Momlife

Twee keer prijs: Duimelotjes bij ons thuis

Dat je dit nog nooit gezien hebt lijkt me nagenoeg onmogelijk, maar if so: wij hebben thuis twee kinderen die min of meer heel de dag met hun duim in hun mond lopen…

Ergens hoopte ik dat onze kids niet zouden gaan duimen, want het is gewoon rete onpraktisch qua afleren. Maar de kans dat zij wél aan de duim zouden gaan was wel redelijk groot, want zelf heb ik tot het einde van de basisschool geduimd en de wederhelft ook zoiets. Toen ze beiden vanaf hun geboorte een enorme zuigbehoefte hadden maar een speen niet accepteerden wist ik al hoe laat het was. We hadden (weer) een Duimelotje. Eigenlijk heb ik me er zo lang mogelijk niet druk om gemaakt, simpelweg omdat het ook wel heel makkelijk is, zo’n duim die altijd in de buurt is en troost biedt als dat nodig is. Maar inmiddels probeer ik – met name – de peuter een beetje los te weken van die eeuwige vinger in zijn mond.

Het gebit
De belangrijkste reden om de liefde tussen Ticho en zijn duim iets te laten bekoelen is zijn gebit. Momenteel heeft hij natuurlijk alleen nog maar melktanden die ooit gewoon gewisseld gaan worden, dus is het probleem nog een beetje te overzien. Maarrrr als hij 24/7 met die duim in zijn mond loopt dan ben ik vooral bang dat zijn kaak al helemaal vervormd is en hij straks ook met grote-mensen-tanden als die van een konijn in zijn mond heeft staan. Dat we drieduizend jaar bezig zijn met bezoekjes aan de ortho enzo. Nu snap ik echt wel dat we aan die ortho niet ontkomen, maar een beetje damagecontrol is in dezen volgens mij niet slecht. Bovendien vind ik duimen ook gewoon ranzig. Want eerst graaft hij in het zand, in het gras, in de aarde, in zijn neus en God mag weten waar nog meer, en vervolgens stopt hij die bron van bacteriën in zijn waffel. Krijgen ze wormpjes van enzo en bah.

Troost
Het handige aan die duim vind ik dat ze ‘m altijd bij zich hebben. Ik hoef nooit panisch op zoek naar een speentje of een knuffeldoekje en in droevige tijden, bij intens verdriet, na een valpartij, een ruzie of andersoortig peuterdrama zijn ze allebei binnen no time weer stil omdat ze dus die duim in hun mond kunnen stoppen. Het geeft mijn kinderen troost en biedt hen veiligheid. En dat vind ik toevallig vrij belangrijken punten van aandacht in het leven. In dat opzicht ben ik op zich best wel blij dat ze duimen en dus niet verknocht zijn aan een speen ofzo. Maar ja, het gegeven dat ze ‘m altijd bij zich hebben en direct kunnen gebruiken als ze troost of afleiding zoeken, zorgt er natuurlijk ook voor dat het een lastig verhaal wordt als je het wilt afleren.

Afleren
En toch is dat wel wat ik wil gaan doen. Met name bij Ticho. Zijn duimgedrag is nog ietsje extremer dan bij Tess, zijn tandjes staan een kilometer naar voren en hij loopt echt te pas en te onpas met die duim in zijn mond. Inmiddels is hij bijna drie en dus vind ik hem oud genoeg om hem uit te leggen dat een duim heel fijn is. Voor in bed. En verder niet. En dat is precies wat ik doe. Als hij – zonder dat hij het zelf in de gaten heeft – zijn duim richting zijn mond beweegt dan zeg ik direct: “Tich, je duim is voor in bed.” Tot nu toe heeft het overigens weinig effect hoor, want juist het feit dat ik zeg dat het niet mag maakt het extra grappig om het wel te doen. En normaal gesproken zou ik het oplossen door heel consequent te zijn in ‘straffen’ maar dat vind ik in dit geval dan al gauw te ver gaan. Ik ga hem niet op de trap zetten omdat hij duimt en ik ga ook zeker zijn vinger er niet afhakken. Minder rigoureus maar ook nog niet aan de orde is het gebruiken van bite-ex of het afplakken van die meest geliefde vinger. Dit houd ik graag nog even achter de hand. Het voelt nog niet helemaal goed om een kind van bijna drie aan dit soort praktijken bloot te stellen zeg maar.

Alternatieven
Het praktisch afleren van duimen is volgens mij geen punt. Kwestie van consequent zijn, vinger uit zijn mond trekken, volhouden en uitleggen. Wat het proces een stukje moeilijker maakt is het feit dat die duim voor zoveel comfort zorgt én dat ‘ie vaak gebruikt wordt zonder dat Ticho echt in de gaten heeft wat hij doet. Het vraagt dus om enorme oplettendheid van mij en het zal je niets verbazen als dat er soms weleens bij inschiet. Ook vind ik het best wel lastig om hem comfort te bieden in de vorm van iets anders dan zijn duim. Om te beginnen hebben we nu zijn knuffelbeer standaard uit bed. Die mag hij binnenshuis nu overal mee naartoe nemen (dat mocht voorheen niet maar moest de knuffel gewoon in bed blijven) zodat hij daar een beetje troost en comfort bij vindt, maar verder weet ik nog niet zo goed hoe ik dit hele proces op een peuterproof manier moet aanpakken. Alternatieven zijn er niet echt, hem alsnog een speen aanbieden is wellicht wat vreemd en zijn vinger aan zijn rug vasttapen mag niet van de kinderbescherming.

Zijn er toevallig meer moeders van Duimelotjes in de zaal? En proberen jullie dat duimen af te leren of laat je het maar gewoon zoals het is en denk je dat hij vanzelf wel een keer stopt voordat hij op kamers gaat? Je mag me alle tips en adviezen geven. Dank!

Bedankt voor het lezen!


>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. De oudste had een speen, overigens alleen in bed, want dat vond ik voldoende. De jongste duimt ook. Tot nu toe alleen in bed, samen met zijn knuffeldoekje. Ik maak me er voor nu nog niet zo druk om, het komt wel goed, net als dat met de speen goedkwam (zonder enige drama) en de zindelijkheid ook kwam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *