Persoonlijk

De balans wat heeft 2019 mij tot nu toe gebracht?

Een paar dagen geleden liep ik achter de kinderwagen met daarin mijn immer vrolijke dochter. We waren samen, een meidenuitje. Frisse neus, lekker kletsen en ook een beetje nadenken…

Nu ben ik sowieso wel van het nadenkerige soort. Mijn hoofd staat nooit stil. Ik ben iedere minuut van de dag bezig met plannetjes, ideetjes, overpeinzingen, analyseren en bijsturen. Soms word ik daar horendol van – bijvoorbeeld als ik probeer te slapen maar dat gewoonweg niet lukt omdat het zo’n lawaai in mijn hoofd is – maar het levert me ook altijd weer fijne nieuwe inzichten op. Zo ook deze keer. Ik dacht namelijk aan hoe het nieuwe jaar voor mij verlopen is. Wat wilde ik graag bereiken toen ik op oudjaarsavond proostte op een nieuwe reis van 365 dagen? En is dat allemaal een beetje uitgekomen?

Long and difficult road
De eerste maanden van dit kalenderjaar gingen niet bepaald van een leien dakje. Ik was moe, uitgeblust, had geen zin, geen energie, voelde me op z’n zachtst gezegd heel kut. Dat was natuurlijk niet leuk, maar eigenlijk heb ik me altijd voorgehouden dat het een fase was en dat ik uit die fase weer genoeg lessen kon leren. En dat is ook zo gebleken. Ik zou niet willen zeggen dat ik blij ben dat ik me zo gevoeld heb, maar ik ben wel blij met wat het me opgeleverd heeft. Ontzettend veel inzichten, zelfkennis en meer vertrouwen. Ik durf nu meer voor mezelf te kiezen, doe niets waar ik geen zin in heb, steek mijn energie alleen ergens in als het me ook weer energie oplevert en ja, dat werpt z’n vruchten af.

Nieuw werk
Het was niet zo dat ik op 1 januari 2019 dacht dat ik dit jaar een nieuwe baan zou zoeken, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het nog nooit door mijn hoofd was gegaan. Ik had al langer het gevoel dat ik mijn beste tijd bij het CNV gehad had en bovendien ging het reizen (anderhalf uur enkele reis) een beetje tegenstaan. Omdat ik met dit soort grote issues niet over één nacht ijs ga, heb ik gewoon gewacht tot er hier of daar toevallig iets op mijn pad zou komen. Ik ben echt niet per se enorm bijgelovig, maar bij dit soort dingen geloof ik wel dat het komt als het komt. En het kwam. Sinds een kleine twee maanden werk ik bij een digitaal bureau in het centrum van Dordrecht en dat bevalt me goed. Ik heb het naar mijn zin, mag mooie dingen doen en nu we een poosje onderweg zijn voel ik me ook weer op mijn gemak.

Internetleven
Qua bezoekersaantallen op de site schommel ik al weet ik het hoelang tussen de 10.000 en 12.000 (uniek) per maand. Het is zelfs een beetje teruggelopen sinds het begin van dit jaar, want toen tikte ik nog regelmatig de 15.000 per maand aan. Op mijn social media zat ik rond de 5000 volgers, maar daar ben ik met de bezem doorheen gegaan. Ik gooide zo’n 1500 volgers weg en heb sindsdien een nogal strikt deurbeleid. Het geeft een beetje aan hoe ik mij heb losgeworsteld van mijn internetleven: het boeit me minder. Tuurlijk is het leuk als veel mensen op je site komen en tuurlijk voel je je vereerd als mensen besluiten om je op social media te volgen, maar het is niet belangrijk (genoeg) meer. Ik voel er niets voor om te streven naar een bepaald aantal en dat dan zo graag willen bereiken dat alles geoorloofd is. Vieze mannetjes toelaten, vrouwen uit het Oostblok, rare webshops, accounts zonder profielfoto en weet ik het wat ik nog meer voorbij zie komen. Maar not in my house. Dit is denk ik een heel fijn inzicht dat ik dit jaar heb verkregen. Ik ben niet mijn social media en het aantal volgers zegt niets over de kwaliteit die ik aflever.

Stabiliteit
Besef: vanaf februari 2016 tot en met het voorjaar van 2019 was ik onder invloed van hormonen. Ik was of zwanger, of aan het ontzwangeren, of weer zwanger of weer aan het ontzwangeren. Dat heb ik gemerkt hoor. En sinds een paar weken voel ik dat ik mezelf weer ben. Ik voel me stabiel, senang. Ik durf zelfs weer belangrijke keuzes te maken omdat ik weet dat ik dat goed en weloverwogen doe in plaats van hormonaal en als niet-mezelf. Die stabiliteit heeft niet alleen betrekking op mijn hormoonhuishouding, maar ook op de rest van mijn leven. We zitten gewoon in een fijne vibe, het is allemaal onder controle. En dat bevalt goed. Het feit dat er in principe geen levensveranderde activiteiten (zoals verhuizen of een baby maken) op de agenda staan vind ik fijn. Dit jaar, 2019, is voor mij vooral het jaar van een beetje dwalen en vervolgens stabiliteit vinden.

Hechte vriendschappen
Ik was (en ben) een enorm vriendinnenmeisje. Veel vrienden en vriendinnen, overal en nergens. Van studie, van korfbal, van werk, van weet ik het wat nog meer. Daar is in die zin weinig aan veranderd dat ik nog steeds veel vriendschappen heb (thank god, want ze zijn me echt allemaal heel dierbaar), maar mijn ‘hometeam’ is heel klein geworden. De vriendinnen die ik altijd bel als er stront aan de knikker is, waarbij ik me in hun huis ook thuis voel, die ik blindelings vertrouw, die zijn op één hand te tellen. I’d rather have four quarters than a hundred pennies.

Een gezonde leefstijl
Nou, dit is dan weer niet op alle vlakken lekker gelukt. Gelukkig duurt dit jaar nog een paar maandjes dus ik kan er nog werk van maken. Ga ik ook doen. De laatste weken heb ik mijn voeding wel een upgrade gegeven. Niet eens omdat ik wilde afvallen, maar meer omdat ik merkte dat ik door de combi van niet sporten en ongezond eten echt zo’n uitgebluste moeke werd. Dat eten is dus verbeterd (en daardoor zijn er ook vier kilo’s verdwenen). Sporten not so much en dat is nog wel een punt van aandacht. Vroegah was sporten mijn grootste hobby, liep ik tien kilometer hard omdat ik dan zo lekker kon ontspannen en stond ik meerdere keren per week met gewichten te zwaaien. Ik hoef niet terug naar zo’n fitgirlbestaan, maar iets meer activiteit kan geen kwaad. Verder – ik durf het bijna niet te zeggen – moet ik ook eens van die sigaretten afblijven. Een fulltime roker ben ik niet meer, maar ik ga bijna iedere zaterdag toch wel weer een keertje voor gaas.

Kredietcrisis
Dit was een heel duidelijk goed voornemen en ik ben echt heel blij dat het daar zo goed mee gaat. Natuurlijk kan het hier en daar nog wat beter, maar al met al heb ik afgelopen negen maanden meer gespaard dan in de negen jaar hiervoor. Dus bedankt 2019, voor die gezellige spaarrekening.

Dit was wel zo’n beetje wat er in me opkwam toen ik nadacht over de lessen van 2019 so far en wat de punten zijn waar ik nog aan wil werken. Je ziet, heel divers allemaal. Ik denk dat de belangrijkste les is dat ik gewoon eens de boel de boel kan laten. Dat het oké is om zonder doelstellingen te leven. Dat je echt niet altijd op standje ‘presteren’ hoeft te staan.

Bedankt voor het lezen!


>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ik vind je een verfrissende topper en lees je graag. Wees trots op jezelf! Oké. Einde van deze motivational speech, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *