Persoonlijk

Je kind tussenin laten slapen: waarom?

Ik deelde het vorige week al eens op mijn Instagram (@anoukzwager) en kreeg daar veel reacties op, dus het leek me leuk om er wat dieper op in te gaan: je kind tussenin laten slapen. Lees mee!

Het is weer een issue bij ons thuis de laatste tijd: kinderen die werkelijk geen enkele nacht normaal en in stilte doorslapen. Iedere nacht is het wel een keer bal bij één van de twee. Vaker bij de kleinste, maar zo nu en dan ook bij ons grote vriendje. Dan hoor ik op een gegeven moment een gil vanuit (één van) de kinderkamers en draait mijn maag zich direct om. Gáán we weer. Inmiddels zijn we best wel bedreven in het oplossen van acute probleemsituaties in het holst van de nacht want we leggen de kids in dat geval gewoon tussenin. Iets waarvan ik vroeger altijd dacht dat ik het nooit zou doen. Want dan gaan ze daaraan wennen enzo, je kent het wel.

De grote beddenwissel
Eigenlijk is er bij ons thuis maar eentje die niet zo fan is van een kind tussenin en dat is de man. Die doet dan simpelweg geen oog meer dicht. Kan ik me iets bij voorstellen, want die kinderen van ons zijn niet bepaald rustige slapers en het wil ook nog weleens gebeuren dat ze middenin de nacht besluiten dat een pyjamaparty wel gezellig is. Gelukkig hebben we daar dan ook weer een oplossing voor (je wordt zo oplossingsgericht van het krijgen van kinderen). Als Ticho degene is die ‘s nachts prinsheerlijk op onze Swiss Sense neerploft, dan verhuist papa naar het grote bed van Ticho. In het geval van Tess Prinses bij ons in bed is de oplossing iets minder goed, maar dan vertrekt de man naar het logeerbed in de kelder. Als allebei die blagen ’s nachts wakker zijn probeer ik altijd met Ticho samen in zijn bed te slapen terwijl ik Tess dan in het ledikantje in diezelfde kamer leg en als dat niet werkt dan kruip ik met twee kids in het grote bed en zoekt Robert ergens een lege kamer. Mocht het allemaal niet het gewenste effect hebben – lees: mochten we niet in slaap vallen – dan zit er niks anders op en laat ik het los. Uiteindelijk wordt het echt wel stil, maar soms duurt dat uren. Deze grote beddenwissel hebben wij de laatste tijd vrij veel en dat iedereen dus ’s ochtends in een ander bed wakker wordt dan waar we naar bed gingen is geen unicum.
 
Gaan ze ook echt wennen?
Tja, dat ze eraan wennen zou zomaar kunnen. Het is voor zo’n kleintje natuurlijk ook wel fijn om lekker dichtbij de vertrouwde geur en warmte van papa of mama te zijn. En dat is dus precies de reden dat ik er geen punt van maak. Mijn kinderen worden echt niet zomaar wakker. Dan hebben ze ergens last van, naar gedroomd of simpelweg behoefte aan veiligheid en geborgenheid. En ik ben hun moeder, dus ik hoor hen dat te geven. Als ze daar al niet van op aan kunnen, dan gaat er voor mijn gevoel wel iets mis. Het is daarom voor mij een no brainer: tuurlijk mogen ze bij mij slapen. En ja, daar mogen ze ook aan wennen. Ik ben er heilig van overtuigd dat het allemaal gewoon een fase is. Die komt en die gaat en dat zal voorlopig ook nog wel zo blijven.
 
Als ze 18 zijn…
Dan slapen ze heus niet meer tussenin. Dat is wel een beetje waar ik me aan vasthoud. En dat geldt niet alleen met slapen, maar ook voor bijvoorbeeld het feit dat Ticho nog niet zindelijk is en niet in zijn grote bed wil slapen. Ik ken werkelijk geen ene puber met een luier en een ledikant, die het liefst duimensoppend bij mama in bed slaapt. En juist nu ze nog zo klein zijn vind ik het stiekem ook een heel fijn idee dat ze hun geborgenheid bij mij (en hun vader, uiteraard) zoeken. Sterker nog: ik geniet er zelf ook van als ik ’s nachts dat warme lijfje in mijn bed voel (en soms, heel soms, overweeg ik zelfs om Ticho of Tess gewoon vanaf minuut één bij mij te leggen zodat ik heel de nacht naar die lieve smoeltjes kan kijken en ze kan overladen met kusjes zonder dat ze daarna theatraal hun wang afvegen).
 
Zijn wij de enigen?
Toen ik bovenstaand verhaal in korte versie deelde op mijn Instagram kreeg ik heel veel reacties. Eigenlijk zei 90 procent dat zij hun kids ook tussenin nemen en dat zij er net zo instaan als ik: als mijn kind behoeft heeft aan geborgenheid en veiligheid, dan geef ik dat. Ook waren er een aantal moeders die zeiden dat hun kind nooit tussenin ligt omdat het kind het zelf niet wil, omdat ze dan zelf niet slapen of gewoonweg omdat ze het zelf niet willen. Ook dat is natuurlijk prima, want iedereen doet het op z’n eigen manier. Misschien had ik ook wel tot die laatste categorie behoort als mijn kinderen niet van die drammers waren. Want no way in geen duizend jaar dat Ticho en Tess het accepteren als ik ze na een nachtelijk huilmomentje weer terugleg. Die beginnen dan weer te roepen (Ticho roept altijd “Mama…MAMA…MAAMAAA…ANOUHOUUUUUK!”) of te huilen. En die stoppen niet. Ze rusten pas als ze bij me liggen. En ik voel er dus weinig voor om ze dan twee, drie, vier uur te laten krijsen en daarmee mijn gehele nachtrust vaarwel te zeggen.
 
Voordelen samen slapen?
Laat ik beginnen met zeggen dat ik het niet per se ambieer om iedere nacht met z’n vieren in bed te duiken en dat ik ook geen extra groot bed ga aanschaffen omdat we er dan met de ganse familie in passen, maar heel krampachtig bezig met terugleggen en eigen bedjes ben ik dus ook niet. En da’s volgens onderzoeken niet per definitie slecht, want aan samen slapen zitten best wat voordelen. Zo blijkt uit onderzoek dat kinderen die tot hun vijfde regelmatig samen met hun ouders in bed hebben geslapen een groter gevoel van eigenwaarde hebben, minder angst ervaren en bovendien beter presteren. Die onderzoeken geloof ik allemaal wel, maar het is voor mij niet per se een goede reden om die kids maar lekker tussenin te leggen. Een groot gevoel van eigenwaarde bijvoorbeeld, dat kun je mijns inziens ook prima overdag je kind bijbrengen. Wat mij wel bevestigt in mijn keuze is het gegeven dat kinderen die tussenin slapen zich over het algemeen veiliger voelen. En precies dat is wat ik wil. Dat mijn kinderen zich veilig voelen. Tot hun 18e dan, daarna mogen ze echt niet meer tussenin.
Laat jij je kinderen weleens bij jou in bed slapen? Of doe je dat niet? En zo niet, waarom niet? Ik ben daar echt heel benieuwd naar. Nogmaals, ik heb geen enkel oordeel daarover want iedereen maakt de keuze die voor hem of haar (of voor het kind) het beste voelt, dus all good.
Bedankt voor het lezen!
>> Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

10 Comments

  1. Hoor om me heen ook zo vaak dat het een gewoonte is. Gewoon een paar dagen laten krijsen (of een dikke week) en dan zou het over zijn. Ik heb daar niet zoveel mee. Als onze dochter ’s nachts verdrietig wakker wordt, haal ik haar eruit. Soms leg ik haar naast me/ons, maar vaak vindt ze dat zo interessant dat ze niet meer gaat slapen. Zit ook wel eens lekker met haar beneden te knuffelen en dan valt ze bij mij in slaap. Leg haar dan weer terug in haar ledikantje en dan slaapt ze weer verder. Iedereen blij 🙂

  2. Onze dochter van 9 maanden heeft werkelijk nog geen 1 nacht tussen ons in geslapen. Maar dat is niet onze verdienste hoor! We zijn om een of andere reden gezegend met een popje dat al zo goed als vanaf haar geboorte het klokje rond slaapt (besef maar al te goed hoe bijzonder dat is) maar mocht ze ooit wel op een punt komen dat ze snachts wakker zou worden dan zou ik er denk ik ook geen probleem van maken en haar lekker tussen ons in nemen. Net wat je zegt, we hechten er veel waarde aan dat ze zich veilig voelt bij papa en mama.

  3. Onze dochter (nu bijna 4) sliep regelmatig tussen ons in met name tijdens sprongetjes.. sinds ze 3 is, nooit meer bij ons gelegen! Onze zoon, even oud als Tess, ligt ook weer veel bij ons, door ziekte en ziekenhuis gedoe lijkt hij bij t minste geringste behoefte aan ons te hebben.. tis maar zo dan.. al hang ik de vlag uit als ik weer eens paar nachten mag doorslapen!

  4. Onze dochter van bijna 2 kan de nachten tussen ons in op haar hand tellen. Dit omdat wij dan niet lekker slapen. Wij laten haar niet huilen, gaan direkt naar haar toe om te troosten, soms wel 5x achter elkaar. Even een klein boekje lezen helpt goed om haaar weer rustig te krijgen. En als het sllemaal niet helpt, en ik kan mijn luikjes niet meer open houden, dan toch maar tussen ons in!

  5. Al een paar weekjes ligt meneertje zeer regelmatig tussenin mooie combi van tandjes,sprongetje , bijna zelf kunnen staan en bedenk het maar. Ongetwijfeld een fase ( hele lange deze keer) waarin hij duidelijk ons even extra nodig heeft. Ik geniet er nog maar even van😀

  6. Majdalenka says:

    Als mijn zoontje huilt, ga ik altijd direct naar hem toe. Knuffel, slokje water, maakt niet uit. Ik kom. Ook midden in de nacht en als het niet stopt, neem ik hem inderdaad bij ons in bed… maar slapen ho maar; partytime! Klimmen op papa, trommelen op mama, giebelen! Fijne daaraan is dat je zeker weet dat hij niet huilde om iets ernstigs, maar enkel aandacht! Maar ook al is het aandacht, ik geef het hem met liefde!

  7. Ik zou willen dat onze kleine man tussen ons in zou willen slapen….. zou mij een hoop nachtelijke bezoekjes aan zijn kamer schelen. Maar helaas tussen ons in vindt hij het vooral 1 groot feest.

  8. Marsha Krul says:

    Iedere morgen als onze oudste zoontje wakker word ( tussen 05:00 en 06:00) komt hij nog eventjes bij ons aan wandelen! Mijn vriend of ik leggen hem dan tussen ons in en we slapen verder tot 06:30-07:30! Ik vind dit geen probleem maar mijn vriend wel 😜! Want soms maakt mijn zoontje mijn vriend dan wakker met de vraag ‘uit’. Oftewel papa uit bed nu!!! Mijn jongste zoontje die slaapt al vanaf een maandje alleen in z’n ledikantje! Die gaat ook op bed liggen en bam… weg is hij!! Heerlijk
    Hij heeft nog nooit tussen ons in geslapen omdat dat ook niet hoefde! Maar zou hij dat willen ooit in de toekomst dan is hij van harte welkom in het grote bed💙💙

  9. Ik denk dat onze dochter (nu 21 maanden) alleen in de kraamtijd en misschien een korte periode daarna echt bij ons in bed heeft geslapen. Daarna altijd in wiegje of nu dan al langer haar ledikant in eigen kamer. Ze slaapt daar gewoon beter dan bij ons. Wij laten haar soms wel eventjes huilen, want soms heeft ze even een huiltje, maar als het langer duurde konden we meestal met een flesje (water of melk) en een beetje rustig worden haar wel weer in bed leggen. Maar ik moet zeggen dat we best gezegend zijn met een goede bed slaper en er eigenlijk zelden uit hoeven.

  10. Mirjam Brinkman says:

    Onze oudste 2jaar en 8 maanden wordt eigenlijk alleen wakker als er echt wat is. Dus ziek, pijn etc. Dan mag hij bij ons in bed verder slapen. Eerst wel aantal keer zeggen dat het geen feestje is en als hij niet gaat slapen hij naar zn eigen bed gaat.
    De jongste (11maanden) daar in tegen spookt vanaf 4maanden vreselijk! Meerdere keren per nacht wakker. Door koemelkallergie bleek rond 6 maanden. Nu wordt hij nog steeds wel eens wakker snachts maar nog maar 1 keer 😉 . En wordt alleen maar boos en wild als hij bij ons in bed komt. Alleen een halve fles maakt hem rustig om weer te gaan slapen. Die strijd snachts hebben wij ook opgegeven, dus als hij wakker wordt en niet wil gaan liggen. Maken we een fles en daarna leggen we hem terug en slaapt hij verder.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *