Persoonlijk

Je kind anderen laten kussen: ja of nee?

Een kus voor oma, een knuffel voor papa of een high five voor een vriendje. In hoeverre dwingen wij onze kinderen tot lichamelijk contact met anderen? En waarom wel of niet?

Ik heb daar al vaker over geschreven. Dat ik het soms best wel lastig vind. Ik wéét dat Ticho heel lief en vrolijk kan zijn en ik weet ook dat hij graag eerst de kat uit de boom kijkt, maar toch zou ik soms willen dat hij gewoon enthousiast zou reageren als iemand anders tegen hem begint te praten. Ik probeer hem ook altijd wel die richting op de sturen en stimuleer hem behoorlijk om wat losser te zijn, maar heel erg van harte gaat het nog niet altijd. Door dit karaktertrekje van onze lieve, leuke en betrouwbare peuter, heb ik al best vaak nagedacht over het zoeken van toenadering en óf en zo ja hóe ik dat kan stimuleren. Ik vertel je er meer over. Lees mee!

High five
Wij vinden het volgens mij allemaal heel normaal om bij het weggaan van bijvoorbeeld een feestje iedereen gedag te zeggen. Je geeft een hand of drie zoenen en je bedankt de gastheer of –vrouw. Nu ben ik nogal van de normen en waarden, van ‘alsjeblieft’ en ‘dankjewel’ dus je begrijpt: ook de peuter moet fatsoenlijk gedag zeggen. Bij directe familie zeg ik nog weleens ‘krijgt oma (of opa of tante of oom) een kus’, maar bij vrienden wordt het eigenlijk altijd ‘krijgt X nog een high five?’ Soms volgt er dan nog een kus, maar dat is dan volledig zijn eigen initiatief en absoluut niet omdat ik hem daartoe aangespoord heb. Het gebeurt natuurlijk ook regelmatig dat opa of oma geen kus krijgt – simpelweg omdat hij het niet wil – en dat hij weigert een high five te geven. Dan wordt het voor mij wel lastig. Kijk, een kus is niet verplicht, maar ik vind wel dat hij normaal kan reageren op een ander. Met een high five of een handdruk, bijvoorbeeld. Het is in mijn ogen simpelweg de normaalste zaak van de wereld en het hoort een beetje bij ‘goed fatsoen’, maar ja, is dat voor een kind eigenlijk ook wel zo?

Kusjes geven
Het laatste wat ik wil, is dat mijn kind het gevoel heeft dat hij te pas en te onpas met Jan en alleman moet kussen, terwijl hij daar helemáál geen zin in heeft. Ik wil dat hij weet dat híj de baas is over zijn kusjes en knuffels en ik wil ook dat hij leert dat zijn ‘nee’ op dit gebied gerespecteerd wordt. Ook als dat betekent dat hij míj geen kus wil geven. Natúúrlijk vind ik dat jammer en ja, uiteraard vind ik het ook lullig als hij zijn opa/oma/oom/tante weigert te trakteren op zo’n natte plakzoen, maar ik vind dat tegelijkertijd heel erg ondergeschikt aan de negatieve gevoelens die verplicht kussen bij hem oproepen. Maar goed, wat ik net al zei, het gebeurt natuurlijk ook regelmatig dat hij die high five of handdruk effe overslaat. En dat vind ik dan weer niet oké. Want dat ‘hoort erbij’. En op zo’n moment voel ik me altijd enorm lullig, alsof ik mijn kind niet goed opgevoed heb en alsof ik hem niet onder controle heb ofzo. Want waar ik op kus-gebied wil dat hij weet dat híj de baas is, vind ik het op handdruk-gebied belangrijk dat hij begrijpt dat er bepaalde normen en waarden zijn.

Tegengeluid
Bovenstaand verhaal heb ik natuurlijk niet volledig zelf verzonnen. Ik heb er veel over gelezen, vooral omdat ik op zoek was naar informatie over het omgaan en stimuleren van introverte kinderen (omdat ik denk dat Ticho wel in die categorie valt). Natuurlijk ben ik in die zoektocht ook tegengeluiden tegengekomen en ja, daar heb ik me óók in verdiept. Want er zijn bijvoorbeeld wetenschappers die zeggen dat het helemaal zo slecht niet is om van je kind te eisen om zijn of haar opa/oma/oom/tante te begroeten met een kus, omdat je juist op dat moment laat zien dat dit soort intimiteit tussen familieleden normaal is. Als je er moeilijk over gaat doen of je laat je kind zélf bepalen of er wel of niet gekust gaat worden, dan zou je daarmee een link kunnen leggen tussen deze vorm van intimiteit en misbruik. Je kunt je kind bang en angstig maken en bovendien leert je kind op die manier niet wat wel en geen ‘normaal gedrag’ is. Ook hier heb ik over nagedacht en eigenlijk is mijn manier een beetje de tussenweg. Ik wil graag hij mijn kinderen zich vrij en op hun gemak voelen bij hun directe familie en begin daarom altijd met ‘krijgt oma nog een kus?’ of ‘geef je oma nog even een kus?’ (sidenote: oma is in dit verhaal maar even ter illustratie he!) maar als ze dat niet willen, dan houdt het op. Ik hoop daarmee aan te geven dat het goed en normaal is als ze een kus geven aan oma (of opa, oom, tante, papa, mama, zusje) maar dat een ‘nee’ ook gerespecteerd wordt.

Ik ben natuurlijk geen expert op dit gebied, maar mocht je er meer over willen lezen dan is dat een kwestie van Google raadplegen. Er zijn echt heel veel opvattingen en onderzoeken en het is écht heel interessant om daar eens in te duiken. Goed, ik wil graag afsluiten met een potje opscheppen. Want onze Ticho mag dan nog steeds heel veel dingen spannend en eng vinden en hij is nog altijd geen groot fan van spontane interactie met vreemden, maar hij ging onlangs mooi wél een complete verjaardagskring rond om iedereen te feliciteren. Echt, ik klapte uit elkaar van trots. Hij wordt zo groot en is zo stoer.

Ik ben nu wel heel benieuwd: hoe ga jij om met de kusjes en de knuffels van jouw kind?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Ja, moeilijk… Ik ben zelf introvert en heb een verschrikkelijke hekel aan die verplichte kussen. Ik geef meestal een hand en kus alleen de mensen die ik echt goed ken. En bij het weggaan zeg ik alleen gedag (tegen de gehele groep en apart tegen de host). Dus ja: ik ga wat makkelijker zijn als mijn kind niet iedereen wil high fiven of handje schudden, want ook daar kun je echt geen zin in hebben en als hij wat ouder is (echt basisschoolleeftijd) dan “hoort” het er wel echt bij, dus als dreumes/peuter ga ik er minder op hameren denk ik (maar mijn zoon is weer een stuk socialer dan ik, dus we zullen zien hoe het gaat).

  2. Ik weet nog dat ik enorm verlegen was als kind. Kreeg al buikpijn bij het idee van begroetingen en afscheid nemen en als er dan druk werd gelegd op mij terwijl alle ogen op mij gericht waren, voelde ik me echt verschrikkelijk. Voor mij is een zwaai dus echt prima voor mijn kinderen. Als ze een kus, knuffel, high five of hand willen geven is dat ook goed. Maar wel binnen hun eigen grenzen. Voor een kind kan een high five of hand geven net zo intiem zijn. Tenminste, zo ervaarde ik dat.
    Ik denk dat het ook meer zit in hoe jij zelf afscheid neemt of mensen begroet. Een kind kijkt daar naar en leert daar van. Dus als je zelf het voorbeeld geeft, komt dat echt wel goed. Ik ben inmiddels aardig van de kussen ter begroeting van het afscheid hoor 😉

  3. Heel herkenbaar. Een kleuter die niet naar een verjaardag wilt omdat hij iemand een hand moet geven en feliciteren. Dat ging me toch wel erg ver dus mag hij nu van mij iemand netjes aankijken en Gefeliciteerd zeggen. Die hand laat ik dan maar achterwege…. iemand aankijken als je m feliciteert vind ik voor nu even voldoende. Die hand komt later wel…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *