Momlife

De humor van mijn kinderen

Ik vind mijn eigen gevoel voor humor best wel leuk, maar daar hebben alledrie mijn huisgenoten een andere mening over. Die lachen niet om mijn grapjes. Wel om andere domme dingen. Lees maar mee!

Wil je jouw kind graag even laten lachen? Dan is kietelen sowieso een recept met succesgarantie, maar er is nog veel meer. De kunst zit ‘m in de eenvoud. Want een schunnige grap, een foute woordspeling of een op-het-randje-joke gaan ze niet waarderen, hoe lollig jij het zelf ook vindt. Nee, je moet stemmetjes doen. Of typetjes. Of met ze gooien. Of Bumba kijken. Ik maakte een overzicht van alles waar de T’s van moeten lachen (en wat ik echt helemaal niet grappig vind). Gaan we!

Bumba
Ik kan die gekke clown wel wurgen zo irritant dat ik ‘m vind, maar Ticho en Tess vinden het hilarisch. Het is zo ongeveer het enige programma waar ons meisje langer dan drie seconden gebiologeerd naar kan kijken en Ticho tja, die is fan van het eerste uur. Gelukkig vraagt hij nu niet meer standaard om Bumba, maar als het dan op televisie is dan ligt hij schuddebuikend op de bank. Vind ik dan wel weer leuk om te zien.

Kiekeboe
Eigenlijk is dit het allerleukste als kinderen nog een compleet gebrek aan objectpermanentie hebben. Dat je kiekeboe kunt doen en ze letterlijk na drie seconden niet meer weten dat jij achter je handen verstopt zit en het keer op keer een verrassing blijft als jij tevoorschijn komt. Die vorm van kiekeboe spelen we nooit meer, want daar trappen ze allebei niet meer in, maar wat we wel vaak doen is rondjes rondom het kookeiland rennen en elkaar dan vanachter een willekeurig hoekje laten schrikken.

Verstoppertje
“Ga jij maar even tellen, dan doe ik verstoppen achter het gordijn.” Dat is het niveau van verstoppertje spelen. “Ik ga even tellen, ga jij verstoppen onder de tafel.” Heerlijk vind ik het. Weinig uitdaging, lekker overzichtelijk, daar gaan we goed op. En Ticho dus ook, want die doet bijna niets liever dan verstoppertje spelen.

Licht aan en uit
Lichtknopjes hebben een enorme aantrekkingskracht op kinderen. Volgens mij niet alleen op de mijne. En grappig dat het is om het licht aan en uit te doen. Vooral die van de badkamer, het liefst als ik onder de douche sta. Nou ben ik absoluut geen moeilijke moeder en vind ik een heleboel goed, maar spelen met het licht mag dus niet. Hebben ze schijt aan hoor.

Mij vervelen
Hun favoriete activiteit: mij klieren. Als ik op de laptop zit dan gaat gegarandeerd één van de twee op het toetsenbord rammen, als ik televisie kijk dan kan ik er vergif op innemen dat de televisie wordt uitgezet, als ik met de camera in de weer ben, is het een zekerheid dat die wordt afgepakt en ga zo maar door. Vinden ze onwijs leuk. Ik iets minder.

Spetteren
Nog zoiets wat ik eigenlijk liever niet heb maar wat volgens de T’s het allerleukste op aarde is: een golfslagbad van de badkuip maken als ze tegelijkertijd in bad zitten. Er zijn weleens dagen waarop ik oprecht bang ben dat het water door de tegel en het plafond richting de benedenverdieping lekt. Samen in bad is sowieso een feestje en het wordt allemaal nog duizendmaal leuker als ze flink mogen spetteren en met gietertjes over elkaars hoofd kunnen gieten.

Neppe telefoongesprekken voeren
Grappig dat Ticho dit deed toen hij klein was en dat zijn mini zus nu precies hetzelfde doet. Ze pakt alles wat ook maar een klein beetje op een telefoon lijk, plakt dit tegen haar oor en roept vervolgens keihard ‘haaaaai’. En lachen dat ze dan doet. Ticho doet het nu wat minder, maar die kon er ook wat van. Die ging zelfs nog een stapje verder want die voerde echt hele gesprekken terwijl hij de badthermometer als telefoon gebuikte. “Hoi oma, ja hoi, nee nee, ja oke, nee, joe, joe, doei.” Oke wijsneus. Met je joe joe.

Een damespaard
Vinden ze allebei zo leuk en als ik het met de één doe dan staat de ander meteen in mijn nek te hijgen omdat die ook graag wil hobbelen. Je kent het wel: kind op je knieën zetten en dan gaan hobbelen. De damespaard-variant ken ik nog van vroeger, maar wij doen altijd ‘zandweg, grindweg, hobbelweg, keiweg, GAT IN DE WEG’ en dan laat ik ze dus zogenaamd vallen. Dit is het trucje dat ik altijd uit de kast haal op het moment dat er eentje niet te genieten is, als ze vervelend worden want moe of honger of als er gewoon even een portie aandacht nodig is. Werkt every single time.

Kieteldood
Duh, tuurlijk gaan ze lachen. Allebei mijn kids kunnen absoluut niet tegen kietelen dus vind ik het enorm grappig om ze zo nu en dan een klein beetje te martelen. Toch ben ik wel altijd voorzichtig hiermee, omdat ze nog zo klein zijn dat ze niet duidelijk kunnen aangeven wanneer het niet leuk meer is – bijvoorbeeld als ze amper nog lucht krijgen – en ik ze geen paniekaanval wil bezorgen. Maar gewoon gedoseerd af en toe een beetje lekker hard kietelen tot ze smeken om genade? Love it.

Tot zover mijn bijdrage. Zijn jouw kinderen ook van die grapjurken? En heb je nog een mooie toevoeging? Laat het me weten.

Bedankt voor het lezen!
>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *