Persoonlijk

Zou ik wat aan mijn uiterlijk laten verbouwen eh veranderen?

Hot topic lately en aangezien ik vorige week een klein beetje iets aan mijn hoofd heb laten doen, ga ik er ook gewoon een blogpost aan wijden. Lees mee voor het antwoord op de vraag of ik iets aan mezelf zou laten veranderen.

In het kort: ja. Ik ben in principe niet tegen plastische chirurgie of het laten uitvoeren van cosmetische ingrepen. Het is mijns inziens namelijk belangrijk om tevreden te zijn met je spiegelbeeld en ik kan me zo goed voorstellen dat dat soms niet helemaal het geval is omdat je je kapot ergert aan die ene diepe fronsrimpel of die best wel aanwezige flaporen. Dan kan heel de wereld in driestemmige canon roepen dat het allemaal echt wel meevalt en dat die rimpel helemaal niemand opvalt, maar als het je eenmaal irriteert dan gaat dat allemaal niets veranderen. Behalve een beetje botox of een correctie.

Als buitenstaander bepalen
En eigenlijk kunnen we bovenstaande mening ook wel doortrekken naar de grotere ingrepen. Een borstvergroting of -verkleining, een buikwandcorrectie of liposuctie: niets op tegen. De enige kanttekening die ik hier wel bij wil maken is dat ik vind dat het ‘in proportie’ moet zijn. Kijk, iemand met cup AA die daar echt enorm van baalt moet gewoon nieuwe boobs nemen als ze daar gelukkiger van wordt. Want kom op, we kunnen het ons allemaal voorstellen. Het wordt voor mij een ietwat ander verhaal als iemand al een vrij grote voorgevel naar een nog grotere voorgevel gaat. Of iemand die voor de tiende keer de lippen laat opspuiten en het inmiddels in de categorie ‘uit de hand gelopen’ valt. Maar ja, on the other hand kan het ook zomaar zijn dat deze mensen net zoveel ‘last’ van hun issues hebben als mensen met met die kleine cupmaat, snap je? Als buitenstaander is het gewoon lastig bepalen wat iemand zelf wel of niet mooi aan het eigen lichaam vindt en ik vind het ook niet echt iets om wat van te vinden zeg maar.

Madame Tussauds
De maakbaarheid van ons voorkomen heeft naar mijn idee dus voor- en nadelen. Het is fijn dat in principe geen mens zich nog zorgen hoeft te maken om rimpels of een flubberend buikje. Ik vind het persoonlijk minder fijn dat daarmee de standaard van ‘normaal’ ineens niet meer mijn persoonlijke normaal is. De ‘makkelijke weg’ van – bijvoorbeeld – botox is sneller bewandeld dan het proces van acceptatie en daarmee wordt juist die acceptatie steeds moeilijker. Uiteindelijk denk ik dat het vele malen belangrijker en bovendien effectiever is om je eigen lichaam gewoon te accepteren zoals het is in plaats van het om te vormen naar hoe jij denkt – door je eigen mind maar óók door het beeld dat de maatschappij schetst – dat hoort of normaal is. Tot slot denk ik ook dat als je er eenmaal aan begint, het einde al gauw een beetje zoek is. Dat je gemakkelijk steeds een stapje verder gaat. En nog een stapje verder. En nog een stapje verder. En met al die kleine stapjes ben je dan na een tijd enorm ver verwijderd geraakt van wie je qua looks eigenlijk bent. Om nog maar te zwijgen over wanneer iets nog mooi en natuurlijk is versus wanneer iemand in de verste verte niet meer lijkt op een levend mens maar eerder op een wassen beeld uit Madame Tussauds.

Truus uit de Kerkstraat
Je ziet: mijn persoonlijke mening is vooral dat iedereen moet doen wat hem of haar gelukkig maakt. Ik kan simpelweg niet bepalen of Truus uit de Kerkstraat wel of geen botox nodig heeft. Wat ik dus wel jammer vind is dat acceptatie steeds verder weg raakt, dat straks de halve maatschappij dezelfde neus/tieten/tanden heeft en dat dat dus blijkbaar het schoonheidsideaal wordt. Lijkt me ook gewoon een beetje saai. Het is toch leuker als iedereen zo zijn persoonlijke eigenaardigheden heeft? Een spleetje tussen de tanden, oren die niet kaarsrecht staan of een wipneusje. Dat is namelijk niet per definitie niet mooi. Sterker nog, ik vind het juist mooi als je een beetje authentiek bent. Het maakt je bijzonder en speciaal, anders dan de rest.

Wat zou ik doen?
En dan nu de grote vraag: wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Nou, da’s niet zo spannend. Als we het heel breed bekijken dan telt mijn beugeltje misschien ook wel mee – vroegah duizend jaar zo’n ijzerwinkel in mijn mond gehad -, net als mijn geverfde haar. Verder heb dan mijn wenkbrauwen laten fiksen en ik denk dat ik ook ooit die spier in mijn voorhoofd nog laat lamleggen om de doodeenvoudige reden dat ik die groef tussen mijn wenkbrauwen niet zo fraai vind en ik elke avond hoofdpijn heb door dat eeuwige gefrons. Ook ben ik voornemens om die couperose weg te laten laseren en denk ik – gezien mijn huid en het feit dat mijn moeder het ook heeft moeten doen – dat ik nog weleens voor een ooglidcorrectie aanklop bij de plastisch chirurg. Nog eens een beugel is ook een optie want ik haat mijn tanden, maar verder? Nee, verder houden we het lekker zo. Er zijn wel dingetjes aan mijn lijf die ik niet zo mooi vind – bijvoorbeeld de boobs die gewoon echt niet helemaal meer zijn zoals het geweest is, of die zwemband bij mijn buik die ik te danken heb aan twee keer negen maanden uitrekken -, maar voor die gevalletjes kies ik voor de weg naar acceptatie in plaats van de weg naar de cosmetische ingrepen. Is ook een stuk goedkoper.

Zou jij aan jezelf laten sleutelen of is dat helemaal niets voor jou?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk.

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *