Persoonlijk

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan

Gisteren was een gekke dag. Ik had namelijk mijn allerlaatste werkdag in Utrecht. Al eerder benoemde ik het terloops hier op de site ergens (en regelmatig op Instagram), maar per 1 augustus heb ik een andere baan.

Precies zes jaar na mijn start bij CNV Vakmensen, ga ik diezelfde club verlaten. Mijn eerste echte werkplek, waar ik veel heb mogen leren, veel heb mogen maken, veel heb mogen doen, leuke mensen heb leren kennen, bijzondere vriendschappen heb opgebouwd. Waar ik heb gelachen en gehuild, waar ik eindeloos veel kroketten heb gegeten, waar de koffie niet te zuipen was maar er gelukkig een fijn koffietentje om de hoek zat. De club waar continu gereorganiseerd werd en waar ik keer op keer de dans wist te ontspringen, waar ontzettend mooi en belangrijk werk gedaan wordt waarvan heel veel van jullie geen weet hebben en waar ontzettend veel uitdagingen voor de toekomst liggen.

Maar die uitdaging was er niet meer voor mij. Na zes jaar was de koek op. Ik deed al zes jaar min of meer hetzelfde werk en ik was toe aan iets nieuws. Bovendien ging de reisafstand me steeds meer tegenstaan. Drie dagen per week reed ik anderhalf uur heen en anderhalf uur terug. Dat is nog wel te doen als je geen kinderen hebt, maar iedereen hier zal begrijpen dat de situatie verre van ideaal is als er twee hongerige en vermoeide koters op je wachten, waar je in sneltreinvaart voor moet koken terwijl ze ondertussen moord en brand schreeuwen (want dus moe en hongerig), waar je vervolgens nog wat quality time mee wilt spenderen (maar lastig want moe en hongerig), die dan in bad en naar bed moeten en je zelf uiteindelijk tegen achten zo vreselijk doodmoe bent dat je niet meer van de bank af kunt komen. Het ging gewoon niet meer en ik wilde niet langer zo gejaagd door de werkweek vliegen. Ik wilde meer tijd en lucht. Voor andere dingen dan autorijden.

De oplettende lezer weet het al, maar mijn werk bestond uit schrijven. Voor magazines (bijvoorbeeld voor kappers en voor het ledenmagazine van de bond), folders, flyers, voor de website, blogs, kennisartikelen and so on. Schrijven vind ik leuk en ik ben er zo dankbaar voor dat ik er mijn werk van heb kunnen maken. Maar ik wilde graag meer richting online marketing. Daar heb ik de afgelopen jaren diverse opleidingen en cursussen voor gevolgd (onder andere een NIMA-opleiding en wat losse trainingen bij Frankwatching) en ik heb een aantal projecten gedaan, maar echt een concrete verandering van functie werd het nooit. Tot nu dus. Want in mijn nieuwe werk krijg ik best of both worlds. Schrijven, maar ook andere vormen van content maken én een stukje online marketing. Dat noemen ze dan content marketeer.

Zo’n grote verandering in je leven is best wel spannend, al zeg ik het zelf. Want ondanks dat ik de laatste maanden niet heel happy meer was en ook niet bepaald lekker in mijn vel zat, is het tóch eng om de plek achter je te laten waar je weet hoe de hazen lopen. Waar iedereen je kent, waar jij iedereen kent, waar je gewoon jezelf kunt zijn, waar je bent gegroeid van net-van-school-meisje tot een moeder van twee kinderen en waar iedereen enorm veel begrip heeft voor de hectiek die dat soms met zich meebrengt. Het warme nest, de veilige plek, eigenlijk schreeuwt alles in je lijf dat je daar vooral moet blijven. Maar zo werkt het niet meer, letterlijk en figuurlijk. En het is goed om soms een vertrouwde plek achter je te laten en een soort van het diepe in te springen, daar ga je alleen maar van groeien.

En hoewel ik die spanning dus zéker voel en mezelf de laatste dagen heel vaak heb afgevraagd of mijn keuze wel de juiste is, weet ik honderd procent zeker dat ik op mijn nieuwe werkplek weer een hele fijne tijd ga krijgen. Het werk is ontzettend leuk, de collega’s die ik al heb gezien en gesproken zijn minstens net zo gezellig (en goed!) en die reistijd gaat een verademing worden. Bovendien is het hoog tijd om die bovenkamer weer eens te prikkelen, nieuwe dingen te leren en mijn kwaliteiten aan een nieuwe groep mensen te showen. Het gaat allemaal echt wel weer goed komen.

Voor nu ga ik eerst drie weken genieten van vakantie. Het oude loslaten en opladen voor het nieuwe. En mijn gebroken hart een beetje lijmen, want oh wat ga ik die gekke, grappige, idiote, gezellige en hele fijne Tiber enorm missen. En mijn collega’s ook.

Rest mij nog één ding: in principe gaat deze website niet lijden onder mijn nieuwe job. Ik blijf gewoon lekker schrijven en tikken. Maarrrrr ik denk wel dat mijn energie en focus de eerste weken even helemaal ergens anders liggen en dat ik wellicht ’s avonds niet de kracht meer heb om óók nog te bloggen. Dikke kans dat ik zo nu en dan eens afwijk van die ‘vijf keer per week uploaden’. Houd mijn Instagram maar gewoon in de gaten (KLIK), dan hoef je niets te missen.

Bedankt voor het lezen!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Succes met je nieuwe baan! En een fijne vakantie 😁

  2. Stap al genomen! Knap! Geniet van de vakantie en veel succes! Ik ga je graagvolgen in deze stap.

  3. Ontzettend knap dat je zelf de stap hebt genomen! Ik ben jaloers op je schrijfskills en je energie, je bent zo goed! Heel veel succes en plezier en neem de tijd om een fijne modus te vinden!

  4. Dominique says:

    Succes met je nieuwe job! Fijn dat je voor jezelf deze stap hebt genomen. En dat bloggen komt vanzelf wel weer. Geniet eerst maar van je vakantie en de nieuwe uitdaging!

  5. Heel veel succes met je nieuwe baan!! Maar eerst nog even lekker genieten van je welverdiende vakantie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *