Momlife

Ticho: een update

Voorheen deelde ik met enige regelmaat een update over de ontwikkeling van onze kinderen, maar daar besloot ik mee te stoppen, onder andere omdat ik gewoon niet maandelijks wat te melden had. De laatste update is inmiddels dusdanig lang geleden, dat ik me er weer eens aan ga wagen. Lees mee!

Vandaag gaan we het even hebben over mijn zoon. Inmiddels is onze grote jongen Ticho BIJNA DRIE. Besef even, hij is bijna drie. Ik vind het ZO bizar dat ik een zoon heb van BIJNA DRIE. Kan daar echt helemaal niet aan wennen en het idee dat hij over amper een jaar met z’n rugtasje de kleuterkas inloopt zorgt voor een paniekaanval. De afgelopen maanden heeft hij qua ontwikkeling niet stilgezeten. Sterker nog, ik denk iedere dag wel een keer: WAAR IS MIJN KLEINE JONGEN? Want Ticho is ineens zo zelfstandig, zo wijs, zo grappig en zo slim. Superleuk ook weer, deze fase. Ik ga je er alles over vertellen.

Zindelijkheid
Ik begin er maar meteen mee, dan hebben we dat gehad: de immer terugkerende vraag of Ticho al zindelijk is. Ik heb al vaker gezegd dat ik er weinig voor voel om daar van alles over te delen – sorry, ik vind het gewoon too much als ik doodgegooid wordt met plaskaarten, complete voortgangen van het proces en foto’s van kinderen op potjes – dus veel info ga ik je niet geven. We houden het bij een simpele nee. Hij is nog niet zindelijk, maar heeft zeker interesse in het potje. Daar plast hij regelmatig op, maar ook regelmatig niet. En da’s helemaal prima. We gaan ermee aan de slag als ik het idee heb dat hij er helemaal klaar voor is en dat is op dit moment nog niet aan de orde.

Grote bed
Tot een paar weken geleden weigerde Ticho om in zijn grote bed te slapen. Als we hem de keuze gaven koos hij steevast voor het ledikant en als we hem dwongen dan brak hij heel de tent af. Het frappante was dat hij bij zijn tante en oma wél in een groot bed sliep, dus hij kon het wel. Toch besloten we hem niet (meer) te pushen. Het komt als het komt. En dat was dus twee weken geleden. Hij was heel erg moe dus ik had goede hoop dat hij snel in slaap zou vallen. Ik stelde voor dat hij in zijn grote bed ging liggen en dat ik dan aan het voeteneind zou wachten tot hij daadwerkelijk sliep. Hij keek eerst een beetje glazig, maar ging uiteindelijk zonder mokken akkoord. En sindsdien is dat we hoe het iedere dag aanpakken. We leggen hem op bed, gaan naast zijn bed zitten tot hij slaapt en sneaken dan uit de slaapkamer. Dat werkt heel goed. Ticho gaat gewoon rustig slapen en meestal duurt het allemaal niet langer dan tien minuutjes. Natuurlijk is het de bedoeling dat we dat gedeelte van aan het voeteneind zitten over een poosje gaan skippen, maar voor nu is het goed zo. We laten hem rustig wennen en genieten ondertussen zelf van dat kleine jongetje, weggestopt onder de dekens, met zijn knuffel onder zijn arm. Kan ik wel uren naar kijken. De nachten zijn sinds het wegvallen van zijn middagslaapje trouwens weer een stuk beter. Hij slaapt van ongeveer 19.30 uur tot 07.00 uur. Blij mee!

Groeispurt
Maatje 104/110 zit hij nu, met schoenmaat 26. Meneer weegt ruim zeventien kilo en Is ruim 100 centimeter. Ik vind het nogal. Het is een uit de kluiten gewassen jochie. Ik merk wel dat de groeispurt de laatste maanden wat stabiliseert. Zijn voeten groeien wel met een schoenmaat per week, maar qua kleding past hij nog best wel wat items van vorige (tweede helft) winter. Da’s fijn, vooral voor de portemonnee. Waar ik overigens wel een dikke vooruitgang merk, is zijn motoriek. Hij is veel beter in staat om bijvoorbeeld een puzzel te leggen, een treinbaan te maken, te tekenen maar ook rennen, springen en fietsen (op zijn loopfiets) gaat hem goed af. Vind ik superleuk om te zien.

Peuterpuberteit
Op dit gebied hebben wij (OVER HET ALGEMEEN) niets te klagen met ons vriendje. Tuurlijk heeft hij zo zijn buien en vliegen zijn emoties weleens door de bocht, maar meestel is het een rustig jongetje dat goed luistert naar wat wij hem vertellen. Niet alleen in de vorm van regels en grenzen, maar ook het uitleggen van bepaalde consequenties van zijn acties of beweegredenen achter waarom we iets doen zoals we het doen. Ik kan hem redelijk makkelijk overtuigen van iets waarvan ik wil dat hij het wel of niet doet en middenin een driftbui krijg ik hem ook vaak wel weer kalm. Op sommige dagen gaat het wel een stuk minder soepeltjes dan ik nu omschrijf hoor. Dan is er geen beginnen aan en dweilen met de kraan open, maar dan houd ik mezelf altijd maar voor: dit is voor een goed doel, dit draagt bij aan zijn ontwikkeling en kinderen die lekker peuterpuberen zijn vaak minder heftig in de echte pubterteit.

Het laatste jaar thuis
Iets waar mijn hart van breekt: ik heb hem nog maar iets meer dan een jaar thuis en dan moet ik hem naar school laten gaan. Ik hoor vaak van andere moeders om mij heen dat ze aftellen tot de dag dat de kids naar school gaan, maar daar kan ik me dus helemaal niks bij voorstellen. Ik moet er nog niet aan denken. Ten eerste niet omdat we dan een heel fijn en bijzonder tijdperk afsluiten en we nooit meer die volle dagen samen terugkrijgen en ten tweede niet omdat ik me stiekem best een beetje zorgen maar om Ticho op zo’n grote school. Het is gewoon een gevoelig figuur, zo eentje die je goed moet voorbereiden op veranderingen en nieuwe dingen. Ik vraag me oprecht weleens af of hij over een jaar klaar is voor die reuze-stap. Of hij niet gaat verzuipen op zo’n basisschool. Of hij daar wel past. Gelukkig heeft hij nog een jaar om die richting op te groeien en kan ik me nog twaalf maanden voorbereiden op dat hele circus.

Knuffelkont
Als ik één woord moest kiezen om Ticho mee te omschrijven, dan is het ‘knuffelkont’. Hij houdt enorm van lekker samen op de bank onder een kleedje een filmpje kijken, slaapt het liefst iedere nacht bij ons in bed, trakteert honderd keer per dag op spontane kusjes en is gewoon heel aanhankelijk. Dat vind ik fijn en gezellig en ik kan er ook enorm van genieten. Zeker omdat ons andere kind precies het tegenovergestelde is. Ik hoop echt dat dat knuffelige nog heel lang blijft. Dat hij zichzelf de komende tien jaar niet te oud en te stoer vindt voor een kroelsessie met mama en dat hij ook als hij in de puberteit zit nog eens lekker bij ons in bed kruipt.

Tot zo ver mijn update over Ticho. Hopelijk vonden jullie het weer eens leuk om te lezen. Morgen verschijnt deel twee, met Tess Prinses in de hoofdrol. Kom je dan weer terug?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

4 Comments

  1. Leuk En goed om te lezen dat Ticho zo gegroeid is en het goed gaat. Hebben jullie er wel eens over na gedacht om hem naar kleuterschool te doen ? Om hem vast een beetje te laten wennen aan de school activiteiten. Weet niet of ze dat bij jullie in de buurt hebben. In Barendrecht hebben ze een soort van pip klas op school ( peuter in progres) daar krijgen ze de ervaring en voorbereiding voor groep 1. Misschien kan dat Ticho heel erg helpen

    1. Jaa daar hebben we zeker over nagedacht en speelt sinds een paar weken ook weer door mijn hoofd. Vind het alleen heel lastig omdat hij heel veel dingen doodeng en spannend vindt en ik daardoor twijfel of ik hem wel echt een plezier doe door hem nog een keer ergens naartoe weg te brengen snapje? Ben zo bang dat het teveel voor hem wordt, het is zo een gevoelig jongetje. Maar ga me er nog eens in verdiepen. Thanks!

  2. Wat een mooie foto van Ticho tussen de bloemetjes! En leuk om weer een update te lezen. Ik word ook doodmoe van die moeders die alles delen over het zindelijk worden van hun kind, inclusief foto’s op de wc of potje. Die horen toch gewoon lekker thuis in een plakboek i.p.v. op het internet? Maar goed! 😉 Wat heerlijk dat Ticho zo’n knuffelkont is. En wat je zegt 12 maanden is nog best een tijdje, wie weet kijk je er volgend jaar heel anders tegenaan en is hij helemaal klaar om naar de basisschool te gaan.

    1. Jaa precies dat. Dat je er nog een beetje iets over deelt is prima, maar hoe leuk zou je het zelf vinden als je in je blote kont op de wc op internet zou staan? Maar goed, da’s een thema dat mij sowieso wel raakt en iets waardoor ik soms twijfel aan of ik dit nog wel wil, voor de kids. Ieder z’n ding natuurlijk maar mijn gevoel is niet heel goed erbij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *