Happy Moments

Happy Moments #131 – Bloemen plukken

Goedemorgen! Het is weer maandag en zoals je gewend bent staat er ook vandaag weer een fotodagboek voor je klaar. Ik maakte eens een keer niet achterlijk veel foto’s, maar wel best gezellige al zeg ik het zelf. Kijk mee!

Afgelopen week was best wel chill. Er gebeurde gewoon weinig noemenswaardigs maar we hebben ons niet verveeld. Zo’n lekker keutelweekje. Enige puntje van aandacht is dat ons Tessie nog steeds niet echt haar vrolijke zelf is, maar de jankfoto’s bespaar ik jullie hoor. Wel in de aanbieding: veel in en rondom het huis, de welbekende boodschappen, spelen in de speeltuin en een ochtendje bloemen plukken in de pluktuin. Gaan we!

Normaal gesproken gaan de kinders op maandag naar hun tante, maar die geniet van haar welverdiende vakantie. Gelukkig is het alternatief niet verkeerd: ze worden opgevangen door vrienden en die nemen ze mee naar de kinderboerderij.

Altijd fijn als je op een werkdag dit soort foto’s te zien krijgt. Zo dankbaar voor een geweldige sociale kring.

Na mijn werk rijd ik naar Rotterdam, waar ik met vriendinnen heb afgesproken. We eten bij Finca en da’s een aanrader. Alleen al voor deze carpaccio.

Je hebt deze dames misschien al eerder gezien, maar if not: we kennen elkaar van onze studie (2007-2011) en hebben nooit het contact verloren. Sterker nog, het zijn na al die jaren hartstikke dierbare vriendinnen. We zien elkaar niet wekelijks maar als we elkaar zien – laten we zeggen gemiddeld eens per twee maanden – dan is het zo gezellig.

De eerste foto van dinsdag: op de terugweg van werk. Binnenkort zal ik meer delen over hoe het gaat, hoe het bevalt enzovoorts.

We pikken de kids op bij mijn schoonouders en omdat Ticho daar weer goed op het potje heeft geplast en hij zijn stickerkaart vol heeft, krijgt hij een cadeautje. Die zal Tess wel even geven.

Goedemorgen! Woensdag is mijn vrije dag. Of nou ja, semi-vrij. Want naast het feit dat ik ook gewoon nog wat moet werken, heb ik ook mijn handen vol aan deze. En haar broer.

Die parkeer ik op een vuilniszak omdat de kans op ongelukjes nog vrij groot is en ik weinig zin heb om pisvlekken uit de redelijk nieuwe bank te boenen. Please zeg me dat meer mensen dit zo gedaan hebben.

Helemaal into Paw Patrol. Deze jongen switcht zo makkelijk van favoriet programma.

Het verschil tussen mijn kids: de ene is heel rustig en chill, de ander gaat al schreeuwen op een fiets door de woonkamer.

Het is droog dus tussen de buien door gaan we naar de winkels.

Kind en zijn kar. Het boodschappen doen is altijd een langdurig proces maar goed, we hebben geen haast en ik maak er maar gewoon een uitje van.

We komen tegen lunchtijd weer thuis en omdat Ticho zo lief was geweest mocht hij de lunch kiezen: kaasstengels en croissantjes. Geef ‘m eens ongelijk. En zijn nieuwe vrachtwagen moet natuurlijk mee aan tafel.

Ze slapen allebei goed, ik krijg aardig wat werk verzet en na drie uurtjes ga ik ze wekken. Willen ze allebei gewoon pertinent NIET uit het ledikantje.

Gekke meid.

Mijn opa schuift weer eens aan voor het eten. Geen pannenkoeken dit keer – iets met poging zesduizend om die laatste kilo’s eraf te werken – maar een salade voor mij en gebakken aardappeltjes met kip voor de mannen en Tess. En wederom die auto’s aan tafel.

Nog een stickerkaart vol dus een volgend cadeautje. Voor de mensen die nerveus van al die zindelijke kinderen worden (zoals ik) even een realistisch verhaal: Ticho is nog niet zindelijk en ik zie het op korte termijn ook niet gebeuren. Hij vindt het potje heel interessant en hij wil er continu op zitten. Dat zijn plasjes daarin belanden is voor mijn gevoel meer toeval dan dat hij het echt bewust doet, want zodra ik hem zonder luier laat rondlopen kan ik er gewoon met een dweil achteraan. En da’s helemaal prima, ik ga er geen druk op leggen, hij is nog niet eens drie. Alles op z’n tijd. (Sprak zei wijs en verstandig, maar ondertussen word ik ook nerveus van al die zindelijke kinderen dus.)

Als het stil is in huize De Jong ga ik een drankje doen met een vriendin. Moet kunnen op woensdagavond!

Staat ze weer. Belachelijk hoe snel het went hoor, die chille reisafstand.

Betere koelkasten, waar je deze vindt. En dan ook nog zero, dus ik vind dat het wel mag.

Deze donderdagavond ben ik alleen, de man is naar PSV, maar gelukkig hebben de kinderen op het KDV al warm gegeten en kom ik nu weg met een snelle boterham. Top!

Douchen…

… boekje lezen en naar bed.

Moeders op het bankie. Met chips. Had ik ingecalculeerd dus ik blijf keurig binnen mijn calorieën.

Vrijdag is weer ‘mamadag’. We starten op het gemakje op.

Dit meisje. Zo lief en leuk is ze. En zo ondeugend.

Es en Nina komen langs dus ik grijp mijn kans om naar de apotheek te crossen. Zondag worden mijn wenkbrauwen (eindelijk) gedaan en aangezien ik alles rondom mijn ogen heel vervelend en naar vind, heb ik verdovende crème via de huisarts gefikst.

En nu we er toch zijn: pannenkoeken halen voor de kids.

Ticho, Nina en Tess eten die pannenkoeken, Esther en ik deze ei-wrap. Echt een succesnummertje hoor!

’s Middags doen ze allebei weer een slaapje, ik werk wat en daarna ga ik ook even liggen. Komt Ticho nog bij me gekropen en echt, dat kind, zo lief met zijn handje en zijn knuffels. Als ik naar hem kijk dan geeft me dat echt een intens trots gevoel, dat hij zo lief en gevoelig is, ik weet niet waar ik zo’n fijn kind aan verdiend heb. On the other hand hebben we Tessie, waar ik uiteraard net zo dol op ben maar wat dus echt een tornado is. Lekker in balans.

Frisse lucht want het is eindelijk droog.

Zit ze weer. Te kraaien van plezier.

De dag is weer om. Gevlogen, dit keer. Da’s uit weleens anders hoor want soms duren dit soort dagen forever. We sluiten ‘m af met een gigantische poepluier van deze pipo – die kiezen zijn echt een bitch – dus die kan ik nog door de wasstraat halen.

Laatste kwartiertje een filmpje kijken en dan afvoeren die handel. Doei liefjes, tot morgen! Of vannacht…

Hashtag momlife: de kleren onder de kak in de wasbak met biotex, moeke in haar huispak de make-up eraf en bijtijds naar bed. Het is allemaal zo sprankelend bij ons thuis.

’s Avonds lees ik wat Happy Moments terug – doe ik vaker en vind ik superleuk – en ik zie dit: mevrouw was als baby best donker. En dat is ze dus nog steeds. Afgelopen weken, zeker na veel buiten te zijn geweest, heb ik echt vaak gehoord dat ze zo snel bruin ziet. Heeft ze overduidelijk niet van mij, maar ik vind het mooi.

Het is zaterdagochtend: weekend. Daar mag ik al vanaf 5 uur van genieten want toen was onze Sjaan uitgeslapen.

Zes lagen make-up op het hoofd en haren in de krul. Verbloemt een hoop.

Over bloemen gesproken, ik ga met de kids en lieve Sief naar de Pluktuin in Dordrecht.

Hier kun je voor vijf euro je eigen boeketje bij elkaar plukken.

Een heel leuk initiatief. Ik word er helemaal vrolijk van, dat dit soort dingen er dus nog zijn.

Er wordt door veel vrijwilligers gewerkt, je kunt er gratis koffie en thee pakken en in plaats van geld voor je drankjes te dokken staat er een bus van KiKa waar je een donatie in kan doen.

Oh meisje, wat vind ik je leuk. Met je mooie outfit. Die laarzen – kreeg ik op Insta een paar keer een vraag over – zijn van VanPauline en Tess draagt hier maat 21, wat ongeveer 21 maten te groot is maar goed. Leuk zijn ze wel.

Geslaagd uurtje, voor mij. Ticho vond het minder grappig want die was niet zo in de mood. We gaan binnenkort gewoon nog eens, want de pluktuin is nog tot oktober iedere zaterdagochtend geopend. Aanradertje van mij voor jou.

Kinders thuis afgeleverd en in bed, moeders naar de supermarkt. Maar het regent zo hard dat ik mijn auto niet uit wil. Het was afgelopen week wel echt een beetje troosteloos weer he?!

Stukkies tikken. Is voor mij ontspanning.

Dit ook. Heerlijk op de bank met de T’s. Tess gebruikt mij als klimpaal en Ticho kijkt liever naar de televisie, maar het idee is leuk.

Le husband is voor een biertje op pad dus wij vermaken ons met z’n drietjes. Ik had niet zo’n zin in de borrel. We bestellen eten maar moeten EEN UUR wachten – terwijl de app een half uur aangaf – en ondertussen zijn dit een stel hongerige wolven en word ik per seconde geïrriteerder.

Uiteindelijk arriveert het en zijn we het proces wat eraan vooraf ging gauw weer vergeten.

Zo, nog eentje in de categorie ‘spannend leven’. Kapot, doodmoe en hoofdpijn. Dus naar bed. Om 21.00 uur. Op zaterdag.

Na een nacht met bijna negen uur slaap – halleluja – zit ik zondagochtend bijtijds in de auto. Ik ga naar Utrecht voor mijn eerste PMU behandeling.

Als er animo voor is dan kan ik er wel wat over schrijven maar if not een korte samenvatting: mijn wenkbrauwen moeten iedere dag getekend worden en dat ben ik zat, dus ik wilde permanente make-up. Na heel lang en uitvoerig onderzoek ben ik uitgekomen bij The Brow Lab in Utrecht en deze zondag stond dus sessie nummer één op de agenda.

Ik vind het een heel leuk plekje, de eigenaresse is heel lief en aardig en gezellig en qua pijn voldoet het aan wat ik verwachtte: het is best vervelend en zeker niet pijnloos, maar al gauw lukt het me om te ontspannen en valt het ook wel weer mee.

Ondertussen thuis: pyjamadag.

Is nieuw, hij blieft geen korstjes meer.

Halverwege de middag ben ik thuis en ik ga er meteen met mijn kleine vriendje vandoor. Het waren maar zes uurtjes, maar ik ben dus zo’n moederkloek geworden dat ik dat eigenlijk al zes uurtjes teveel vind.

Het wordt eentonig, I know.

Status de rest van de zondag: Ticho kijkt Paw Patrol en speelt lief met zijn auto’s en Tess sjeest rond op haar Wheelybug en jankt omdat het haar nog niet altijd lukt er zelf op te klimmen.

Ze is moe. Dit uitzicht heb ik zelden met onze wervelwind dus dat moet meteen vastgelegd natuurlijk.

En we sluiten ‘m af met dit schattige plaatje.

Zo, dat was ‘m weer. Een lekker gemiddeld weekje wel en dat bevalt me meer dan prima. Het zijn allemaal best wel gekke tijden voor ons – om duizend en één redenen – dus zo’n chille basis komt dan gewoon goed van pas. Komende week wordt hopelijk vergelijkbaar maar dan wel met iets meer slaap als het effe kan. We gaan het zien en jullie volgende week ook.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Ik ken je zenuwachtige gevoel over het zindelijkheid proces. Maar moet zeggen dat je al verder bent dan ik! Jesse wordt eind september drie en wil niets weten van het potje of wc en als je vraagt of hij gepoept heeft zegt hij gelijk nee. Dat hij zindelijk wordt daar heb ik vertrouwen in maar of dat ook is voordat hij vier is vraag ik me we eens af🙈

  2. Grappig he, die verschillen in de kinderen. Bij ons is het net zo. De oudste is braaf en knuffelig, de jongste een schreeuwerd en helemaal wars van enig lijfelijk contact, haha.
    Maak je niet te druk om het hele zindelijk worden en kijk daarbij ook niet naar anderen. Max was ruim 3,5 toen hij (overdag) zindelijk werd (dat ging echt vanaf dag 1 goed) en toen hij 5 werd, gaf hij aan dat hij ’s nachts ook geen luier meer wilde. De ongelukjes die hij in twee jaar heeft gehad, zijn echt op 1 hand te tellen.
    Ben trouwens heel erg benieuwd naar je PMU-behandelingen, dus deel gerust als je daar behoefte aan hebt!

  3. Die foto van Ticho op de vuilniszak, geweldig!! Hier beide kids zindelijk toen ze 3,5 jaar waren. Komt vanzelf wel. (Al herken ik je nerveuze gevoel wel…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *