Persoonlijk

Personal note: hoe gaat het met mij?

In principe zijn jullie in grote lijnen allemaal wel prima op de hoogte van hoe het met mij gaat maar een echte personal note heb ik al een poos niet meer geschreven. Vandaag staat er weer eens eentje op het program. Lees mee voor alles over werk, huis, liefde, slaap, emoties und so weiter.

De laatste meest persoonlijke update die ik schreef ging over hoe ik de afgelopen maanden een beetje heb lopen struggelen met mijn emoties, mijn gevoeligheid en het dealen met mijn omgeving. Heb je die nog niet gelezen dan kun je dat HIER doen. Uiteraard zal ik ook in deze update in een notendop vertellen hoe het wat dat betreft nu met me gaat, maar leuker vind ik het om het te hebben over al het positieve. Veel van dat dus. Gaan we!

Mentale toestand
Meteen maar even door de zure appel heen: die mentale toestand is best een tijdje een issue geweest. Ik zat tot een paar maanden geleden niet lekker in mijn vel en dat had diverse oorzaken. De werkdruk was hoog, we sliepen nog steeds niet altijd goed en ik liet me vaak in met energieslurpende mensen en aangelegenheden. Bovendien was ik nog een beetje aan het ontzwangeren – en dat was na drie jaar nonstop zwangerschapshormen gewoon echt wel een dingetje – én waren er hormoonschommelingen omdat ik aan de anticonceptie moest, waar ik voorheen ook niet bepaald lekker op ging. Dat alles zorgde uiteindelijk voor een breekpunt ergens in maart. Ik was intens moe, voelde me zo rot, kreeg steeds meer hartkloppingen, kon de slaap slecht vatten en op een gegeven moment vergat ik alles. Ik wist zelfs mijn pincode niet meer. Een vrij groot teken aan de wand: er moest iets gebeuren. En dat is gebeurd. Ik heb hulp gekregen en aan de rem getrokken. Dat heeft veel tijd, tranen en doorzettingsvermogen gekost, maar nu we een paar maanden verder zijn gaat het goed. Ik voel me goed, energiek, ik kan weer wat meer hebben en bovendien weet ik nu heel goed waar mijn valkuilen zitten dus die vermijd ik enorm.

Het babyhoofdstuk
Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik graag een derde baby zou willen. Nog één keertje zwanger zijn, alles meemaken, al die mijlpalen, het is gewoon zo leuk. Maar dat gevoel is de laatste maanden steeds meer weggezakt. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat het goed is zo. Dat we ons leven nu lekker op de rit hebben, dat alles eindelijk weer een soort van stabiel wordt, dat die kinderen makkelijker worden en dat ze – most important – allebei gezond zijn, wat voor mij echt een voorrecht is. Inmiddels ben ik zo ver dat ik denk: voor mij geen baby meer. Want hoe heerlijk dat babyknuffelen ook is, zo’n newborn is wel veel meer dan dat. Het is gewoon keihard werken. Het vraagt veel van je lijf, van je tijd, van je planningsvermogen, van je doorzettingsvermogen, van je geduld en van je relatie. En ik denk niet dat ik al die investeringen nogmaals wil doen. Het is gewoon goed zo.

De liefde
Een belangrijke en redelijke doorslaggevende factor om het babyhoofdstuk voorgoed af te sluiten is de opwaartse spiraal van ons huwelijk die we momentel ervaren. Niet dat het nou jarenlang onder hoogspanning gestaan heeft of dat we de scheidingspapieren nog net niet aangevraagd hadden, maar ja, als je heel de dag bezig bent met het in leven houden van twee minimensen dan schiet het in leven houden van je relatie er weleens bij in. Tel daarbij op dat ik niet lekker in mijn vel zat, dat ik hormonaal was en dat we allebei chronisch slaapgebrek hadden en je begrijpt: het waren liefdeswise niet per se de mooiste jaren. Het is daarom heel fijn om te merken dat het wel weer goedkomt. Dat we elkaar ondanks de chaos en drukte niet zijn kwijtgeraakt. Dat we nog genoeg gemeen hebben. Dol zijn op elkaar. Dat we elkaar nog steeds de allerleukste, liefste en mooiste vinden. En dat is me echt heel veel waard. Als ik aan tafel zit of in bed lig met man en kinderen dan voelt het goed zo. Compleet. En gelukkig.

De kids
Daar kan ik kort over zijn: dat gaat goed. Ze zijn zo leuk. Tuurlijk brengt het ouderschap ook bij ons de nodige uitdagingen met zich mee, maar over het algemeen hebben wij niets te klagen. Ze zijn allebei gezond, ze ontwikkelen zich prima, ze eten redelijk, ze slapen redelijk, ze lachen heel de dag, ze overladen ons met kusjes en ze worden veel te snel groot. Het moederen gaat me prima af en na een hectisch eerste jaar kan ik met honderd procent zekerheid zeggen dat we nu in rustiger vaarwater zijn gekomen. Ik geniet enorm van mijn twee T’s en vind mezelf een gigantische bofkont.

Het huis
Ook een beetje een terugkerend thema he? Is het voor ons ook, vandaar. In september is het drie jaar geleden dat we ons droomhuis betrokken en sindsdien zijn we nog altijd bezig om het op alle fronten helemaal naar ons zin te krijgen. Dat is gewoon best wel een project en ik denk ook dat we tegen de tijd dat de lijst is afgewerkt gewoon weer opnieuw beginnen. In het kort een paar dingen die ik op korte termijn wil regelen: een veranda achterin de tuin, een mooi speelrek voor de kids in de tuin, een wandje in onze slaapkamer en daarachter een mooie inloopkast en plek om mijn haren en make-up te doen, een koof om de pijp van de houtkachel in onze slaapkamer (je denkt nu: meid wat houdt je tegen? en dat snap ik maar dit dingetje staat al vanaf dag één op ons lijstje en is nog steeds niet gebeurd vandaar dat ik het toch maar benoem), een voordeurbel (zie tekst tussen vorige haakjes), een camerasysteem en een mini make-over van de woonkamer. Ook heb ik steeds meer zin om die kinderkamers weer eens onder handen te nemen en voel ik een klein beetje behoefte om de badkamer te verbouwen, maar die gevoelens blijf ik nog even de baas. Goed, je snapt, dat huis blijft forever een ding.

Work work work work
Het laatste onderwerp waar ik wat over wil zeggen. Zoals jullie wellicht weten ben ik onlangs bij mijn nieuwe werkgever begonnen. Na zes jaar op mijn plekkie in Utrecht was de koek daar voor mij wel een beetje op. Ik wilde nieuwe uitdagingen en bovendien dichterbij huis werken. En dat is gelukt. Inmiddels werk ik in Dordrecht, bij een digitaal bureau (waar ze hele toffe websites maken – heel plat gezegd). Dat bevalt tot nu toe prima. Die reisafstand is natuurlijk sowieso heaven, maar ook het werk vind ik leuk. Ik krijg genoeg verantwoordelijkheid, de collega’s zijn allemaal heel behulpzaam en vriendelijk, ik weet steeds beter de weg en ik denk dat ik hier best wel weer kan gaan aarden. Het enige wat ik een beetje lastig vind is dat het me nu nog wel een soort van eenzaam voel. Dat ligt dus 0,0 procent aan de mensen waarmee ik werk, maar gewoon aan het feit dat ik nog niemand echt ken en andersom idem dito. Geïnteresseerd vragen naar bijvoorbeeld een vakantie is wat lastig. Dat persoonlijke tintje ontbreekt nog. Maar dat komt. Iemand vertelde mij dat zo’n ontwikkeling ongeveer een half jaar duurt en pas na een jaar kun zeggen of je echt op je plek zit.

Nou, tot zover mijn update over de meest belangrijke highlights van mijn leven. Hopelijk vond je het leuk om te lezen. Heb je nog aanvullende vragen? Stel ze gerust!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Fijn om te lezen dat het zo goed met je gaat Anouk! Knap dat je zo hard aan jezelf hebt gewerkt en gelukkig heeft dit positief uitgepakt. Ik heb het al vaker gezegd maar ik herken veel in jou, jullie leven en je manier, je omgang met de kinderen en hoe je in het leven staat. Ook ik had het eerste jaar na de geboorte van de tweede erg het gevoel dat ik nog een derde kindje wilde. Maar ook hier wilde manlief niet. Ook bij mij zakte het na een jaar en kwam de rust (dochter is nu ruim 1.5 jaar). Denk dat het misschien ook de hormonen waren. Geniet van al het moois dat je hebt! Jullie hebben prachtige kinderen.

  2. Fijn dat je dit kenbaar maakt! Denk dat veel mensen hier mee te maken hebben maar niet iedereen hier iets aan kan/durf te doen. Gelukkig gaat het nu de betere kant op!

  3. Misschien te persoonlijk om te delen maar ik ben toch wel benieuwd op welke manier je hulp hebt gekregen bij het verbeteren van je mentale toestand. Ik voel me nog zoals jij je rond maart voelde maar weet even niet waar ik het moet zoeken om uit de dip te komen… Misschien heb je nog een tip.. Fijne blog om te lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *