Momlife

Op wie lijken ze nou?

“Sprekend zijn vader” hoor ik letterlijk ALTIJD als ik met Ticho ergens verschijn. Allemaal leuk en aardig, maar hallo, ik ben er ook nog. En ik zou het ook leuk vinden als hij misschien een heel klein beetje op mij zou lijken…

En als je dat nou echt nul procentpunt vindt, doe dan in ieder geval een beetje alsof. Toen ik zwanger was van Tess had ik nog een klein beetje hoop – tegen beter weten in – dat zij wél op mij zou lijken. Dat het een echte mini me zou worden. Of op z’n minst een goed gelukte mix tussen mij en haar vader. Maar again hoorde ik duizend keer dat ze zo vreselijk veel op Ticho leek, dat het wederom net Robert was en later riep heel de gemeente dat het een kopie is van haar nichtje (en oom).

Lekker dan.

Het is denk ik iets heel natuurlijks om bij kleine kinderen te gaan zoeken naar overeenkomsten met papa of mama. De vraag ‘op wie lijkt hij nou?’ doet het altijd goed als je op kraamvisite bent en even inspecteren van wie de baby die neus heeft en welk DNA dominant is geweest bij het bepalen van de ogen doen we ook allemaal. Ik heb me weleens laten vertellen dat iedere baby in het begin op papa lijkt, om op deze manier te bevestigen dat het ook echt de papa is. Daar hou ik me maar gewoon aan vast.

De credits
Terug naar onze kinderen. Die schijnen qua uiterlijk dus niet heel erg op mij te lijken, al hoor ik wel steeds vaker dat Ticho zijn oogopslag zoals de mijne is. Vind ik echt heel leuk. Ik bedoel, een beetje credits voor het werpen van dat ventje heb ik wel verdiend toch? Het grappige aan al die constateringen uit onze omgeving is wel dat de mensen die vanuit Robert zijn kring komen steevast massaal roepen dat ze allebei zo vreselijk veel op hun vader lijken, terwijl ik vanuit mijn omgeving tegenwoordig ook weer vaker hoor dat ze bepaalde uitdrukkingen ofzo echt van mij hebben. Het is maar net wat je wil zien, denk ik dan maar. Want eerlijk: ik zie met alle beste wil van de wereld echt niet per se dat Robert en Ticho één gezicht zijn en ik kan ook echt niet zeggen dat ik broer en zus nou zo op elkaar vind lijken.

Karakter Tess
Waar het qua uiterlijk dus net zo goed de kinderen van de achterbuurvrouw hadden kunnen wezen, zie ik qua karakter wel wat overeenkomsten. En het grappige is dat ik in Ticho een versie van mezelf zie van toen ik ouder werd en hoe ik nu ben, terwijl Tess echt precies is zoals ik vroeger was (heb ik me laten vertellen). Dat pittige, ondernemende, dat heeft mijn dochter bijvoorbeeld echt van mij. We kunnen haar echt niet zomaar even een minuutje alleen in de woonkamer laten als we zelf naar de wc gaan want Sjaan klimt binnen no-time op de kast, die rooft de keukenkastjes leeg en tekent met viltstift op de muur. Zij is ook zo’n kind dat op alles na drie tellen is uitgekeken, moet spanbanden in haar kinderstoel of wagen vastgebonden moet worden en het liefst 24/7 entertainment op maat wil. Een echte handenbinder. Ze is voor niets of niemand bang, onthaalt iedereen met vrolijk gekraai en maakt bovendien idioot veel lawaai. Ze heeft nog nooit een traan gelaten als we haar naar de opvang brachten en eenkennigheid is haar vreemd.

Karakter Ticho
Ticho was (en is) het tegenovergestelde. Die kan urenlang heel lief en rustig spelen, is tijdens het kijken van een filmpje ook echt gefocust op het verhaal, vraagt ieder uur ‘gaat het goed, mam?’ en is bovendien een kat-uit-de-boomkijker. Drukte hoeft voor hem niet en zolang je hem z’n dingetje laat doen gaat het goed, maar verstoor je hem daarin dan is hij echt van slag. Ook is hij nog steeds niet per se dol op vreemden en trekt hij nog immer een pruillipje als ik hem (onverwachts) overdraag aan iemand anders. Ik weet niet zeker of dit een soort mini-papa is, maar van mij heeft hij dat in ieder geval niet. Waar ik mezelf dan wel weer in herken is zijn gevoeligheid voor externe factoren. Harde geluiden, veel mensen die iets van hem willen of hoe hij het feilloos aanvoelt als er een soort gespannen sfeer is, dat is echt exact hoe ik nu ben. Dus niet per se hoe ik als klein meisje was – al denk ik met terugwerkende kracht ook dat er toen al wel zo’n gevoelig typje in mij schuilde, maar die kwam er gewoon nooit zo uit – maar wel hoe ik me de laatste jaren voel.

Gedragingen
Dan zijn er natuurlijk los van karakter nog wel een aantal dingen waarvan we thuis weleens roepen ‘dat heeft hij van jou’. Heeft weinig met looks of karakter te maken, maar meer met het kopieren van bepaald gedrag. Een leuk voorbeeld: zoals jullie waarschijnlijk wel weten heb ik een man die heel veel waarde hecht aan een opgeruimd huis (tot vervelens toe, maar daar zal ik verder niet over uitweiden). Dat heeft Ticho dus ook. Het gaat zelfs zo ver dat hij tijdens het uitpakken van cadeautjes drie vierkante centimeter papier afscheurt, dat vervolgens eerst in de prullenbak gooit en dan weer verder gaat. Nog eens drie vierkante centimeter, naar de prullenbak en repeat. En als ik dan opper om eerst het volledige papiertje eraf te halen en het daarna pas weg te gooien zie ik gewoon een soort error in zijn ogen. Iets wat hij qua gedragingen echt van mij heeft is dat hij zo heerlijk op de bank kan liggen. Zo ben ik tegenwoordig ook. Geef me een bank, twee kussens en een plaid en je hoort me niet meer. Zelfde geldt dus voor onze zoon. Verder is hij een heus chipsmonster, net als zijn vader en ik, en gruwelt hij van tomaat, net als ik.

Bottomline: ze lijken een beetje op mij, iets meer op hun vader maar ze lijken vooral heel erg op zichzelf.

Heb jij kinderen die overduidelijk op één van de ouders lijken? Of bepaalde karaktertrekken die je heel erg herkend omdat je zelf idem dito in elkaar steekt? Let me know, vind ik leuk om te lezen!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Onze dochter is echt een kopie van haar vader qua uiterlijk maar ook qua gedrag. Beide zijn het echte clowns en weten ze precies wanneer ze grappig zijn. Beide zijn ze heel vasthoudend en nee is ook echt nee. Haar uiterlijk verandert nu wel weer een beetje en hoor de laatste tijd ook vaak dat ze op mij lijkt!

  2. Op de foto zie ik ook wel iets van jou in de kinderen hoor😊! Mijn dochter lijkt qua uiterlijk op mij (zelfs bij de douane bij schiphol kregen we een opmerking dat goed te zien is dat het mijn dochter is scheelde id kaart uit de tas halen🤣) maar qua karakter is ze echt precies haar vader, Goede mix vind ik wel. Nu zwanger van mijn tweede kindje wordt een meisje heel benieuwd op wie ze gaat lijken😃😃

  3. Ah, zo herkenbaar dat van zijn kant iedereen je kindjes op je man vindt lijken en andersom dat ze allebei wel iets zien. Dat is hier precies zo! L. lijkt echt op ons allebei vinden wij zelf. De ene keer denk ik “nu ben je net je papa” en dan weer “oh, maar zo lijk je echt op mij”. Nu scheelt het dat we allebei blauwe ogen hebben en vroeger ook super blond waren. Qua karakter heb ik voor nu het idee dat hij op mij lijkt, maar hij is nog wat klein om dat écht te zeggen. Ben benieuwd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *