Persoonlijk

“Jij was er vroeg bij…”

Amper 25 was ik, toen ik zwanger raakte van ons eerste kindje. Het kwam voor veel mensen als een verrassing omdat ik volgens de maatstaven best wel ‘vroeg’ was. En daar kreeg ik regelmatig opmerkingen over. Lees maar mee!

Laat ik beginnen met een kleine disclaimer. Ik vind persoonlijk dat 25 jaar echt niet heel erg jong is. Tuurlijk, het ligt wat lager dan het gemiddelde – ik geloof dat Nederlandse vrouwen gemiddeld ergens rond hun dertigste hun eerste kindje krijgen-, maar kom op, ik was al halverwege de twintig. Ik was getrouwd, had twee studies afgerond, een normale baan, een huis (soort van) en ja, we waren er klaar voor. Mijn leeftijd speelde daarin absoluut geen enkele rol, die van Robert wel. Dat veel mensen zeiden dat ik er vroeg bij was vond ik soms dus best gek.

Leeftijdsverschil
Tja, daar kunnen we lang of kort over zijn: Robert en ik schelen tien jaar. Eigenlijk elf jaar minus twee weken, dus ik rond het af naar tien. Het zal je niet verbazen als ik zeg dat zijn leeftijd absoluut invloed heeft gehad op het moment dat wij besloten aan kinderen te beginnen. Niet dat het voor een man nou zoveel uitmaakt – die kunnen in principe tot hun pensioenleeftijd en daar voorbij nog vrouwen bezwangeren – maar wij wilden simpelweg graag dat hij niet zo’n ‘oude vader’ zou worden (kleine disclaimer weer: niets mis met oudere vaders en soms is het gewoon niet anders, maar wij hadden de keuze wel en wilden het zo). Ik heb er natuurlijk ook weleens over nagedacht hoe het zou zijn als Robert niet 36 maar 26 was geweest in die tijd, maar heel stellig zeggen dat we dan wel of niet voor kinderen waren gegaan durf ik niet. Misschien hadden we het dan iets langer uitgesteld, maar ondanks dat zijn leeftijd meespeelde, was het niet de hoofdreden voor onze kinderwens. We waren er gewoon klaar voor, mijn eierstokken rammelden, de man was dus ietsiepietsie ouder én mijn spiraal zat vijf jaar dus die moest er sowieso uit. Tel het allemaal bij elkaar op en je begrijpt: we gingen er gewoon voor.

Alles op orde
Amper 25 jaar dus. Maar wel met twee prima diploma’s, een leuke en stabiele baan, uitzicht op een mooi en toekomstbestendige woning, gelukkig getrouwd en bovendien al zo’n vijf jaar samen: het is toch niet heel gek dat je dan op een gegeven moment aan gezinsuitbreiding gaat denken? Ja, ik ken ook meiden van 25 die net klaar zijn met studeren, heel graag de wereld over reizen en ieder weekend in de kroeg staan, maar zo’n type ben ik gewoon niet. Reizen hoeft voor mij niet zo, in de kroeg kwam ik graag maar dat werd ook al aanzienlijk minder en ik heb altijd al een groot verantwoordelijkheidsgevoel gehad. Ik liep niet in zeven sloten tegelijk, maakte verstandige keuzes, wist wat ik deed.

De reacties
Het is misschien handig om wat extra informatie te hebben voordat ik meer ga vertellen over de reacties die we kregen. Het eerste belangrijke om te weten is dat we op het moment van de positieve test geen huis hadden. Of nou ja, we hadden het oude appartement net verkocht, woonden bij mijn schoonouders op zolder en stonden op het punt om te beginnen met de bouw van ons eigen huis (in eigen beheer zeg maar, dus best een projectje). Qua timing had dat wel iets beter gekund. Maar ja, een kind valt niet te plannen en wij hadden het onnoemelijk grote geluk om snel in verwachting te zijn. Een ander best wel groot ding dat op dat moment speelde is iets uit de privésfeer waar ik verder niet teveel over wil uitweiden. Goed, dat gezegd hebbende: de reacties die ik kreeg op mijn zwangerschap waren over het algemeen superleuk en lief, maar ik kon op een bepaald moment niet meer bijhouden hoeveel mensen dingen riepen in de trant van ‘oh wat dubbel’ en ‘oh ga je bij je schoonouders op zolder bevallen?’ en ‘oh nu al?’. Die eerste twee kon ik nog begrijpen, maar die laatste not so much. Ik vond – en vind – het zo onbeschoft om zo’n uitspraak te doen. Wat hoezo nu al? Vind je me niet capabel genoeg? Denk je dat ik nog steeds die puber van 16 ben? Dat ik het niet aan zou kunnen? Dat wij ons kindje niet genoeg liefde kunnen geven?

Jij was er vroeg bij
En zelfs nu nog, nu ik twee kinderen heb die hartstikke blij en vrolijk zijn, waar goed voor gezorgd wordt, die niets tekort komen, krijg ik nog steeds weleens opmerkingen als ‘jij was er vroeg bij’. En iedere keer weer heb ik zin om een kutopmerking terug te maken. Vooral omdat zo’n constatering dan vaak gepaard gaat met een opgetrokken wenkbrauw. Ter illustratie een gesprek dat zich een maand of twee geleden voor deed:

“Heb jij het nou over je eigen kinderen?”
“Ja.”
Oh. Heb jij kinderen dan?”
“Ja.”
“Hoe oud ben je dan? Ik zou je echt niet ouder dan dertig schatten.”
“28.”
“En je hebt meerdere kinderen?”
“Ja. Twee. Een zoontje van twee en een dochtertje van bijna één.”
“Oh. Dan was je er echt vroeg bij.
(gevolgd door een opmerking over het leeftijdsverschil)
“Ach, 25, dat valt toch wel mee?”
“Nou, op je 25e moet je toch reizen? En van het leven genieten?”

Dit dus. Met enige regelmaat. Nog steeds. Alsof ik niet met maximale uit mijn leven haal. Alsof ik mijn leven verziekte op het moment dat ik dat prachtige jongetje op mijn borst gelegd kreeg. Ik vind het oprecht zo ontzettend onvoorstelbaar dat mensen zulk soort opmerkingen en insinuaties hun strot uit weten te krijgen.

Hoe bevalt het?
Kijk, ik kan niet ontkennen dat mijn leven op mijn 25e er heel anders uitzag dan dat van mijn vriendinnen. Ik was ineens een stuk minder flexibel, ik was sneller moe en had bovendien ineens een stuk minder behoefte aan het continu onderhouden van een grote schare vrienden. Ik had logischerwijs andere prioriteiten. Prioriteiten die volgens de maatstaven misschien niet helemaal pasten bij het leven van iemand halverwege de twintig, maar ik genoot er enorm van. Ik kan met duizend procent zekerheid zeggen dat ik het als ik het honderd keer over mocht doen, ik het honderd keer op deze manier zou doen. Jong moeder worden is enerzijds een beperking, maar ik vind het vooral een verrijking. Bovendien zijn er best wel wat voordelen hoor. Zo ben was ik twee keer weer snel fit – of in ieder geval hersteld -, kan ik een gebroken nacht goed hebben en is het op mijn dertigste allemaal een stuk overzichtelijker met twee schoolgaande kinderen. En dan moet de gemiddelde Nederlandse vrouw nog beginnen…

Waar ik met dit epistel naartoe wil? Geen idee. Misschien een hart onder de riem voor alle andere jonge moeders (to be) of een reminder voor mijn medemens dat het echt niet leuk is om met regelmaat opmerkingen over leeftijden te krijgen. Dat dus.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

6 Comments

  1. Zo herkenbaar! Ik was 22 toen onze zoon was geboren, dit was ook volgens plan, voor zo ver dat gaat natuurlijk. Hier een leeftijdsverschil van 9 jaar met m’n vriend en dat ‘oude vader’ heeft hier ook wel doorslag gegeven, én heel gek en toevallig ook iets in de privé sferen waardoor we de knoop net iets sneller doorhakten. Tot op de dag van vandaag ben ik nog heel blij met onze keuze en (probeer) de mensen maar lekker te laten lullen, Joe!

  2. Ik snap nooit dat mensen hun waffel niet gewoon kunnen houden. Waarom moet altijd alles gezegd worden? Hou die dialoog lekker in je hoofd ofzo.
    Maar ik snap je hoor. En als ik het over zou kunnen doen, was ik denk ik wel eerder begonnen. Maarja, ik moest zo nodig met een deeltijd studie beginnen op mijn 25e 🤣

  3. Ik viel hier zowat van m’n stoel, toen ‘k las dat Robert 10 jaar ouder is! Had ‘k ‘m niet aangegeven hoor!

    En wat de rest van ’t artikel betreft, 100% gelijk heb je.
    Ik was zelf 26, m’n vriend 30 en zo klaar voor! ‘k Zou ’t zo opnieuw doen. Of zelfs nog wat vroeger, als we niet hadden moeten kamperen (zonder verwarming, douche, toilet,… de hele rimram) op onze bouwwerf. 😉

    Laat ze maar praten, wij zijn er gelukkig mee!

  4. Dit is zo herkenbaar voor ons. Op mijn 19de hadden wij al een mooi nieuwbouwhuis gekocht. Alles was stabiel en ook getrouwd. Wij wilde graag een kindje maar ik moest hiervoor na een jaar het zkh traject in. Ik raakte daarna best snel zwanger met hulp. Ik was 22 toen ik zwanger werd. Ik kreeg ook veel te horen nu al? Is het wel gepland?
    Wij wilde heel snel een 2de erop hebben. Opnieuw het traject in. Raakte 4 maanden daarna zwanger. Weer de vraag of het gepland was? Waarom zo stomme vraag of iets gepland is?
    Ik ben enorm blij en dankbaar met mijn kindjes. Hoe oud of jong ik ook ben.

  5. Pff, zo herkenbaar! Ik was 24 bij de geboorte van mijn zoontje. De moeder van een vriendin heeft zelfs tegen mijn moeder gezegd: goh, gaat het wel met jullie? Met andere woorden, wat een ramp dat je dochter nu al zwanger is.
    Oke, ik had mijn opleiding nog niet afgerond (nu inmiddels wel), maar we hadden een prima inkomen, waren al 10 jaar samen, waarvan 2 jaar samenwonend en tijdens mijn zwangerschap heb ik een vast contract gekregen en hebben we een huis gekocht. Dus naar mijn mening een perfecte basis om een gezin te starten.
    Snap sowieso niet waar een ander zich mee bemoeit. De één is er klaar voor op haar 20e, de ander pas op haar 35e.
    Zo even mijn frustratie eruit getypt, haha!

  6. Nog iemand die met je meevoelt hier. Ik was zelf 24 toen ik moeder werd, mijn vriend was ook 24. Alles stabiel en we waren er klaar voor. Toch moet je dat als je ‘jong’ bent voor veel mensen eerst bewijzen. Weinig negatieve reacties in mijn gezicht gehad, maar achter mijn rug om wel het een en andere gehoord. Dat we te jong zouden zijn en het nooit samen gingen redden. En ik vond ons trouwens ook niet jong, het paste gewoon bij ons. En reizen doen we alsnog, maar dan niet met z’n tweeën.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *