Momlife

Dit vind ik moeilijk aan het moederschap

Het moederschap is geweldig. Ik ben iedere dag nog blij dat het ons gegeven is om maar liefst twee keer zo’n leuk kind op de wereld te zetten. Maar ik zou het geen walk in the park noemen. Er zijn best wat kanten die ik lastig vind. Lees mee!

Op het moment dat zo’n verse baby op je buik wordt gelegd, vergaat al je zorgeloosheid. Vanaf dat moment ben je écht moeder en draag je een gigantische verantwoordelijkheid. Alleen dat al vond ik in de eerste weken best een ding. Ik was zo vreselijk bang dat er ergens iets niet goed zou gaan, dat ik mijn newborn niet in leven wist te houden, ik was bang voor ziekte en voor weet ik het wat nog meer. Maar ook de langere termijn deed me zo nu en dan hyperventileren. Want stel dat mijn kind ziek wordt? Of dat ‘ie onhandelbaar bleek? Zo veel onzekerheden. Nu zijn dit natuurlijk redelijk grote dingen die denk ik nooit meer helemaal weggaan, maar ik kan ook meer dan genoeg kleinere dingetjes noemen die ik best lastig vind aan het moederschap.

De onverklaarbare huilbuien
Om dan maar gewoon bij het begin te beginnen: die huiltjes in de eerste weken en maanden, ik vond het vreselijk. Gelukkig hadden wij geen huilbaby’s, maar uiteraard ging ook bij ons thuis dat strotje weleens wagenwijd open. En daar moet je het als moeder dan mee doen. Je leert je kind in rap tempo kennen, dus die huiltjes kun je na een poosje zo nu en dan (met de nadruk op nu en dan) wel herleiden naar een specifiek probleem, maar ik vond het zo enorm moeilijk als het me niet lukte om ze stil te krijgen.

Flesjes weigeren
Hier hebben we met Ticho nooit last van gehad. Die dronk eerder teveel dan te weinig. Maar bij Tess zat ik regelmatig met een nog halfvolle fles op de bank terwijl mevrouw weigerde. Vond ik moeilijk, want onzeker. Gelukkig was het onze tweede en wist ik dat ze echt wel zou nemen als ze daar behoefte aan had, maar toch. Eten en baby’s, een ingewikkeld hoofdstuk.

Wegbrengen
Nog zoiets wat ongeveer iedereen wel herkent: het wegbrengen van je kind. Naar oppas, opvang of wat dan ook. Ik ben helemaal niet zo’n emotioneel type, maar dit vond ik best moeilijk. Loslaten, zelfs als ze nog maar zo klein zijn. Bij ons hielp het niet echt mee dat Ticho standaard heel hard ging huilen als we hem overdroegen en echt, mijn hart is denk ik wel vierduizend keer gebroken.

Onverdeelde aandacht
Natuurlijk geef ik mijn kinderen aandacht. We kijken samen filmpjes, we tekenen, bouwen treinbanen, bouwen blokkentorens en weet ik het wat nog meer. Ik doe geregeld mijn telefoon aan de kant en ben dan gewoon honderd procent met die blagen bezig. Maar het gebeurt ook vaak zat dat ik nog even wat moet doen (van koken en opruimen tot een blogpost schrijven tot DM’s beantwoorden of gewoon even appen met vriendinnen) en dat er dan zo’n minimens aan mijn been staat te trekken. Dat vind ik lastig. Ik wil ze natuurlijk altijd alle aandacht geven, maar ze moeten ook leren dat er soms even gewacht moet worden ofzo. De middenweg, balans, ik weet het allemaal. En toch voel ik me immer schuldig als ik ‘nee nu even niet’ antwoord op het dringende verzoek te helpen met puzzelen. Datzelfde geldt voor mijn aandacht verdelen. Ik zag daar voordat de tweede geboren werd best wel tegenop en in de praktijk gaat het allemaal hartstikke prima, maar het blijft een ding als de één jaloers wordt omdat ik even bezig ben met de ander. En ik kan je verklappen: regelmatig.

Eten
Een beetje net als bij baby’s, vind ik ook bij grotere kinderen het hoofdstuk ‘eten’ een ding. Ticho is best wel picky, behalve als het op snoep en koek aankomt. Tess eet daarentegen nog steeds als een zieke kip, behalve potjes groenten. We hebben er oprecht iedere dag een keer strijd om en ondanks dat het beter is om geen strijd om eten te voeren, wil ik dit toch ook niet zomaar loslaten. Ze hebben toch goed voedsel nodig om groter te groeien?

Slapen
Het kan je onmogelijk ontgaan zijn dat slapen bij ons na al die tijd zo nu en dan nog best een dingetje is. De jongste slaapt over algemeen wel prima – behalve in tijden van doorkomende tandjes – maar die oudste maakt er graag een feestje van. Voor zichzelf. Die slaapt NOG STEEDS NIET in zijn grote bed, hij weigert gewoon, en we zijn soms – niet overdreven – uren bezig om hem ’s avonds stil te krijgen. Ook uitslapen komt niet in zijn woordenboek voor. Ik wist wel dat mijn aantal uren slaap drastisch zouden verminderen op het moment dat ik kinderen zou krijgen, maar ik kan er gewoon nog steeds niet aan wennen.

Consequent zijn
Ik ben enorm blij met een man die altijd achter mij staat – en ik achter hem – en die eigenlijk overal wel hetzelfde over denkt als ik. Voor mijn gevoel doen wij dit opvoeden echt als team. Dat helpt heel erg bij het consequent zijn en de grenzen bewaken, want ik weet dat ik altijd nog een back-up heb. Als dat niet het geval was, dan zou ik denk ik vele malen sneller geneigd zijn om toe te geven aan de wensen van de kinderen.

Het goede voorbeeld
Niet dat wij scheldend en vloekend door het leven gaan, maar ik kan niet ontkennen dat Ticho misschien toch wel een klein beetje af en toe een niet-zo-netjes woord gebruikt. Heeft hij van ons gehoord, uiteraard. Ook op het gebied van (gezond) eten zijn we niet altijd het goede voorbeeld. Ik vind het gewoon best wel confronterend om dat zo nu en dan te beseffen. En weet je wat ik het allerergste vind? Als Ticho in de gaten heeft dat zijn vader en ik op elkaar lopen te mopperen en hij dan zegt: “Mama, niet boos doen tegen papa. Papa is toch onze vriend?” Het is zo’n gevoelig jongetje en als hij dan hele kleine signalen als deze oppikt dan breekt dat mijn hart.

Rustig blijven
Zonder twijfel durf ik te zeggen dat ik veel geduld heb. Maar als er een spartelende peuter en een gillende dreumes door de supermarkt bewegen, of als er eentje pertinent weigert de trap op te lopen, of absoluut geen schone luier wil of een melt-down krijgt omdat er niet voldoende chocopasta op te boterham zit, dan kost het me echt weleens moeite om rustig te blijven. Ik ben tot nu toe één keer echt mijn geduld verloren en toen riep ik “IK WORD HELEMAAL GEK VAN JOU!” en daar voel ik me nog steeds iedere dag schuldig om. Dat schuldgevoel helpt me bij het behouden van mijn kalmte, maar moeilijk vind ik het wel hoor.

De tijd
Laten we afsluiten met een cheesy one. De tijd. Soms kan ik die kids wel groot kijken, kan ik niet wachten tot ze dingen zelf kunnen, zindelijk zijn, normaal slapen, zelf hun tas pakken en weet ik het wat nog meer, maar vaker nog krijg ik een brok in mijn keel als ik besef hoe snel ze dat hele kleine zijn ontgroeid. Het dealen met die voorbij vliegende tijd vind ik echt heel erg moeilijk. Ik ben onnoemelijk trots op mijn T’s en geniet van alle diverse fases waar we doorheen gaan, maar dat ze nooit meer zo klein zullen zijn, tja, dat kan mijn moederhart soms gewoon niet aan.

Om heel eerlijk te zijn kan ik nog wel duizend dingen bedenken die ik lastig vind aan het moederschap. Geen walk in the park dus. Herken jij je in bovenstaand verhaal? Of mis je een specifiek punt? Laat het me weten!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Dat slapen in het grote bed durf ik dus niet eens te proberen dus jij bent al heel veel verder dan ik! Jesse wordt eind september drie dus moet er eigenlijk echt aan geloven maar hij past nog prima in zn ledikant en slaapt er top! Hij zou er zelf uit kunnen maar dat doet hij niet gelukkig….
    maar ben toch bang dat als hij in een groot bed moet dat hij ook niet meer gaat slapen en mijn eigen slaap vind ik ook heeeel belangrijk🙈

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *