Momlife

Hoe gaat het met onze nachten?

Het zal voor niemand een verrassing zijn dat wij niet per se de allerbeste slapers van heel de wereld hebben gemaakt. Maar nu ze groter worden, zou het toch beter moeten gaan?

Eigenlijk kan ik daar heel kort over zijn: ja zeker, het gaat beter. Maar er is en blijft nog altijd wat ruimte voor verbetering wel. Ik denk dat dat ook nog wel even zo blijft, omdat kinderen nou eenmaal door duizend sprongen gaan, enorm veel prikkels moeten verwerken en bovendien nog niet zo goed begrijpen dat het niet per se dag is als het licht wordt (da’s vooral nu in de zomermaanden wel een dingetje bij ons thuis).

Ticho toen
Ik geloof dat het ventje een week of zeven oud was toen hij voor het eerst doorsliep. Voor dames die nog geen newborns hebben (gehad): doorslapen is in dit geval een uur of zes aan één stuk. Klokje rond kun je de eerste maanden (over het algemeen) sowieso wel op je (flubber)buik schrijven. Anyways, een week of zeven dus, toen ik ergens aan het begin van de ochtend wakker schrok en meteen dacht dat hij gestopt was met ademen. Bleek niet het geval, het was gewoon het begin van zijn leven als marmot. Als baby, en later ook als dreumes, sliep Ticho prima. Tuurlijk waren er fases dat het vreselijk was – die sprong bij vijftien maanden, de horror – maar klokje rond haalde hij wel. Bovendien sliep hij overdag ook gerust zo’n vier tot vijf uur (verdeeld over twee slaapjes) en later drie uur (in één slaapje). Kortom: dit kind was op slaapgebied een fantastisch exemplaar.

Ticho nu
Da’s nu wel even andere koek. Want man, wat lopen we te kloten met zijn dutjes en nachtrust. Hij zit precies in zo’n rottige fase van ‘doen we wel of geen middagslaapje?’. Het probleem is een beetje dat als we hem niet laten slapen, hij vanaf een uur of vijf niet te genieten is. Als we hem wel laten slapen, dan weigert hij ’s avonds op normale tijd naar bed te verkassen. Afgelopen week bijvoorbeeld, was het 21.30 uur en klom hij nog steeds als een aap uit zijn ledikant – daarover later meer – en rende als een dwaas over de overloop. En als ik hem wel in bed leg en na een uurtje weer wakker maak, dan wordt hij WOEST. Het kost natuurlijk wel even tijd om zijn ‘ritme’ aan te passen en ik hou mezelf ook maar steeds voor dat het gewoon een fase is, maar irritant vind ik het wel. Gelukkig is het wel zo dat als hij eenmaal slaapt, hij ook niet (zomaar) meer wakker wordt. Tot zes uur in de ochtend, want no matter hoe laat hij naar bed is gegaan, dát is de tijd dat zijn biologische klok zegt dat het tijd is om op te staan. Het is afschuwelijk, maar het is niet anders.

Grote bed
Dit blijft een beetje een terugkerend dingetje bij ons thuis he? Inmiddels slaapt hij bij zijn tante en oma – waar hij regelmatig is – wél in een groot bed en blijft hij keurig liggen, maar thuis weigert hij nog steeds. We geven hem iedere avond de keuze in welk bed hij wil slapen en negen van de tien keer (eigenlijk 99/100) kiest hij voor zijn ledikant. Soms gaat hij voor het grote bed, maar no way dat hij dan blijft liggen. Hij klimt er continu uit en heeft daar echt een sport van gemaakt. Het is rete vervelend, vooral omdat hij niet echt een opgever is en we dus op zo’n avond rustig anderhalf tot twee uur bezig zijn met hem terugleggen. Maar goed, ik denk ook maar zo: als hij zestien is, dan ligt hij echt niet dubbelgevouwen met zijn vriendinnetje in een ledikant.

Tess toen
Waar Ticho het eerste jaar een slaper volgens het boekje was, deed Tess het helemaal anders. Die sliep sowieso pertinent niet in haar wieg maar enkel en alleen naast mij of op mij. Ook waren haar slaapjes overdag niet langer dan een half uur tot drie kwartier en heeft het nog best een poos geduurd voordat ze van haar nachtvoeding af was. Over het ‘slaaptrainen’ schreef ik eerder al een blogpost (kun je HIER lezen) en uiteindelijk heeft dat echt wel geholpen. Na een maand of twee/drie verhuisde mevrouw naar haar eigen kamertje en deed ze, heerlijk geborgen in een slaapzakje, daar al haar dutjes. Niet dat die dutjes ineens langer gingen duren, want zo’n marmot als haar grote broer was ze nou eenmaal niet, maar het scheelde al enorm dat ze in ieder geval niet meer als een koala aan me vastgeplakt zat. De nachten gingen echt in periodes. Soms sliep ze door, soms ook niet. Wat dat betreft was ze gewoon écht een baby: je kunt er niet op rekenen dat ze je langer dan acht uur onafgebroken laten slapen. In de nachten dat ze wakker werd, ging ik er gewoon meteen uit om een flesje te maken (ja, ook toen ze al acht/negen/tien maanden oud was en prima kon doorslapen). Dat was de snelste manier om haar weer in diepe rust te krijgen. Bang dat ze aan die nachtvoeding zou gaan wennen ben ik nooit geweest. Blijkbaar heeft ze het nodig, dacht ik gewoon. En na een paar nachtjes ging het altijd vanzelf weer over.

Tess nu
Het is nog steeds geen meisje dat veel slaap nodig heeft. Ik denk dat ze overdag zo’n twee uurtjes slaapt. ’s Nachts hebben we er in principe zelden nog omkijken naar. We leggen haar in de avond tegelijkertijd met Ticho op bed – tussen 19.00 uur en 19.30 uur –, geven haar om 21.30 uur nog een flesje (omdat ze zo weinig eet en drinkt overdag en we deze fles er zo ingieten terwijl ze slaapdronken in onze armen ligt) en leggen haar dan zonder problemen weer terug. Dan slaapt ze tot de volgende ochtend. De ene keer wordt ze om 06.30 uur wakker (door Ticho, meestal) en de andere keer vraag ik me rond 08.00 uur af of ze nog wel leeft. Ik weet uit ervaring dat het tweede jaar slaapwise niet per se een verbetering hoeft te zijn – ik bedoel, Ticho sliep ook prima tot zeven uur of half acht en dat werd met de maanden steeds iets vroeger – maar al met al hebben we tot nu toe geen klagen (meer).

Ieder kind is anders, dat blijkt al uit het feit dat het slaapgedrag van onze T’s zo verschillend is. Mijn update is dan ook absoluut geen handleiding van wat wel en niet normaal is, maar misschien wel een beetje een hart onder de riem voor de moeders die denken dat alle Instakinders lekker uitslapen en immer doorslapen. Want dat is bij ons dus niet het geval. Mocht jouw kindje écht heel slecht slapen – ik denk dat je zelf wel aanvoelt wat ‘normaal’ is wat niet – dan is het raadzaam hulp te zoeken. Want van ernstig en langdurig slaapgebrek knapt helemaal niemand op.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *