Persoonlijk

Deze skills ontwikkelde ik met dank aan het moederschap

Er is hier al veel verschenen over de struggles met twee kleine kinderen (of met één klein kind. Of een groot kind. Gewoon, met kinderen). Gelukkig heb ik door de jaren heen wel wat skills ontwikkeld die het makkelijker maken.

Want waar ik het bij de eerste echt een megaprestatie vond als ik aan het einde van de dag een tevreden baby had én er zelf nog een beetje verzorgd bij liep, had ik dat idee de tweede keer helemaal niet. Niet dat ik zonder moeite twee koters in blije staat afleverde en zelf om door een ringetje te halen was, maar juist omdat ik dacht: fuck it. Het is niet belangrijk genoeg voor me. En ik heb duizend andere dingen te doen. Het is natuurlijk maar net hoe je het bekijkt, maar ik vond die mindset een stap voorwaarts (al kan ik me ook voorstellen dat opgedirkt en wel al Duplo-bouwend op je man wachten terwijl het eten op het vuur staat eerder een upgrade is). Ik ontwikkelde me op meer fronten hoor. Lees mee!

Ik werd assertiever
De geboorte van mijn kinderen heeft de leeuwin in mij echt wel wakker geschud. Ik heb zo vaak gedacht: ze kunnen niet voor zichzelf opkomen, dus zijn helemaal van mij afhankelijk. Ik bescherm ze voor veel (niet alles hoor, ik val in de categorie ‘trial and error moeder’) en kom voor ze op als het nodig is. Ook laat ik niet over me heen lopen met goed bedoelde adviezen – van bijvoorbeeld ik noem maar wat het consultatiebureau – en ik weet precies wat ik wel en niet wil als het op opvoeden aankomt. Ik ben meer gaan staan voor wat ik vind, maar ik ben vooral enorm gaan staan voor mijn kids. Als hen onrecht wordt aangedaan, op welke manier dan ook, dan kan ik niet schouderophalend toekijken. Dan móet ik daar wat van zeggen.

Ik werd beter in prioriteiten stellen
Als de was vier dagen hangt, dan is dat maar zo. Mijn prioriteiten liggen daar niet. Als er overal speelgoed in het rond slingert, so be it. Als ik heel de dag in een joggingbroek door het huis strompel, I don’t care. Ik zou me overal wel druk om kunnen maken, maar man, daar heb ik helemaal geen tijd voor. Als we aan het einde van de dag twee tevreden en gelukkige kinderen in bed hebben gelegd, dán is mijn dag geslaagd. Niet als de strijk keurig op schema ligt en het onkruid tussen de tegels vandaan is gehaald. Ik kan mijn tijd maar één keer besteden en dat doe ik graag aan de meest belangrijke dingen. Mijn kinderen dus. Ik heb liever dat zij over twintig jaar zeggen dat ik een betrokken moeder ben geweest op wie ze altijd konden rekenen dan dat zij opscheppen over hoe enorm opgeruimd ons huis was.

Ik werd duidelijker
Een beetje in lijn met dat ik assertiever ben geworden: ik werd duidelijker. In wat ik wil bijvoorbeeld. Maar ook in het uitspreken van bepaalde verwachtingen. Het is namelijk iets wat ik met dank aan het moederschap het ontdekt: aan vaag gedoe heeft niemand iets. Als je met peuters wilt communiceren dan moet dat kort, bondig, duidelijk. Dus dat doe ik. En dat heeft ook invloed om mijn communicatie met anderen. Dit heeft dus minder te maken met ‘opkomen voor mezelf of de kids’ of met ‘adviezen en meningen naast me neerleggen’ maar meer met wat wil ik, wanneer en van wie? Het is fijn om duidelijker te zijn. Ik kan het iedereen aanraden: minder draaien en gewoon zeggen waar het op staat.

Ik werd bewuster
Het zal voor niemand een verrassing zijn dat ik nog best wel een derde kindje wil. De man is duidelijk: not in his house. En hoe jammer ik dat ook vind, ik kan er ook vrede in vinden. Niet vanwege de redenen die hij aandraagt (mannendingen, zoals: de auto heeft niet genoeg ruimte), maar wel omdat ik soms weleens nadenk over de ecologische voetafdruk van al dat voortplanten. Het heeft nogal een impact zeg maar. Ook is onze aarde momenteel niet per se heel toekomstbestendig en ik kan er redelijk onrustig van worden als ik me inbeeld hoe het over bijvoorbeeld zeventig jaar is. De kans dat ik dan nog leef is niet heel groot – laten we eerlijk zijn, ik val niet in de categorie fitte mensen – maar ik hoop toch dat Ticho en Tess dan nog wel rondhobbelen (of strompelen). Misschien ook wel kinderen hebben gekregen, onze familielijn hebben voortgezet. En als het effe kan, dan graag in een wereld die niet door oorlogen verscheurd is en waar nog wel schone zuurstof in te ademen valt. En daar ben ik me heel bewust van. Ik ben absoluut (nog) geen Groene Gea, maar schuifel wel zo zachtjes aan die kant op. En een andere vorm van bewuster worden: door de komst van mijn kinderen ben ik na gaan denken over wat ik wil uitstralen naar hen toe. Ik ben me dus bewuster van mezelf. Mijn omgang met anderen, mijn keuzes die ik maak, mijn taalgebruik (grapje, dat is echt nog steeds even vreselijk als toen ik zestien was) en meer van dat. We kunnen wel zeggen dat het moederschap een soort enorm grote dikke vette spiegel is.

Heeft het mogen krijgen van kinderen jou belangrijke en mooi dingen geleerd?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Door het hebben van een kind, heb ik nog meer waardering gekregen voor mijn eigen ouders en de manier waarop zij altijd hun deur hebben open gehouden voor de vrienden/vriendinnen van mijn broer en mij. Hierdoor is het voor ons ook heel vanzelfsprekend geworden om dit ook voor vrienden en vriendinnen van onze kind(eren) te doen. Altijd welkom is het motto.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *