Persoonlijk

Hoe de komst van de kinderen mijn vriendschappen heeft veranderd

Ik weet eigenlijk helemaal niet of dit voor iedereen geldt of dat het misschien aan mij ligt, maar sinds ik moeder ben is er hier en daar best wel wat aan mijn vriendschappen veranderd.

Het is niet dat ik daar enorm verbaasd door ben. Ik had het ook wel verwacht. Ik was immers de eerste van al mijn vriendinnen met een kleine, dus dat er een beetje een gat zou ontstaan tussen het leven van hun en dat van mij dat was onvermijdelijk. In de praktijk is dat ook zo gebleken. Waar mijn vriendinnen nog steeds met enige regelmaat op een dansvloer hier of daar te vinden waren, lag ik – met name in het begin – uitgeteld op de bank. Waar zij spontane plannen maakten, moest ik eerst in vier schema’s, drie agenda’s en acht planners checken of ik wel tijd had en waar zij tijdens een avondje wijn drinken redelijk zorgeloos hun glas nog maar eens vol goten, kon ik stiekem alleen maar denken aan hoe zwaar de volgende ochtend zou worden (en dus stapte ik over op een colaatje).

Prioriteiten
Als je kinderen krijgt dan veranderen je prioriteiten. Enorm. Een groot deel van je leven, van je hoofd, van je hart en van je energie wordt opgeslokt door zo’n smurf en van alles wat je nog te geven hebt – aan bijvoorbeeld je vriendinnen – denk je goed na wáár dat dan naartoe gaat. Simpel gezegd: er is geen ruimte meer voor bullshit, voor eenrichtingsverkeer, voor energieslurpende aangelegenheden. Het gevolg van dit alles is dat mijn vriendinnenschare sinds drie jaar best een beetje kleiner geworden is. En dat is prima, dat is normaal, dat is gewoon hoe het in het leven gaat. Ik heb daar vrede mee. Er is overigens met helemaal niemand ruzie hoor, laat dat duidelijk zijn, maar ja, je kent het wel, het verwatert soms gewoon omdat het leven een andere kant op gaat zeg maar. Maarrrrr er zijn ook een boel leuke, grappige, belangrijke en fijne kanten aan goede vriendschappen onderhouden, ondánks het moederschap want:

Ze zorgen ervoor dat ik me niet als een granny gedraag
Op sommige dagen ben ik zo vreselijk afschuwelijk afgrijselijk moe, dat ik het liefst heel de dag in mijn joggingpak, zonder make-up onder een kleedje op de bank wil verdwijnen. Ken me niet schele of dat dan toevallig op zaterdagavond zo is. Gelukkig zijn daar mijn vriendinnen die me meeslepen voor een cocktail, voor een hapje eten of voor gezellig samen in jogging onder een kleedje op de bank.

Ze laten me zien dat er meer gespreksonderwerpen zijn dan poepluiers en gebroken nachten
Oke, ik heb het er natuurlijk wel graag over en ze luisteren ook altijd heel braaf naar mijn gelul over gebroken nachten, gore luiers, driftige peuters en slecht etende baby’s, maar daarna hebben we het toch wel weer snel over iets anders dan dat. De laatste roddels, een evaluatie van Love Island, je kent het wel.

Ze zorgen dat ik feeling houd met de rest van de wereld
Nieuwe muziek, een leuke kroeg, een knappe vent in die nieuwe serie of een must-see nieuwe film in de bioscoop: aan mij gaat het negen van de tien keer voorbij, maar mijn vriendinnen hebben nog zeeën van tijd om zich met al dit soort belangrijke dingen des levens bezig te houden en dit dan gewoon kort en bondig aan mij door te briefen. Vind ik fijn, anders zou ik heel erg wereldvreemd worden.

Ze zijn dol op mijn kids
Stuk voor stuk, dól op ze. Nu heb ik natuurlijk ook gewoon leuke kinderen – sprak zij bescheiden – maar dan alsnog doet het mij echt wel heel erg goed als ik zie hoe Ticho in zijn rijtje met beste vrienden standaard (bijvoorbeeld) Sandra en Esther opneemt. En terecht wel hoor!

En het zijn geweldige babysitters
Het voordeel van vriendinnen zonder kinderen is dat zij redelijk makkelijk ‘van huis weg kunnen’ en er dus bijna altijd wel een oppas te fiksen is. En aangezien mijn kids dus dol zijn op mijn vriendinnen, vind ik ze geweldige babysitters. Op dit gebied sta ik best wel behoorlijk enorm gigantisch bij ze in het krijt.

Er zijn minder onbenulligheden
We zijn allemaal natuurlijk ook gewoon volwassen geworden, maar los daarvan is er minder ruimte voor onzin. Voor gedoetjes zoals vrouwen die kunnen hebben. Ik kan me oprecht niet herinneren wanneer ik voor het laatst een issue heb gehad met een vriendin. Door de komst van de kinderen zijn eigenlijk gewoon mijn allerallerallerliefste en beste vriendinnen overgebleven. En dat zijn er gelukkig nog steeds echt heel erg veel.

En weet je wat dus ook enorm leuk is? Er zijn allemaal dikke buiken en pas geboren baby’s. Bij hun. En I love it so much. Gewoon nog een keer dat mooie proces meemaken, maar dan van de zijlijn. Toen ik zwanger was, was dat voor hun toch een beetje anders. Zij wisten immers niet precies wat ik doormaakte. Ik vind het superleuk dat ik dan bij hun wel weet. En dat ik ze zo af en toe op het hart kan drukken écht te genieten, want het gaat zo afschuwelijk snel. En dat ik nu niet per se zelf nog een keer een baby hoef te baren maar er in principe ook vast wel hier of daar eentje kan stelen is natuurlijk ook een pluspunt.

Dus, bottomline, het hoeft echt niet zo te zijn dat je na de komst van een baby ineens in een soort sociaal isolement belandt, maarrrrr je moet er wel een beetje je best voor doen om niet geheel van je netwerk vervreemd te raken. Natuuuuuurlijk is het niet gek als je de eerste periode een beetje ergens hoog op je eigen roze of blauwe wolk zweeft en vooral geniet van het leven ín die bubbel, maar zoals dat gaat met bubbels komt er een moment dat ‘ie spat. En het is echt heel prettig als je dan een groepje vriendinnen hebt staan om je op te vangen.

Herken jij je in bovenstaand verhaal? Of is er bij jou niets veranderd in je vrienschappen sinds het ouderschap?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *