Momlife

Ik klapte uit elkaar van trots…

Een herkenbaar gevoel voor alle moeders: zo belachelijk trots zijn dat je het gevoel hebt dat je uit elkaar klapt. Dat je wil springen. Juichen. Je kind wil pletten in een dikke knuffel. Die momenten zijn goud waard en ik maakte een overzicht. Lees mee!

Eigenlijk maakt het geen fluit uit wat je kinderen hebben gedaan, gehaald, geknutseld, gezegd of uitgevreten: als moeder zijnde ben je sowieso trots. Oók op die eerste tekening die echt helemaal nergens op lijkt. Oók op dat eerste woordje dat eigenlijk gewoon onverstaanbaar is. Oók op die eerste stapjes, die allesbehalve stabiel zijn. Echt, de lijst met momentjes-van-trots is eindeloos en het leek me een goed idee om ze eens met je te delen. Gaan we.

Eerste woordjes
“Papa”, zeiden ze allebei als eerste. Tikkie oneerlijk wel, want ík had de meeste tijd met hen doorgebracht. Maar oh wat was ik trots. Ticho veranderde vrij snel in een kletskous en ik wilde er het liefst heel de dag over opscheppen. Nee correctie, daar heb ik hele dagen over opgeschept. Tess redt zich voorlopig nog met ‘die’ dus veel meer zit er nog niet in.

Lekker veel vet
Kon me geen bal schelen dat de oudste zo ongeveer uit de curve knalde, ik was mega trots op het feit dat het me lukte om een baby tot (extreem) groot formaat te laten groeien en ik was nog trotser op mijn baby die het allemaal zo lekker deed. Niet één, maar twee keer. Hoppa.

De eerste hapjes
Dat moment was ik ook zo trots he. Omdat mijn baby ineens grote-mensen-dingen ging doen. Bloemkool eten bijvoorbeeld. Dat het merendeel van het zorgvuldig gemaakte prakkie náást het mondje van de baby belandde en alles wat wel in terechtkwam vervolgens vakkundig uitgespuugd werd, dat kon me niet schelen.

Tijgeren, zitten, kruipen, lopen
Ik kan niet ontkennen dat ik het leuk vond om met de wereld te delen dat mijn kind weer iets nieuws kon. Vooral de eerste ronde mocht heel de wereld het weten toen mijn baby ging zitten. Of kruipen. Of lopen. Ik denk ook oprecht dat iedere moeder hier graag over opschept. Misschien wel juist daarom houd ik me er nu, de tweede ronde, helemáál niet mee bezig. Alles op z’n tijd. Maar als er een nieuwe stap in de ontwikkeling gemaakt wordt, dan ben ik uiteraard wel retetrots.

Niet meer huilen bij het afscheid nemen
Tja, dit was toch wel een dingetje. Mijn moederhart heeft enorm geleden onder een baby/dreumes met redelijk heftige verlatingsangst. Het was niet per se vervelend voor mijzelf, maar het gevoel dat je kind zo vreselijk bang is en eigenlijk alleen maar bij papa of mama wil zijn, dat is gewoon allesbehalve leuk. Toen zijn zusje hem op de opvang kwam joinen ging het beter en ik ben trots – en ook heel erg blij – als hij mij uit staat te zwaaien. Ik ben zelfs trots als hij mij niet uitzwaait maar gewoon direct met het speelgoed begint te klooien.

Knutselwerkjes
Ook al kun je er met de beste bedoelingen van de wereld echt totaal niets van maken, dat eerste knutselwerk is bijzonder. Dat gevoel is dan wel heel snel weer voorbij, want voor je het weet zit je driemaal daags naar een paar verfspetters op een A4 te staren.

Spanning zien maar toch gewoon doen
Dat verbeten bekkie zie ik nog heel vaak bij de oudste. Alles wat nieuw is, is spannend. Hij spreekt dit dan ook uit. Het klimrek in vindt hij spannend. Bij de tandarts in de stoel vindt hij spannend. Een geitje aaien vindt hij spannend. Ik denk dat ik het allermeest trots ben als hij ondanks die spanning toch die zogenaamde drempel over gaat. De kanjer.

Een liedje zingen
Of een boekje lezen, ook uit die categorie. Het is onnoemelijk schattig en heel erg knap hoor, dat ze ineens ‘klap eens in je handjes’ doen. Of jou wel even vertellen hoe het precies zit met de afloop van het boek.

Beleefd zijn
Ik ben nogal een zeikerd als het op beleefd zijn aankomt. Het geeft me dan ook een enorm trots gevoel – oké en ook een beetje een onoverwinnelijk gevoel – als anderen zeggen dat ze zich netjes en beleefd gedragen. Keurig ‘alsjeblieft’ en ‘dankjewel’ zeggen. Missie geslaagd in dat geval.

Een kunstje kunnen
En dat ze dan op het consultatiebureau zeggen dat je kind daar heel rap mee is, want eigenlijk hoeven ze dit pas te doen als ze een paar maanden ouder zijn. Je voelt jezelf groeien op zo’n moment. Ik moet er wel meteen bij vertellen dat dit gevoel gauw vervliegt, want als je erover opschept tegen een andere moeder, dan blijkt haar kind dat óók heus wel te kunnen. En nog veel beter.

Lief spelen en delen
Het zijn absoluut geen engeltjes, die blagen van mij. Maar ze kunnen zo enorm lief samen spelen. Natuurlijk maken ze ruzie over bepaalde attributen, maar tegelijkertijd zijn ze niet te beroerd om de laatste hapjes van een toetje aan de ander te geven of delen ze zonder mokken een knuffel als één van de twee verdrietig is. Ik kan er uren naar kijken als ze samen in de speelhoek bivakkeren en ik voel me dan echt de allertrotste moeder van heel het Westelijk halfrond.

Een spontane kus of een mooi compliment
Want heel eerlijk, het kan me niet schelen of de wederhelft vindt dat ik er goed uit zie, maar als mijn peuter een blik in de badkamer werpt en vervolgens vol verwondering roept dat mama echt een hele mooie gele jurk aan heeft (en dat ‘gele’ is in deze zin wel van belang want in principe zegt hij het alleen maar als er iets geels te bespeuren is), dan ben ik blij hoor. En trots. Hetzelfde geldt voor een onverwacht moment waarop ik ineens twee dikke armpjes om mijn nek voel, een natte kus tegen mijn wang gedrukt krijg of als er een ‘waffoe’ in mijn oor gefluisterd wordt.

Dingen zelfstandig doen
Ik ben zo trots op mijn peuter als hij zijn eigen tandjes poetst, zijn schoenen uittrekt, zelf zijn bordje leegeet, precies weet waar de boodschappen opgeruimd moeten worden, de vaatwasser op de juiste manier uitpakt of weet ik het wat helemaal in zijn eentje op een juiste manier voor elkaar weet te boksen. En dan ben ik ook altijd weer een beetje trots op mezelf, dat het me tot nu toe gelukt is om het kind de juiste richting op de dirigeren.

Deze lijst had ik nog echt behoorlijk kunnen uitbreiden. Welke momenten mis jij nog?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *