindje enorm groot zou zijn dan zou ik het nog een keer doorstaan, maar het is ook wel één van de redenen dat ik denk: hoeft niet meer.

De kraamtijd van Tess
Dit (KLIK) vond ik het aller- allerleukste om te lezen. Ik meen me te herinneren dat de bezoekersaantallen op de site ook nog nooit zo hoog zijn geweest als toen en dat snap ik. Want oh wat zaten wij op een roze wolk. De bevalling ging soepeltjes (kun je HIER teruglezen) en de eerste dagen en weken waren intens genieten. Ook intens vermoeiend en ik heb echt wel regelmatig met mijn handen in het haar gezeten, maar bovenal was ik de gelukkigste vrouw op aarde. We genoten van ons kersverse gezinnetje van vier en ik vind het heel leuk om dat ook echt terug te lezen. Ik voel, zie en proef alles wat mij toen zo blij maakte in ieder woord en maakte er spontaan weer het gelukshormoon van aan.

Het leed dat fotoboeken heet
Letterlijk dat was de titel van een artikeltje ergens in het begin van 2018 (KLIK). Toen ik vertelde dat ik echt een draak ben als het op bijhouden van fotoboeken aankomt. Ik zei toen ook dat ik mijn leven zou beteren en dat ik echt werk zou gaan maken van heel die fotoboekentoestand. Nou, ik kan je vertellen: mislukt. En aangezien ik als enige in Nederland niet gesponsord wordt door een fotoboekenwinkel, denk ik ook niet dat ik er ooit enthousiast en proactief van ga worden. Het probleem is inmiddels dat ik de struisvogelstrategie hanteer. Het achterstallig werk is inmiddels zo afschuwelijk veel dat ik voor het gemak het hele project maar negeer.

Wat zou ik volgende keer anders doen
Toen Ticho een klein half jaartje oud was, schreef ik HIER een blogpost over wat ik bij een volgende zwangerschap anders zou doen. Vond ik heel leuk om terug te lezen, vooral omdat ik het de tweede keer ook daadwerkelijk anders heb gedaan. Zo predikte ik in april 2017 dat ik een eventuele volgende keer meer mijn rust zou pakken om zo mijn misselijkheid wat controleerbaarder te maken en dat is precies wat ik deed toen ik deels de ziektewet in ging. Ook wilde ik het kraambezoek anders structureren. Meer lucht in de agenda enzo. Dit heb ik niet bewust zo gepland toen ik eenmaal bevallen was van Tess maar ja, bij een tweede is de animo voor het nieuwe leven gewoonweg een stuk minder dus dat kwam ook wel goed uit. Verder wilde ik minder eten en minder kopen en dat is ook prima gelukt. Ik kwam de tweede keer amper aan – bijna zes kilo om precies te zijn en dat was er dus na het werpen van een baby van 4 kilo, een placenta en vreselijk veel vruchtwater meteen af – en kocht nauwelijks roze spullen.

Project Droomtuin
Ja, dat kunnen we gerust een project noemen want man oh man, wat heeft dat allemaal lang op zich laten wachten. Sterker nog, we zijn nog steeds niet klaar. In het voorjaar van 2017 (!) schreef ik (HIER) al hoe het er allemaal uit moest komen te zien maar het duurde toen nog een dik jaar voordat er ook daadwerkelijk wat gebeurde. Wat ik heel leuk vind om te zien is dat het wel zo ongeveer is geworden zoals ik toen beschreef. Veel gras, een grote schuur, onderhoudsvrij. Wat nog ontbreekt is die mooie veranda en een speeltoestel voor de kinderen. Die staan voor de zomer van 2020 op de rol. Zo blijven we een beetje bezig.

De zwangerschapsaankondiging en alles daaromheen
Uiteraard zijn dit de blogposts die ik persoonlijk het allerleukste vind om terug te lezen. En als ik daar dan in verzonken zit, dan wens ik weleens dat ik terug kan naar die eerste magische tijd. De weken van de testen (KLIK), de eerste echo’s (KLIK) en het wereldkundig maken (KLIK): zo bijzonder. En met de kennis van nu – dat het allemaal wel goedkomt – zou ik mezelf dan ook op het hart willen drukken er écht van te genieten. Want voor je het weet is het voorbij en zit het hoofdstuk ‘zwangerschap’ in een gesloten boek. Wat ik overigens nog wel heel geinig vind het deze artikeltjes, die ik dus schreef toen ik net zwanger was van Tess, is dat ik aan alles proef dat ik er best wel lichtzinnig over denk, twee kinderen onder de twee. Dat ik letterlijk zeg ik dat ik denk dat het niet zwaar is. Moet ik toch op terugkomen. Hoewel zwaar misschien nog steeds niet de best passende omschrijving is, is het echt niet zo romantisch en gezellig als ik me op dat moment inbeeldde.

Dit waren voor mij de meest in het oog springende artikeltjes. Superleuk dus om het allemaal weer eens te lezen. Lees jij weleens oude stukjes terug?

Bedankt weer en een fijne dag toegewenst!

>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *