Momlife, Zwangerschap

Dit moet je fiksen zodra je een positieve test in handen hebt

Op het moment dat je zo’n tweede streepje op je zwangerschapstest ziet verschijnen, gaat er van alles door je heen. Van blijdschap tot angst en van tranen van geluk tot het gevoel van ‘EN NU?!’. Vooral dat laatste had ik nogal last van, want ik wist om precies te zijn niks van baby’s en zwanger zijn.

Ik vergeet het nooit meer. Heel mijn lijf schreeuwde dat ik zwanger was, maar die test bleef negatiever dan negatief. Robert had al gezegd dat ik aan het doorslaan was en moest kappen met testen, maar eigenwijs als ik ben, besloot ik er gewoon nog eentje te doen. Dinsdagochtend ergens halverwege februari 2016. De wederhelft stond onder de douche, ik was net klaar. Over dat ding heen gepiest, op de strijkplank gelegd en ondertussen aan mijn make-up begonnen. Na een paar minuten ging ik eens kijken wat er op dat (achterlijke dure) ding van ClearBlue stond. Zwanger. Het stond er echt. En ik wist het. Natuurlijk was ik blij en enthousiast, voelde ik me meteen zo in verwachting als het maar kon en had ik zin om heel de wereld in te lichten, maar het gevoel van ‘OMG EN NU’ overheerste. Nadat Robert en ik van de eerste schrik waren bekomen – even voor de duidelijkheid: het was hartstikke gepland hoor, maar na meerdere negatieve testen waren we toch best wel verrast – stuurde ik collega Lotte een app. “Lot, ik kom niet werken vandaag want ik ben zwanger en ik weet niet hoe ik dat moet doen en ik denk dat ik moe ben en misselijk ook en please send help’ was de strekking. Natuurlijk ging ik wel werken, ook al stond het voor mijn gevoel op mijn voorhoofd geschreven dat er een baby in mijn buik groeide. Mijn focus was in geen velden of wegen te bekennen en ik geloof dat die dag in februari mijn minst productieve in de geschiedenis geweest is, maar dat maakte allemaal niet uit. Ik had een baby in mijn buik.

Hoe ver ben je?
Toen ik eenmaal op mijn werk arriveerde, was daar dus Lotte, die me opving en al mijn eerste prangende vragen beantwoorde. Zij had al een kindje dus wist iets beter de weg in de wereld van verloskundigen en hydrofiele luiers. Tijdens de lunch gingen we samen buiten de deur een tosti eten. En rekenen. Want hoe ver was ik? Een simpele rekensom – ik had drie weken eerder mijn spiraal eruit laten halen – vertelde ons dat er ongeveer drie tot vier weken op de teller stond. Vandaar dat die test niet al dagenlang positief uitsloeg, die baby had zich nog amper in mijn baarmoeder genesteld. Om te checken hoe ver je bent is het belangrijk dat je weet wanneer je laatste menstruatie geweest is. Geen idee? Dan moet je even bedenken wanneer je gestopt bent met anticonceptie of wanneer je het gezellig gemaakt hebt met de wederhelft. Op het internet zijn vierduizend tooltjes om uit te rekenen hoeveel weken je zwanger bent en wat dan zo ongeveer je uitgerekende datum is.

De verloskundige
A whole new world, kan ik wel zeggen. En om dan maar meteen open kaart te spelen: ik heb me er niet enorm in verdiept. Bij ons in het dorp zit een verloskundigenpraktijk en aangezien ik toch geen vergelijkingsmateriaal had, heb ik ook niet meer verder gekeken naar de opties buiten de dorpsgrenzen. Voor het maken van een eerste afspraak nam ik na onze wintersport contact op. Volgens mijn eigen rekensom was ik toen een week of vijf tot zes zwanger. Ik ken ook zat dames die met een nog natte test direct bij de verloskundige aan de lijn hangen, maar voor mij voelde dat niet goed. Ik wilde het eerst een week of twee laten landen, voor mezelf, zonder meteen in de malle molen te stappen. Bovendien had ik me laten vertellen dat je toch niet direct langs hoeft te komen, dus bellen met vier weken zwangerschap heeft weinig zin. Maar dit is wel een gevalletje ieder voor zich. Als je het meteen wilt regelen kun je natuurlijk bellen, maar als je na vijf tot zes weken pas contact opneemt ben je ook prima op tijd. Anyways, tijdens dat eerste telefoontje maakten we een afspraak voor een intake – met acht weken ongeveer – en vanaf dat zit je in het circus en kom je er voorlopig niet meer uit.

De eerste echo
Al tijdens het eerste telefoontje naar de verloskundige kreeg ik te horen dat ik contact mocht opnemen met het echocentrum waarmee zij samenwerken, voor het maken van een eerste echo om te kijken of het hartje klopt. Tijdens mijn zwangerschap van Tess heb ik daar vrij uitgebreid over geschreven (kun je HIER lezen) en eigenlijk is dat een beetje vergelijkbaar als toen ik voor het eerst zwanger was. Rete spannend, maar zo leuk. Wij mochten met zeven weken voor het eerst een blik in mijn buik werpen en hadden vervolgens met elf weken de termijnecho. Dit verschilt volgens mij allemaal wel een beetje per praktijk, maar als je contact hebt met de verloskundige, dan gaat zij jou in dit hele proces gewoon helpen.

Kraamzorg
Voor het hoofdstuk kraamzorg heb ik een vriendin met baby ingeschakeld. Want zij had ervaring, wist waar ik wezen moest, welk pakket ik kon afnemen en wat ik daar verder allemaal voor moest regelen. Overal op internet lees je dat je dit rapido moet fiksen, want planning enzo, dus dat heb ik beide keren best wel braaf gedaan. Na de goede termijnecho nam ik contact op met een kraamzorgbureau uit ons dorp, kleischalig en persoonlijk, waar ik koos voor het ‘medium’ pakket. Daarna hoorde ik om precies te zijn twintig weken niets meer van ze – heb ik tussendoor even gecheckt of mijn aanmelding wel goed verwerkt was – en kwamen ze met 35 weken zwangerschap bij me langs voor een intake. Ik was altijd in de veronderstelling dat ze dan je babykamertje komen checken en controleren of je wel genoeg luiers hebt, maar da’s niet zo. Tenminste, bij mij niet. We bespraken gewoon wat wensen en dat was het.

Kinderopvang
Iets waar je natuurlijk helemaal niet direct mee bezig bent, maar wat best wel hoog op de prioriteitenlijst moet is het regelen van kinderopvang. Want die wachtlijsten zijn vandaag de dag niet normaal lang. Eigenlijk moet je jouw spruit vast aanmelden zodra je over baby’s gaat nadenken. Toen ik zwanger was van Ticho viel het gelukkig nog enigszins mee en was er bovendien net een nieuwe kinderopvang geopend, dus waren we redelijk op tijd met een zwangerschap van vijftien weken. Liep ik daar, zonder buikje nog, tussen de krijsende kinderen. Kon me zo niet voorstellen dat ik een paar maanden later met mijn Maxi Cosi op de stoep zou staan. Wij hebben onze keuze voor de kinderopvang heel easy gehouden en zijn slechts bij één organisatie wezen kijken. Dat voelde goed, dus toen hebben we het gewoon meteen vastgelegd. Mocht jij nou meerdere KDV’s willen bezoeken en je keuze vakkundig afwegen, zorg dan echt dat je hier op tijd mee begint. Ik ken inmiddels de verhalen van zwangere vriendinnen die hun nog ongeboren baby niet kwijt kunnen op een kinderdagverblijf.

Shoppen!
Wees dankbaar voor de vele lijstjes die je op het wereldwijde web kunt vinden, want anders ga je compleet verzuipen zodra je de eerste megastore met babytroep binnenloopt. Wat ik je zou adviseren is om zo’n van internet geplukt lijstje met een ervaringsdeskundige (een vriendin met kind, een buurvrouw met kind, een nicht met kind) door te spreken. Wat heb je echt nodig? Wat niet echt? Welke items moet je bijtijds kopen omdat er een flinke levertijd op kan zitten? Zijn er spulletjes die je tweedehands kunt krijgen? Liggen er nog leuke acties in het verschiet (zoals de Mazzeldagen van Prenatal) zodat je goedkoper kunt inslaan? Bepaalde items goed te verkrijgen bij goedkopere winkels? En ga zo maar door. Ikzelf heb toentertijd een Excelbestandje gemaakt met daarbij precies hoeveel van welk item ik moest hebben en waar ik dat dan zo handig mogelijk kon inslaan. Dit document wordt nog steeds door veel vriendinnen gebruikt.

En verder is het gewoon een kwestie van genieten. Ondanks kwaaltjes, ondanks misselijkheid – en geloof me, daar kan ik over meepraten – en ondanks alle onzekerheid die je misschien voelt. Voor je het weet eindig je in een bloggende moeke die niets liever doet dan over haar kinderen praten 😉


Bedankt voor het lezen!

>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Leuk lijstje! Ik ben nu zelf 22 weken en vind vooral de baby-uitzet lastig. Al die kledingmaatjes verschillen per merk en wat heb je nu echt nodig? Kan je je Excelbestandje delen?:D Ik ben benieuwd.

    1. Hi :-), jazeker, als je mij even een mail stuurt op anoukzwager@gmail.com dan stuur ik ‘m je vanavond op 🙂 X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *