Persoonlijk

“Jij met je perfecte Insta-leven…”

Ik heb het al vaker naar mijn hoofd gekregen, maar twee weken terug was het weer eens zo ver. “Jij hebt makkelijk praten met je perfecte leventje.” Ik schrik daar toch altijd weer van, want mijn leven is verre van perfect…

Ik geloof er heilig in dat iedereen zo zijn eigen uitdagingen in het leven krijgt. Dat kunnen hele grote dingen zijn, maar ook kleinere. En ze hebben allemaal impact. We leren lessen, worden wijzer, groeien, maken soms een grote stap achteruit en dan weer twee vooruit. Al die uitdagingen zorgen ervoor dat we worden wie we zijn. En noem me een zweefteef, maar ik probeer bij iedere tegenslag altijd te denken dat het iets is waar ik van kan leren. Hoe hard die les soms ook is.

Veel delen
Op mijn site en op social media deel ik veel. Maar vergeet niet dat wat je daar ziet slechts één stukje tekst op een dag is. Of één foto. En ik kies er heel bewust voor om dat allemaal een beetje gezellig te houden. Dat betekent niet dat ik niets deel over dingen waar ik mee struggle, want eigenlijk vind ik dat ik op dat gebied best wel heel open en eerlijk ben. Bij mij is het ook op opvoedgebied geen rozengeur en maneschijn. Geen glitters en confetti. Echt niet. En dat schrijf ik vaak zat. Misschien juist wel daarom komt zo’n opmerking als ‘jij met je perfecte Insta-leventje’ extra hard binnen.

Het gaat niet om mij
Ik heb geen zin en ook geen behoefte om hier mijn echte issues te delen, over bijvoorbeeld ziekte, verlies, ruzies of wat dan ook. Ten eerste niet omdat ik niet inzie waarom ik dat zou doen met zo’n tienduizend mensen die ongetwijfeld enorm lief zijn, maar die ik (veelal) helemaal niet ken en ten tweede omdat die issues negen van de tien keer niet enkel mij aangaan, maar ook (of misschien wel juist) mensen om me heen. Het is dus gewoon privé. Geef ik daarmee een vertekend beeld van de werkelijkheid? Deels, al vind ik ‘vertekend’ misschien niet het juiste woord en is ‘onvolledig’ beter op z’n plek. Want het is natuurlijk niet zo dat wat ik wél laat zien een uit mijn duim gezogen tweede leven is ofzo.

Echt zijn
Ik hecht heel veel waarde aan echtheid. Ik schrijf over het moederschap, dus logischerwijs is dat ook waar mijn leuke berichten over gaan, maar het is ook het onderwerp waar ik mijn struggles over deel. Kinderen die niet slapen, die melt downs hebben in het openbaar, de dingen die ik moeilijk of lastig vind en ik heb ook weleens gedeeld dat ik het eerste half jaar met twee kinderen echt heel erg pittig vond. Verder heb je hier kunnen lezen over mijn kredietcrisis. Over de mislukte strijd tegen de zwangerschapskilo’s, de redelijk ingewikkelde en vervelende scheiding van mijn ouders en ik heb onlangs nog geschreven over de vervelende periode die ik de laatste tijd doorgemaakt heb. Dat ik me allesbehalve goed voelde, met hartkloppingen naar mijn werk ging, van de stress mijn inloggegevens niet meer wist en op een gegeven moment enkel nog kon huilen. Weinig perfect aan.

Dankbaar zijn
Maar het zit gewoon niet zo in mijn aard om daarop te focussen of in te blijven hangen. Mijn glas zit vaker halfvol en ik leef in het moment. Wat nu is, is nu. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Ik heb weleens geroepen dat als ik dood ben, ik op de voorkant van mijn kaart in koeienletters wil: “It is what it is.” Die zin helpt me relativeren. En het zorgt ervoor dat er niet teveel energie naar de minder leuke kanten van het leven gaat. Dat ik gewoon dankbaar kan zijn voor het hier en nu. Voor al het moois wat me gegeven is. En dat is gelukkig meer dan genoeg. En geef toe, het is toch leuker om te lezen dat iemand vrolijk en energiek is, in plaats van zo’n zure pruim die niet anders kan dan zeuren en klagen?

Een wat korter artikeltje vandaag, maar ik wilde hier toch nog eens een keertje bij stilstaan. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat iedereen zich beseft dat het beeld dat ik schets van mijn leven klopt, maar simpelweg niet volledig is. Wat je ziet is de waarheid, de werkelijkheid, maar wel maar in een paar regels of één foto en tja, je zult ongetwijfeld zelf wel begrijpen dat het dus maar een fractie is. Mijn leven als moeder, that’s it. Niet of nauwelijks mijn leven als vriendin, als vrouw, als zus, als buurvrouw, als werknemer of als wat dan ook. En natúúrlijk is dat ook een deel van mij, maar dat hou ik graag zo. Van mij. En dat geldt niet alleen voor mij en mijn social media en blog, maar kun je in principe ook wel doortrekken naar alle andere mensen die hetzelfde doen als ik. Dus bottomline: laat je niet gek maken door ‘al die perfecte leventjes’, want het is een topje van een ijsberg. Je weet niet wat eronder zit.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Hè wat jammer dat zo’n stomme opmerking zo raakt. Natuurlijk heeft iedereen op zijn of haar eigen manier ellende, maar moet je dikke ellende hebben (en delen) om mee te tellen? Ik vind het juist zo fijn om jouw blog te lezen omdát het niet allemaal hastag fitmom/instalife/perfect is, maar zo heerlijk herkenbaar, maar ook zonder teveel opsmuk en gedoe. Maar daarnaast zijn je foto’s ook heel mooi en geef je een bak aan inspiratie en tips voor leuke dingen doen en relativeren. Maar hallo, mag je ook mooie plaatjes delen? Je hebt genoeg redenen voor (as if je die nodig hebt), kijk even naar wat een mooi stel je om je heen hebt (inclusief jezelf). Dus dat 😉

    1. Helemaal eens met wat Leoni schrijft. Ik volg je om precies dezelfde reden! Heerlijk eerlijk!

  2. De kracht van je blog zit juist ook in dat je een specifieke richting hebt gekozen: momlife. Dat mensen het moeilijk vinden om dit in een breder perspectief te zien tja… Dan zoeken ze kennelijk iets anders en daarvoor moeten ze dan ook ergens anders zijn.

    Keep up the good work!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *