Momlife

Tess turns ONE

Twee violen en een trommel en een fluit! Tess is jarig. Vandaag is het een jaar geleden dat zij ons voor de tweede keer papa en mama maakte. Dat we haar eindelijk in onze armen mochten sluiten. Onze dochter, Tess Emma Lieke.

De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen. Gisteren blikte ik daar aan de hand van heel veel foto’s al eens op terug (KLIK) en ook vandaag staat een beetje in het teken van de welbekende trip down memorylane. Want een eerste verjaardag van je kind, dat is nogal wat. Dat je er gewoon twaalf maanden, 52 weken, 365 dagen op hebt zitten en al niet eens meer weet hoeveel bijzondere mijlpalen je mocht ervaren in die periode, zo bijzonder. Goed, ik heb mijn tissues paraat en neem je mee. Lets go!

Bevalling…
Thuis, daar moest het gebeuren. Die wens had ik de eerste keer ook al, maar toen werd het een medisch circus. Zou het me deze keer wel gegund zijn? Ja. Na een hele fijne, relaxte en rustige bevalling werd onze Tess op 27 juni 2018 om 21.13 uur geboren. Het ging eigenlijk allemaal precies zoals ik hoopte en wenste. De ontsluiting schoot lekker op – ik had al 5 centimeter voordat ik überhaupt ook maar dacht dat het allemaal begonnen was – en die laatste intense fase duurde niet meer dan twee minuten. De bevalling was er gewoon echt eentje uit het boekje. Ons meisje werd op het eerste oog helemaal goedgekeurd en met haar felblauwe ogen keek ze meteen de wijde wereld in. Ook aan haar stemgeluid mankeerde niets. Meteen zo duidelijk aanwezig en enorm alert, het was een heel fijn en bijzonder startpunt van ons nieuwe leven als gezin van vier. Mocht je mijn complete bevallingsverhaal nog eens willen lezen, die vind je HIER.

De eerste drie maanden…
Ik heb nooit onder stoelen of banken gestoken dat ik het best pittig vond met twee jonge kinderen en als mensen een opmerking maakten over het leeftijdsverschil (iets meer dan anderhalf jaar) dan zei ik eigenlijk altijd dat ik het niemand zou aanraden. De eerste drie maanden was ik voor mijn gevoel alleen maar bezig met zorgen. Luiertje hier, luiertje daar. Voeding links, voeding rechts. Slaapje zus, slaapje zo. Kind 1 de trap op, kind 2 de trap op. Kind 1 naar beneden, kind 2 naar beneden. Ik kwam amper ergens anders aan toe. Met twee kinderen naar de supermarkt was een ramp en het duurde best een poos voordat ik zelfverzekerd genoeg was om in mijn eentje ergens met de twee T’s naartoe te gaan. Maar ik genoot er ook enorm van. Die weken na de bevalling bracht ik veelal kroelend op de bank door. Tess was een aanwezige baby, maar wel heel zoet. Natuurlijk huilde ze en had ze krampjes, maar overall hadden we (wederom) een relaxt kind. Na een week of tien hadden we onze draai gevonden én mocht ik me weer melden op mijn werk. Tess ging naar het KDV en vanaf de allereerste seconde ging dat supergoed. Ze was (en is) heel tevreden, vind andere kinderen heel leuk en gaat gewoon mee met de rest van de meute. Verder groeide ze goed, sliep ze okay-ish en voelden we ons enorm rijk.

Na een half jaar…
Ergens rondom de kerst was Tess een half jaar oud. Op dat moment vond ik dat al enorm. Een half jaar, mijn baby, echt helemaal niets newborns meer aan. De nachten waren inmiddels wel een beetje terror, Tess werd iedere nacht minsten twee keer wakker. En ze kon ons natuurlijk niet uitleggen wat precies haar probleem was. Maar los daarvan ontwikkelende de kleine meid zich min of meer volgens het boekje. Beetje rollen, voorzichtig vooruit tijgeren, lachen en overal naar grijpen en graaien. Ik dacht dat die eerste weken pittig waren, maar het kon nog pittiger. Deze fase was écht uit de categorie ‘handen tekort’. Een peuterpuber die ontdekte een eigen mening te hebben en liever niet luisterde dan braaf deed wat ik hem opdroeg en een baby die met grijpgrage vingertjes overal aan kwam, van stopcontacten tot de Sonos-boxen en alles daartussenin. Heel de dag riep ik dingen als niet doen, blijf af, ga weg, stoppen, dat mag niet en meer van dat. Maar ook voor deze fase gold: het was genieten. Enorm. Van bijvoorbeeld onze eerste wintersport met z’n viertjes, maar ook van alle simpelere uitstapjes, zoals de kinderboerderij, Monkey Town en de dierentuin.

Zo richting de eerste verjaardag…
Tja, ik had me nog zo voorgenomen om heel erg te genieten van dat eerste jaar met baby, en dat heb ik ook echt wel gedaan, maar toch was het in deze tijd dat ik niet anders kon dan concluderen dat ook de tweede ronde alles weer in moordend tempo aan me voorbij was gegaan. Want ineens zei ze ‘mama’. En wilde ze niet meer op schoot maar gewoon kruipen. En ineens konden we gaan fietsen. Ging ze op een gegeven moment zelfs staan. Deed ze haar mond niet meer open voor warme melk maar wilde ze gewoon een prakkie met bloemkool en aardappel. Ineens ging ze gillen als dingen niet naar haar zin verliepen. En kon ze hardhandig haar broer te grazen nemen. Of sloeg ze zomaar uit het niets op de kale kop van haar vader, want dat maakt zo’n leuk geluid. Kortom, ineens was het een hele dame en leek ze precies nul procentpunt meer op die hulpeloze baby van juni 2018. Behalve haar karakter. Want net zoals in haar eerste prille minuten op deze aarde, is ze tot op de dag vandaag een aanwezige en alerte, ondernemende en prachtige meid. Oké, en ze heeft nog steeds hele lange vingers en erg weinig haar. Maar dat waren de gelijkenissen dan ook wel.

En nu ligt dat magische eerste jaar dus achter ons. Hebben we de gebroken nachten weer overleefd. Al die keren dat we radeloos met een piepende baby door de kamer liepen, het panisch controleren van de temperatuur van de melk, het klooien met afdrogen, fruithapjes pureren, verdwenen sokjes zoeken, de complete inboedel meenemen als we de deur uit moesten, ontelbaar veel luiers verschonen, veertig keer de kledingkast opnieuw inruimen, het gepriegel met nageltjes knippen, het tandjesleed en al het andere: we made it. Zonder scheiding. En ik geloof dat we het goed gedaan hebben. Ons Tessie wordt vandaag één, in goede gezondheid, stralend, vrolijk en mooi op haar eigen manier. Dat gaan we heel erg vieren!

Happy first birthday, lief, klein, mooi, gezellig, grappig, vrolijk meisje!

Bedankt voor het lezen!

PS. Sorry voor de zoveelste terugblik. Het was eigenlijk mijn bedoeling om vandaag een ‘brief’ die ik schreef voor Tess hier te delen, maar toen ik die brief eenmaal klaar had, voelde dat allesbehalve goed. Die brief is voor haar en voor niemand anders. Ik heb ‘m uitgedraaid en in een envelop gedaan en nu zit ‘ie in haar kist met herinneringen, tezamen met onder andere haar geboortekaartje en eerste pakje. Ze mag ‘m openen wanneer zij dat wil en vervolgens delen met wie zij dat wil. Dat ga ik niet nu al voor haar doen.


eWil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Gefeliciteerd met jullie kleine, grote meid!

    Ik vind het alleen maar heel mooi dat je de brief aan Tess, bewaart voor alleen Tess. Zo’n kistje met waardevolle spulletjes is een leuk idee!

  2. Priscilla says:

    Gefeliciteerd met jullie mooie lieve Tess. Groot gelijk dat je de brief die voor haar is voor haar bewaard. Hele fijne dag vandaag en met haar feestje

  3. Nogmaals gefeliciteerd, wat een mooie terugblik heb je geschreven. Echt een ode aan haar eerste jaar. Op naar het tweede jaar met onze dreumesen!

  4. Gefeliciteerd!!

  5. Alsnog van harte gefeliciteerd !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *