Happy Moments

Happy Moments #129 – Julianatoren & weekend

Goedemorgen! Een dag later dan gepland – ik was afgelopen weekend zo ziek als een hond en had geen kracht om de HM te maken – maar hier is ‘ie dan: het fotodagboek van de afgelopen paar dagen. Kijk mee!

Vrijdag kwam er al een HM online, omdat ik echt idioot veel foto’s had gemaakt in de eerste dagen van vorige week. Als je die nog niet gelezen hebt: HIER kun je ‘m bewonderen. Dit keer heb ik vrijdag, zaterdag, zondag en maandag voor je in de aanbieding. Dat begon allemaal leuk en gezellig met een bezoekje aan de Julianatoren, zaterdag stond in het teken van sociale activiteiten en zondag, tja, toen lag ik dus heel de dag in bed. Of eigenlijk hing ik heel de dag boven de toiletpot. Oh man, wat voelde ik me beroerd. Maar dat ga je aan de foto’s zien. Lets go!

Lekker plaatje om mee af te trappen: onze waardeloze nacht. Het is alweer een paar dagen bal en ik vermoed dat het door tandjes óf door naderende waterpokken komt. Tess is in ieder geval erg onrustig en ik ben tot twee uur ’s nachts met haar in de weer en vervolgens ook nog ieder uur.

Weinig tijd om zielig in een hoekje te ploffen, want ik ga met Ticho en een vriendin met haar zoontje naar de Julianatoren. Onderweg worden we getrakteerd op regen en we roepen nog voor de grap ‘alles wat nu valt, valt straks in ieder geval niet meer’. Little did we know.

We zijn er. Dat ziet er rustig uit qua auto’s. Prima!

Eerst een rondje in het reuzenrad. Kan ik meteen goed het hele park zien. Dit is het wel zo’n beetje allemaal. Echt heerlijk overzichtelijk. Het lijkt gewoon een XXL-kermis.

Ondertussen krijg ik dit soort foto’s doorgestuurd van ons Tessie. Die vermaakt zich prima bij haar oppasadres.

In de achtbaan. Zie je hem lachen als een boer met kiespijn? We waren nog geen drie meter onderweg of hij riep al dat hij niet meer wilde. En toen moesten we nog twee rondjes. Dat ding ging best hard en in combinatie met die bangerik naast me kreeg ik gewoon zo erg de slappe lach.

En nog een keer. Oh mijn jongen, hij houdt echt niet van harde geluiden en zit dan dus heel de tijd zo met zijn handjes op zijn oren. Ik vind het zielig, al zou je dat niet zeggen haha. Dit was overigens aan het begin van de dag dus hij moest gewoon nog wat wennen. Kwam uiteindelijk helemaal goed hoor.

Meer zijn cup of tea: een beetje schieten met een waterpistool. Ticho waant zich eventjes volledig een echte brandweerman.

Wat eten en drinken in het zonnetje, nu ‘ie nog schijnt…

Op de trampo. Want een dag niet gesprongen is een dag niet geleefd.

Yep, daar gaan we: regen.

En niet zo’n klein beetje ook.

Het is nog eventjes een paar minuten droog maar daarna zijn we de lul. Vanaf half één tot half vier heeft het letterlijk nonstop geregend. Keihard.

Voordeel: er staat nergens iemand in de rij en Tich kan een extra rondje maken in de brandweerwagens.

Als we het allevier koud krijgen en bovendien geen regendruppel meer kunnen zien, besluiten we op huis aan te gaan. Lekker in de auto ploffen met de verwarming volle pijp.

Lieffie. Hij heeft zich echt wel goed kunnen vermaken in het park. Het is super voor kinderen van zijn leeftijd – tot, ik gok, een jaar of vijf. Wat ik al zei, een grote kermis. Hij mocht bijna overal in, soms zelfs alleen en het was allemaal lekker dichtbij elkaar dus goed te lopen. Ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik 25 euro per persoon om binnen te komen veel geld vind. Wij zouden dus met z’n tweetjes 50 euro kunnen neertellen. Gelukkig hadden we nog Jumbo-munten en gingen we voor een tientje per persoon. En dan is het leuk.

Verwarming op standje oven en op naar…

… de Grote Gele M. Ons favoriete restaurant.

Moeke had honger ja.

Bij thuiskomst krijgt hij nog een ijsje en kijken we Thomas de Trein. Vind ik fijn én belangrijk, weer even rustig worden en aarden.

Na een redelijk uitgebreide douche-sessie lezen we een boekje. Deze is ook zo leuk! Van dezelfde als Leeuw in de Muis en Laat maar los Koala, dus ja, dan kan het niet anders dan in de smaak vallen. Je kunt ‘m HIER kopen.

Tessie is ook weer thuis dus die sluit nog even aan. Het is iets na zevenen als we twee hele vermoeide maar tevreden ukkies in bed leggen. Het was weer een dag voor in de boeken hoor!

Ik vervul nog even mijn laatste moeke-taken en vind het daarna ook wel welletjes. In standje chill.

Goedemorgen op deze zaterdagmorgen. We beginnen met een bakkie koffie.

Daarna wandel ik naar een koffietentje op vijftig meter van ons huis omdat ik hier met Dominique (@ditdoetdo op Instagram – volgtipje) heb afgesproken

Rustig koffie drinken met vier kleine (en wegrennende) kinderen? Vergeet het maar.

Effe een selfie voor The Gram.

Is er eentje redelijk vermoeid. Hij sliep vanmorgen niet enorm uit en na die drukke dag van gister komt hij toch wat slaap tekort om weer volledig bij te tanken. Liefste!

De kids liggen inmiddels op bed en ik ga naar de winkels. Eerst de gewone boodschappen en daarna een rondje voor de drank, aangezien onze voorraad na Tess haar feestje aardig geslonken is en de man voor de namiddag het halve dorp heeft uitgenodigd. Vervolgens schuif ik met San en Es aan tafel en eten we een broodje en kletsen we bij.

Oh wat zie ik eruit. Maar boeiend, het is zaterdagmiddag en ik hoef nergens meer heen. De kids slapen nog dus tijd om achter de laptop te kruipen.

Ik had het voornemen om tijdens de dutjes van die blagen weer eens een tijdschrift te lezen, maar as usual is Miss Tess weer supersnel klaar met haar middagslaapje. Geeft niet, ook als zij rondkruipt moet het lukken. Soort van. Om de twee regels even checken of ze geen grind eet.

Ik lees dit verhaal en het lijkt wel over onze Ticho te gaan. Da’s ook zo’n gevoelig kind. Toen hij eenkennig werd vertelde iedereen mij dat het een fase zou zijn, maar vooralsnog houdt die fase – zelfs nu hij bijna drie wordt – gewoon aan. Hij houdt gewoon van rust en regelmaat, voorspelbaarheid en hem vooral zijn dingetje laten doen. Als je te dichtbij komt dan is het bal. Mooi voorbeeld: als we zijn (of een) verjaardag vieren dan kruipt hij het eerste half uur achter het kookeiland en als we ergens op visite gaan dan zit hij gegarandeerd het eerste kwartier als een koala aan mij vastgeplakt om vervolgens heel voorzichtig los te laten maar vooral niet verder dan twee meter bij me vandaan te raken. Als we hem naar een oppasadres brengen is het echt heel belangrijk dat we hem daarop voorbereiden. Dan komt het allemaal wel goed. Afijn, dit verhaal raakte me dus best wel.

When having a big brother. Tess speelt graag met de auto’s en treintjes van Ticho. Zo lang hij nog niet wakker is gaat dat prima, maar als hij er lucht van krijgt dat zijn speelgoed is ingepikt dan vindt hij dat toch minder grappig. Terwijl hij wel gewoon met haar poppen en buggy’s aan de haal gaat.

Wat ik al zei: we krijgen visite. Het is lekker weer dus we zitten met z’n allen in de tuin. Wijntje, biertje, iets te knagen en uiteindelijk avondeten van de Turkse bakker (dus Turkse pizza, kapsalon, shoarma en dat soort voer). Tijdens het eten van die Turkse pizza merk ik al dat het me niet helemaal smaakt. Teveel tuccies gegeten, denk ik op dat moment nog.

Rond een uur of tien gaat de laatste visite weg en vertrekt de wederhelft naar de kroeg. Ik beloof hem plechtig om zondagochtend de zorg van de kinders voor mijn rekening te nemen zodat hij lekker kan blijven liggen.

Maar de nacht die volgt is een regelrechte ramp. Tessie is heel onrustig en huilt om weet ik veel wat en zelf lig ik te zweten als een otter. Koud, warm, woelen, misselijk, buikpijn. Eigenlijk weet ik al voor middernacht hoe laat het is: buikgriep of voedselvergiftiging. Ik hoop het laatste, want dat is een kwestie van legen die maag en weer aansterken. En dat is precies wat er de rest van de nacht gebeurt. Ik ren van de toilet naar de douche en van de douche naar Tess die maar blijft jammeren. Ondertussen maak ik me ietwat zorgen om de man, die halverwege de nacht pas thuis komt en waarvan ik al weet dat hij ondanks zijn zeer waarschijnlijk aanwezige kater toch echt de zondag voor zijn rekening moet nemen…

Als een dood vogeltje, zondag. Het duurt tot het middaguur voordat ik mezelf uit bed weet te slepen.

Maar een half uur later lig ik weer. Samen met Ticho, want die wilde graag met mij kroelen.

Zo, we zijn beneden. Inmiddels is mijn situatie stabiel. Zo slap als een dweil, maar ik voel me opgelucht. Als moeder kun je in principe niet ziek zijn, dus hupsakee, een flesje drinken voor de T’s , een bakje chips erbij en entertainment door Thomas de Trein.

Op dagen als deze ben ik extra blij met mijn knuffelige jongen. Die kruipt gewoon heerlijk bij mij in de hoek van de bank. Zoveel Vitamine Liefde, daar knapt een mens van op.

Tja, die zondag is niet echt spannend. Robert is uiteindelijk nog met de kids gaan fietsen, heeft een rondje gevaren en verder vooral veel voor mij en de T’s gezorgd. Standbeeld voor hem, want hij had het ook best wel zwaar (al kwam dat niet door een voedselvergiftiging…). Geen klachten van dit duo, die hebben gewoon een prima zondag achter de kiezen. Lekker in bad en naar bed.

En om 20.15 uur sluit ik mijn vakantie af. Dat had ik graag gedaan met man en kinderen op een zonnig terras met een Pizza Carpaccio, maar omdat ik de volgende dag moet beginnen op mijn nieuwe werk durf ik qua voedselinname even geen enkel risico te nemen. Met een lege maag naar bed dus.

Gelukkig was het maandag allemaal wel weer okay-ish. Ik was niet meer misselijk, ik hoefde niet meer binnen een straal van twee meter van de wc te blijven en ik had ook geen enorme zweetaanvallen meer. Ik was enkel nog wat wankel en futloos. Tussen de middag durfde ik weer voorzichtig twee crackers te eten en ’s avonds hield ik het nog bij een redelijk veilige salade, maar dat ging ook gewoon allemaal goed. Fijn. Verder kreeg ik veel berichtjes met de vraag hoe het op mijn nieuwe werk was en in het kort: leuk. Maar daarover misschien later meer. Misschien ook niet. Ik vind het nog een beetje lastig om te bepalen wat ik daarover wel en niet wil vertellen (meer nog dan ik nu al heb gedaan). We’ll see.

Nou, een dag later dan gepland en ook ietwat korter dan verwacht (ik had dus gerekend op een leuke actieve zondag als afsluiter van de vakantie…) maar hopelijk vond je het tóch leuk om te lezen.

Bedankt weer en een fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Hoi Anouk weet jij toevallig welk model Michael Kors tasje jij hebt? Lijkt me een handig formaat waar ook nog wat in past.

    1. Jaa het is de Michael Kors Ava en dan in medium. Echt mijn favo tas. Heb ‘m inmiddels al een jaar of vier en gebruik ‘m vrijwel dagelijks 🙂

      1. Thanks! Ga hem zoeken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *