Persoonlijk

Introvert, HSP en kiezen voor jezelf

Als er iets is waar ik tot een jaar geleden niet zo goed in was, maar wat me steeds beter afgaat dan is dat het kiezen voor mezelf. Of eigenlijk eerder mijn mood niet meer laten afhangen van anderen. Dit artikeltje gaat – onder andere – daarover en het wordt een rommelige toestand, maar wel recht uit mijn hart. Lees mee!

Ik schreef het al eens eerder, het pleasen zat (en zit nog steeds) enorm in mijn systeem. Rustig drie verjaardagen op één dag omdat ik het lullig vond er eentje af te zeggen, voor iedereen overal naartoe rijden omdat ik tóch geen alcohol dronk en ik zou zelfs oppas voor mijn eigen kinderen regelen zodat ik op iemand anders z’n kinderen kon oppassen. Ik merkte een paar maanden geleden dat ik enorm aan mezelf voorbij ging en kwam tot de conclusie: het moet anders en snel een beetje. Ik voerde gesprekken met onder andere de bedrijfsarts – op een gegeven moment zat ik letterlijk heel de dag achter mijn computer te huilen, wat natuurlijk helemáál niet oké is – en nam wat gas terug.

Eigenlijk wist ik meteen dat ‘gas terugnemen’ onvoldoende zou zijn. Het was misschien een prima oplossing voor mijn labiele status op dat moment, maar zeker niet voor de langere termijn. Want zoals dat gaat met gas terugnemen, schakel je toch ongemerkt weer door naar z’n vier, vijf en uiteindelijk zes. Ik ben bij mezelf na gaan denken: waarom knal ik uiteindelijk toch altijd weer vól in die zesde versnelling? En voor wie? Want om nou te zeggen dat ik er zelf zo lekker op ging, mwah, not so much.

Uiteindelijk heb ik veel gepraat met verschillende mensen. Vrienden, vriendinnen maar ook een loopbaancoach en een therapeut. Ik weet dat het een soort van taboe is om daarover te spreken en ik weet ook dat het belangrijk is om dat soort taboes te doorbreken, maar op dit moment voel ik mij helemáál niet geroepen om dat (hier) te doen. Die ‘reis’ is gewoon echt iets voor mezelf en met vrienden en familie wil ik het er best over hebben – dus geen taboe – maar nee, het hoeft van mij niet forever op het wereldwijde web.

Wat ik er wel over kan en wil vertellen is dat ik veel geleerd heb over mezelf. Ik dacht bijvoorbeeld altijd dat ik een extravert persoon was. Ik houd van mensen om me heen en ben graag aanwezig op alle feestjes en partijen. Bovendien ben ik een flapuit, praat ik vijf kwartier in een uur en zou ik mezelf niet omschrijven als verlegen; een beeld dat ik wel heb van een introvert persoon. Toch werd ik geprikkeld om eens kritisch te kijken naar mijn persoonlijkheid. Want ja, ik was dan wel graag onder de mensen, maar kreeg ik er ook energie van?

Het eerlijke antwoord was nee. Niet altijd. Sommige situaties en sommige relaties kostten mij alleen maar energie. Bijvoorbeeld omdat ik meteen weer bezig was met pleasen en zorgen dat iedereen mij leuk, aardig, vriendelijk en behulpzaam vond. Maar ook omdat ik altijd een enorm sterk onderbuikgevoel heb in bepaalde situaties. Het klinkt nu misschien onaardiger dan dat ik het bedoel, maar er zijn nou eenmaal mensen waarmee ik (en jij waarschijnlijk ook) op ‘gevoelsvlak’ niet lekker mee match. Omdat je anders in elkaar zit. Andere energieën hebt of omdat je niet van elkaar gaat bruisen. Lekker zweverig, maar ik heb daar dus écht vaak last van. Dat de aanwezigheid van personen mij een beetje in een hoekje dwingt. Het duurt ook vaak slechts enkele minuten en dan weet ik het al: dit is geen match, of juist wel.

Het is een typisch kenmerk van een hoogsensitief persoon (en introvert en hoogsensitief zijn twee totaal verschillende dingen – iemand die hoogsensitief is kan namelijk prima extravert zijn – maar ik kan dat hier niet kort en beknopt uitleggen). Ik wil nu trouwens niet zeggen dat ik hoogsensitief ben, maar er zijn absoluut kenmerken van deze karaktereigenschap – want even voor de duidelijkheid: het is een karaktereigenschap en geen ‘afwijking’ ofzo – die zo één op één over mij lijken te gaan. Ik kan bijvoorbeeld best wel verdwalen in het afwegen van mijn opties, lig ’s avonds lang na te denken over alles wat er in mijn hersens opborrelt, ik ben dus heel gevoelig voor sferen, ik vind het heerlijk om op de bank te liggen en van me af te staren want daar laad ik enorm van op, durf honderd procent blind op mijn onderbuik te varen want die zit er nooit naast en ik onthoud álles, zelfs de kleinste en meest onbelangrijke details (zo vroeg een collega mij onlangs naar een bepaald document, maakte ik in mijn hoofd direct de omschakeling naar het moment waarop ik dat document las, linkte ik dat aan de kerstvakantie – dat was voor mij workwise namelijk een vervelende periode – en zei ik: “Die zit in de mail van vijf of zes januari die door X is verzonden.”)

Nu moet ik toegeven dat ik eigenlijk van niets uit bovenstaande opsomming echt lást heb, behalve dus die sferen. En gelukkig – daar ben ik oprecht blij mee – ben ik inmiddels zo ver dat ik mij daar niet meer door laat leiden. Of nou ja, ik sluit me er gewoon voor af. Ik maak keuzes voor mezelf. Dus uitnodigingen voor bepaalde feestjes worden afgeslagen omdat ik er geen energie van krijg en mensen die voor mijn gevoel niet oprecht/eerlijk/of simpelweg geen match zijn, die laat ik niet meer toe. En het grappige is, dat het écht een positieve uitwerking heeft. Want ineens komt toenadering van kanten waarvan ik het nooit (meer) verwacht had en voelt het voor mij veel meer als ‘in balans’ in plaats van als eenrichtingsverkeer. Ik ben er zeker nog niet, maar doorschakelen naar z’n zes voor een ander? Niet meer. Dat betekent overigens niet dat ik nooit meer dingen doe ‘omdat het moet’. Want zo is het leven ook: sommige dingen móeten gewoon, of je het nou leuk vindt of niet.

Goed, mocht je tot het einde van deze plakkerige stroperige brei gekomen zijn: applaus voor jou. Het is een stuk geworden waar ik niet in heb geknipt en geplakt maar wat ik in één zucht aan elkaar heb geregen. En dat is dus warrig, maar wel hoe het is. Geen idee wat jullie hieraan hebben, maar het voelde voor mij eigenlijk wel heel prettig om het eens op een rij te zetten. Misschien hoop ik stiekem wel op wat meer begrip vanuit mijn omgeving én misschien zijn er mensen die zich in het verhaal herkennen.

In ieder geval veel dank voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

7 Comments

  1. Ontzettend mooi, wat je hierboven geschreven hebt. Je bent een mooi mens, wat mij betreft een leuk, verfrissend persoon op social media en het web. Krachtig dat je deze transitie hebt gemaakt, dat lukt niet iedereen, zo naar zichzelf kijken. Zelf vond en vind ik het nog best lastig om niet te vervallen in oude patronen en heb nog best wel eens een moment dat ik weer vol in mijn oude gedrag zit, maar dan is het gewoon een kwestie van opnieuw proberen. You can do this, Girl!

  2. Marloes says:

    Wat mooi hoe je het beschrijft! Wat goed om voor jezelf te kiezen… we kunnen niet iedereen tevreden houden en moeten we ook zeker niet willen! Heb dit ook heel lang gedaan, merk dat ik dit ongemerkt weer meer gaat doen. Heb een korter lontje, loopt te snauwen tegen mensen die dicht bij me staan. Maar heel goed dat je voor jezelf kiest en niet in alle bochten wringt.

  3. Marije says:

    Mooi stuk! Sterk van je! X

  4. Janneke says:

    Hi Anouk, heel fijn om te lezen dat je hier open over bent. Ik lees je blog nu een klein half jaar, en herken een hoop van jou in mezelf (klinkt misschien creapy… sorry) Maar zo ook in dit stuk. Ik ga ook altijd in de 6e versnelling, prima naar 3 verjaardagen op een dag, hou zelfs dagen vrij in mn agenda waarvan ik denk “oh misschien viert Pietje dan wel zijn verjaardag”. Ik heb het idee nu ik moeder ben, dat het íets beter gaat, maar nog steeds niet helemaal zoals ik wil.

    Dankjewel in ieder geval voor het delen. Reminder voor mij dat 4e versnelling ook geen ramp is.

    Liefs, Janneke

  5. Michelle says:

    ‘ik zou zelfs oppas voor mijn eigen kinderen regelen zodat ik op iemand anders z’n kinderen kon oppassen.’ Dit is te herkenbaar!… Knap dat je weer voor jezelf durft te gaan en onthoud dat uiteindelijk iedereen gelukkiger wordt van een gelukkigere Anouk!

  6. Eveline says:

    Een heel mooi stuk!

  7. Jep, erg herkenbaar! Ik heb een paar jaar geleden in hetzelfde schuitje gezeten. Met hulp meer voor mezelf leren kiezen. Keuzes maken waar ik mij goed bij voel, ongeacht de mening van een ander. En vaker ‘nee’ zeggen. Goed dat je er een artikel aan gewijd hebt! Ik denk dat menigeen zich in jouw verhaal herkent. Mooi geschreven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *