Momlife, Persoonlijk

Het afgelopen jaar in foto’s…

Voor de achtmiljoenste keer deze week: ons Tessie wordt morgen één. We zijn dus een heel jaar als gezin van vier verder. Twaalf maanden. 52 weken. 365 dagen. Ik blik voor de laatste keer terug. Lees mee!

Het is bizar wat er in een jaar kan gebeuren. Twaalf maanden aan slapeloze nachten, 365 dagen flesjes melk maken, weet ik het hoeveel setjes kleding verder, veel te veel bezoekjes aan het consultatiebureau, krampjes, prikjes, eerste woordjes, eerste keer kruipen en stappen, het eerste rondje op de fiets, de eerste vakantie, de eerste nacht doorslapen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is een magisch jaar geweest, waarin we hebben genoten, gehuild, gezorgd, gelachen en iets minder hebben geslapen. Een trip down memorylane aan de hand van foto’s. Kijk maar mee!

Eén van de laatste buikfoto’s. Ik was hier precies veertig weken zwanger en vond het op zich nog wel best. Mijn buik was groot, maar ik genoot er nog steeds van. Bovendien was het voor niemand een verrassing dat de baby er nog steeds in zat en hadden we er allemaal al op gerekend dat ze na de uitgerekende datum tevoorschijn zou komen.

De beide kinderkamers. In week 36 van de zwangerschap kreeg Ticho zijn grote-jongens-kamer en fikste ik Tess haar babykamertje. Zo keurig netjes opgeruimd zoals je hier ziet is het sindsdien nooit meer geweest hoor.

Na een snelle en fijne bevalling werd Tess Emma Lieke de Jong op woensdag 27 juni om 21.13 uur geboren. Ze had een gewicht van 3810 gram en was 51 centimeter lang. Op het moment dat ze geboren werd, begon ze meteen te huilen en keek ze met twee helderblauwe ogen alert om zich heen. Een voorbode voor het karakter van onze dochter, al wist ik dat toen natuurlijk nog niet.

Dit moment is mijn lievelingsmoment allertijden. De eerste ontmoeting tussen broer en zus. Ticho was zo enorm trots op zijn zusje en ik op hem. Je kon me echt wegdragen.

De rest van de kraamweek voelde ik me eigenlijk prima en bracht ik veel tijd beneden op de bank door. Beetje hangen, kroelen, tussendoor met Ticho spelen. Een verademing, want mijn eerdere ervaring met herstellen in de kraamweek was een stuk minder rooskleurig.

Na de kraamweek mocht ik het zelf gaan doen. Dat ging met vallen en opstaan. Op sommige dagen had ik het goed voor elkaar en op andere dagen had ik aan het einde van de middag nog niks gegeten en liep ik nog steeds in mijn pyjama.

Haar wegleggen in een wiegje is echt een no go, dus Tess slaapt de eerste weken (ahum maanden) in haar babynestje. Bij mij op de bank, in de box, bij mij in bed. Overal. Dat ding bleek een enorme uitkomst…

Ook met Tess mochten we ons weer melden op het consultatiebureau. Daar hadden we geen vervelende ervaringen mee, dus ik ging er vol goede moed naartoe. Onze eerste afspraak was met een inval-arts en ik vertelde haar dat het onmogelijk leek om onze meid in een eigen wieg weg te leggen. Ik kreeg handige tips om ons allemaal wat extra rust te gunnen en eigenlijk ging het sindsdien een stuk beter. Dat CB is echt zo gek nog niet. Verder werd er nul keer doorgezeurd over het feit dat ik geen borstvoeding wilde geven en voelde ik me prima op mijn gemak. Het scheelt natuurlijk ook dat er geen noemenswaardige dingen besproken werden. De kleine meid deed het gewoon keurig.

Tess was een drukke tante en wilde dus eigenlijk liever niet weggelegd worden. Ik droeg haar dagenlang op mijn buik (als ze niet in het nestje lag). Vond ik supergezellig en mevrouwtje vond het heel erg fijn. Vaak viel ze dan binnen een paar minuten alsnog in slaap.

Deze foto zorgt nog altijd voor een lach op mijn gezicht. Dit ben ik, met mijn lieve (ex)-collegavriendinnen Lotte en Kristel én onze kudde kinderen. We hebben elkaar de afgelopen jaren echt continu afgewisseld met zwangerschapsverlof haha.

Wat ik ook zo bijzonder vind aan deze foto is hoe klein Tess daar is, in die wipper. Bizar, maar echt bizar, dat ze daar nu al helemaal uitgegroeid is.

Ons mooie meisje in mijn favoriete pakje. Een wit boxpakje met gouden stippen, van Petit Bateau. Ik heb het inmiddels weggegeven aan een vriendin, die het straks weer doorgeeft aan de volgende zwangere vriendin. Zo kan ik er nog af en toe van genieten.

Ik hou ervan om de kinders een beetje zelfstandig te maken. Nee grapje. Maar met twee kleine kinderen had ik simpelweg niet altijd de tijd om eerst de ene te voeren en dan de andere de fles te geven. Dus was dit vaak de oplossing.

Ook Tessie namen we gezellig mee naar onze zaterdagmiddagborrel.

We genoten enorm van de tijd die we met elkaar hadden. Mijn verlof viel precies in een prachtige – ietwat hete – zomer, dus het voelde als een heerlijke lange vakantie.

Ik benoemde het net al: Tess kreeg (en krijgt) kunstvoeding. Dat gaven we op verzoek en dat ging op zich wel prima. Ze is vanaf dag één al geen enorme drinker – nog steeds niet – maar als we niet teveel aan schema’s en ritmes vasthielden, dan dronk ze op haar eigen tempo genoeg om lekker te groeien. Gelukkig was ik inmiddels redelijk ervaren met baby’s dus maakte ik me zelden zorgen over haar drinkpatroon.

En uiteraard werd ook ons Tessie gevaccineerd. Gewoon volgens het reguliere programma. Ze heeft nog nooit last van bijwerkingen gehad en op het moment van prikken zelf huilde ze wel even, maar dat was ook iedere keer weer heel snel over.

Ze heeft de allerliefste grote broer van heel de wereld.

In oktober gingen we een dag naar het strand. Lekker koud, maar zo leuk. Haar eerste keer in de zanderige toestand.

De meiden. Al lijkt Tess hier meer op een ventje.

Mijn beide kinderen lijken op hun vaders kant van de familie – tenminste, dat hoor ik het vaakste -, maar Ticho heeft wél mijn enorm gevoelige eczeemhuidje gekregen. Tess niet, haar huid is mooi egaal. Ik verzorg haar graag met de producten van Naïf, ook nu ze al wat groter is.

Duimpje omhoog. We naderen de winter en het wordt koud. Best even wennen voor een baby die in een hittegolf geboren werd en de eerste acht weken van haar leven in enkel en alleen een rompertje leefde.

Broer Ticho steelt de show.

Sinterklaas komt aan! Daar heeft Tess natuurlijk nog geen enkel benul van, maar deze muts staat haar enig.

Onze eerste soort van mini-vakantie. We gaan een weekend weg (in eigen land). Best een beetje spannend hoe de kids zich gaan houden, maar ze gedragen zich allebei voorbeeldig.

Van lieve Kim van Wood’nKids (KLIK) kreeg ik deze leuke hanger voor in de boom. Onze eerste Kerst als gezin van vier komt eraan.

En rond diezelfde periode is onze kleine baby ineens een grote baby van zes maanden oud. Tijd voor de eerste hapjes dus. Daar hebben we best lang mee gewacht omdat ze nog steeds niet echt veel melk drinkt en ik haar hongergevoel dan niet weg wilde nemen met groenten en fruit zeg maar. Maar goed, oefenhapjes met zes maanden is prima. Het smaakt haar ook heel goed. Weer een mijlpaal!

Lievelingsmensen. Robert was de eerste maanden stapelgek op zijn dochter, maar nu ze wat groter wordt is dat alleen nog maar meer. En wederzijds, zoals je ziet.

Ik dacht dat de fase van newborn met dreumes pittig was, maar nu Tess kan rollen en Ticho een enorme peuterpuber is moet ik pas echt hard werken. Ik zit heel vaak zo op de bank, als een make-uploze waakhond in een slobbertrui, zorgen dat die blagen elkaar niet pletten/vermoorden/pijn doen.

Kerssemus! Is ze mooi dan?

Ik kan me gewoon niets mooiers om het jaar mee af te sluiten wensen dan dit. Mijn twee T’s, die me handenvol werk bezorgen maar ook belachelijk veel liefde.

Dit is tot op de dag van vandaag haar favoriete maaltijd: gepureerd fruit uit een potje.

Beste vriendjes!

In januari maak ik haar allereerste staartje. Ik dacht op dat moment dat het nooit meer wat zou worden met dat kapsel van haar, maar het begint inmiddels écht ergens op te lijken.

Lekker ingepakt want het is ijskoud.

Meidenpretje!

Tessie kan zitten. Nog niet zelfstandig in zitpositie komen dus eigenlijk telt het niet, maar in januari is het wel zo dat ze blijft zitten als we haar zo neerzetten. Mijlpaaltje weer, al moet ik eerlijk toegeven dat ik daar deze ronde echt beduidend minder mee bezig ben dan de eerste keer. Alles op z’n tijd.

Entertainmentprogramma op maat.

Tess heeft al een poosje weer rode wangetjes, maar er is nog steeds geen spoor van een tand. Deze knuffel van Lamaze (KLIK) is trouwens maandelang haar favoriet en zelfs nu ze dus bijna één wordt kan ik haar hier nog steeds mee entertainen.

De eerste pasfoto!

Net als haar grote broer is mevrouwtje dol op schommelen. Heerlijk!

De eerste wintersport met Tess erbij. We genieten in februari een week lang van enorm mooi weer én elkaar!

Tess gedraagt zich deze vakantie eigenlijk voorbeeldig, zoals we wel van haar gewend zijn. Ze slaapt goed, eet goed en we kunnen haar zonder enorme problemen overal mee naartoe slepen.

Dit plaatje staat wel in mijn top drie leuke foto’s, ondanks dat het een onscherpe en donkere toestand is. Maar zo lief!

Een kuif!

Zoek de verschillen: Ticho en Tess, allebei rond dezelfde leeftijd.

Dit vond ik zo grappig: een baby van amper negen maanden die ineens besloot om uit een rietjesbeker te gaan drinken. Ze zal het wel afgekeken hebben bij haar grote broer ofzo.

De liefde voor een bal zit er ook al vroeg in. Da’s mooi, want dan kunnen we haar over een paar jaar zo huphop richting het korfbalveld dirigeren.

Waar ik bij Ticho altijd verse hapjes maakte, doe ik dat nu een stuk minder. Tess vindt potjes ook prima – heerlijk zelfs – dus ik bespaar mezelf de moeite. Maar zo nu en dan, als ik zin heb, wordt er een voorraadje voor in de vriezer gekookt.

Deze foto is heel schattig maar nadat de camera geklikt had was Ticho er meteen klaar mee. hij gaf zijn zus een duw opzij en Tessie viel kei- en keihard in de gootsteen. Dubbelgevouwen. Zo zielig!

De eerste keer Blijdorp in maart van dit jaar.

De pinguins zijn wel heel bijzonder!

We hebben een nieuwe trampoline in de tuin en Tess vindt het heel leuk om daar op te liggen en dan zo te stuiteren terwijl haar broer springt.

Het wordt zo zachtjes aan weer tijd voor zomerjasjes! We zijn inmiddels ergens aan het einde van maart.

Ook de liefde voor bootjes zit er al vroeg in. Erfenisje van papa.

Dit is zo’n foto waarvan ik denk: tering, ze heeft ineens echt een enorme groeispurt gemaakt. Drie foto’s geleden was ze nog een baby en hier ziet ze eruit alsof ze klaar is om naar de kroeg te gaan.

Krentenbolletje eten. Heerlijk dat ik niet alles meer in kleine stukjes hoef te snijden of hoef te prakken.

Tess is echt een blij meisje. Natuurlijk heeft ze zo nu en dan een offday, maar ik durf te zweren dat ze het afgelopen jaar negentig procent van de tijd alleen maar heeft gelachen.

De controles bij het CB zijn eigenlijk altijd goed. Tess is een vrij lang en tenger kind.

Voor het eerst een spelde in haar haartjes.

Hup PKC.

Ja, hier kwamen dan toch die eerste tandjes door!

Oefenen met gooien en vangen.

Zitten ze weer. Jut en Jul. Zonder enig tegenstribbelen kijkt madame samen met haar broer naar Brandweerman Sam. Ik ben zo benieuwd wanneer ze ruzie gaan krijgen over het programma dat op televisie moet. Dat zij ineens Frozen wil ofzo.

Badderen vindt ze heel fijn.

Dit jurkje is echt mijn allerlievelings. Het staat haar zo mega schattig!

Daar gaan we, het eerste rondje op de fiets! Tess kan inmiddels zelf gaan zitten, dus vind ik het verantwoord om haar op de tweewieler mee te nemen. Ik voel me zo trots als een pauw. Deze foto maken we eind april.

Nieuwe hobby: staan.

En het duurt niet lang tot ze eigenlijk niets anders meer doet dan staan.

Smoeltje.

Haar motorische ontwikkeling gaat ineens bliksemsnel. Van alleen nog maar staan kan ze binnen not-time ook klimmen en klauteren. Werkelijk geen enkel object in huis is nog veilig.

We lezen bijna iedere avond een boekje. Of nou ja, in het begin is Tess erbij, maar binnen vijf minuten verzoekt Ticho mij om haar vast op bed te leggen, want ze maakt al zijn boekjes kapot.

Het afgelopen jaar is Tess amper ziek geweest. Echt een wereld van verschil met Ticho zijn eerste jaar. Af en toe een snotneus, wat last van doorkomende tandjes, maar dat was het dan ook wel. Zo enorm fijn.

Niet bang. Sjaan – haar onofficiële naam – deinst nergens voor terug, dus ook niet voor een geit.

Joker hoor.

Tess is een makkelijk kind. We kunnen haar eigenlijk overal wel mee naartoe nemen. Dit was een etentje voor mijn vader zijn verjaardag en het was inmiddels tegen achten. En geen kik geven he!

De trap is niet meer veilig. De periode van duizend keer waarschuwen en bidden dat ze niet te hard eraf valt is aangebroken.

Samen met haar broer in de schommel – ter voorkoming van ruzie.

Vermoeiend hoor, dat fietsen.

YEAH voor fruit. We pureren inmiddels niet alles meer, maar feit is wel dat ook vers gesneden fruit niet kan tippen aan de potjes van Olvarit.

Die speeltuin achter ons huis is favoriet bij onze meid. Komt goed uit, want ook haar broer kan zich er makkelijk vermaken. Tess zit het liefste in de schommel óf op de wip.

De meid wordt niet per se gelukkig van samen met papa of mama onder de douche, maar zodra we haar in bad leggen begint ze te spetteren en spatteren en verschijnt er een lach van oor tot oor.

Toen onze cv-ketel ermee kapte, een paar weken geleden, moesten we de koters in de gootsteen badderen (want boiler en dus warm water). Ik geloof dat mijn keuken een soort zwembad werd maar oh wat een lol.

Geen kans om vies te worden, want Ticho staat meteen met een snoetenpoetser in de aanslag.

Het begin van ons avontuur op de camping.

We hebben redelijk mooi weer, dus we banjeren heel de dag door het gras. Dit kleed lag er voor de show, want natuurlijk bleef Sjaan hier niet op liggen.

In ons element.

Het is heel erg, maar waar ik met Ticho best vaak even ging zwemmen, heb ik dat met Tess veel te weinig gedaan. Jammer wel, want zoals je ziet vindt ze het geweldig.

We gaan naar de Beekse Bergen. Tess zit als een prinses in haar buggy, is heel de dag lief en zoet, slaapt in diezelfde buggy en ik geniet er enorm van.

Voor de draagdoek wordt ze wat te zwaar, maar deze draagzak doet prima dienst. Ik wil er zelf nu ook eentje kopen, maar twijfel nog een beetje welke. Iemand tips?

Met een oudere broer moet je het doen met Brandweerman Sam én heel veel auto’s.

Vrolijk smoeltje. Deze ondeugende blik zegt alles over Tess. En ik word er zelfs op de allergrootste kutdag altijd weer blij van.

Bootjes kijken bij overgrootopa op het balkon.

Ik benoemde het net al, maar het kind is dus echt een klauteraar. Ik kan het geen tel uit het oog verliezen want voordat je het in de gaten hebt zit ze bovenop tafel, in de kast of op de eerste verdieping van ons huis.

En dit was afgelopen weekend. Een heel dametje van bijna één. Ze kan de hoge temperaturen prima hebben – ze werd immers in soortgelijke temperaturen geboren – en is zielsgelukkig als we haar in een badje in de tuin laten zakken.

En dat was het. Respect als je tot hier gekomen bent. Misschien voor anderen niet zo leuk om te lezen, maar ik vond het echt en feestje om dit overzicht te maken. Het is een mooie tijdlijn van een druk, bijzonder, gezellig, fijn eerste jaar met onze Tess en ik ben nu al benieuwd naar hoe die tijdlijn er volgend jaar uit zal zien.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Mooi meisje en leuke foto’s! Ik kan me voorstellen dat je zo’n overzichtje dierbaar vindt. Maak je ook nog fysieke fotoboeken voor later of moet Tess je blog gaan lezen als ze ouder is? Haha

    Hier inmiddels bijna elf weken zwanger. Mooi om te zien hoe een kleine zich gaat ontwikkelen in het eerste jaar! Ben heel benieuwd naar de komende anderhalf jaar!

  2. Wat leuk!! Onze dochter (12 dagen oud nu) kent volgens mij nu al de themesong van Brandweerman Sam uit haar hoofd, denk ik. Heel leuk overzicht zo! Moet ik ook eens doen van onze zoon nog van 1-2 jaar en 2-3 Maar in een fotoboek. Komt goed, hoop ik..

  3. Mooi overzicht! Leest vlot en lekker weg dus kost geen enkele moeite het eind te halen.
    Voor mij persoonlijk ook wel herkenbaar, tussen mijn twee jongens zit ongeveer een gelijk leeftijdsverschil (dec 2016 en juli 2018).
    Voor je vraag over de draagzak. Zelf ben ik groot fan van de boba 4g carrier. Kreeg ik ook weer van een vriendin getipt en die gebruik ik sinds december 2016 met veel plezier. Boba air bij aangeschaft die standaard in de auto ligt en makkelijk in een tas of buggynet/kinderwagenbak te doen is. Voor het geval de oudste het lopen beu is.
    Geniet van je twee T’s

  4. Wat leuk dat je alles op een rijtje hebt gezet! Het is zo’n mooi meisje! Wat betreft een draagzak…Ik heb een tula free to grow. Echter, ik verwacht dat die misschien voor de wat oudere kindjes niet meer lang mee zal gaan. Uit mijn hoofd tot maat 86z Misschien is de tula fawn of todler iets?

  5. Wat een mooi overzicht! Onvoorstelbaar hoe hard zo’n kleintje verandert in een jaar tijd. Twee keer knipperen met je ogen en weg baby. En wat een vrolijke meid, jullie Tess!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *