Momlife

Dingen die ik niet gedaan heb en waar ik nu (misschien) spijt van heb

Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je wel gedaan hebt dan van de dingen die je niet gedaan hebt. Ofzoiets. Nou, dat gaat in mijn geval niet helemaal op. Er zijn namelijk best wat dingen die ik niet gedaan heb, maar waar ik achteraf spijt van heb. Lees mee!

Nu ik de dertig nader – grapje – denk ik best wel vaak na over keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb en of ik die nu, met iets meer levenservaring en wijsheid, nogmaals zo zou maken. Jong kinderen krijgen bijvoorbeeld. Of vanuit huis gaan samenwonen. Of mijn studies keurig volgens het boekje volgen. Ik maakte een lijstje met dingen die ik niet gedaan heb, maar achteraf gezien misschien toch wel had moeten doen. Of niet. Lees maar mee!

Op kamers
Ik wilde wel, maar toen was daar ineens de verkering. En die had een eigen huis, waar ik veel en vaak was en wat toch ook een beetje als ‘het huis uit’ voelde. Achteraf gezien had ik misschien toch op kamers gemoeten. Ik zou ook altijd iedereen aanraden om eerst ‘op jezelf’ te gaan wonen en daarna te gaan samenwonen. Kijk, bij mij heeft het prima uitgepakt en ik heb het al dik zeven jaar enorm gezellig met Robert onder één dak, maar ik denk echt dat het goed is als je ook je eigen maniertjes en dingetjes ontwikkelt.

Reizen
Ik ben niet enorm reislustig maar achteraf gezien waren de jaren voordat er kinderen kwamen wel het uitgelezen moment om iets van de wereld te zien. Met die koters erbij is het toch enorm minder haalbaar (en betaalbaar). Ik had dus met terugwerkende kracht wel iets meer willen reizen.

Carrière maken
Blijft een terugkerend puntje van aandacht he? Ik moet eerlijk bekennen dat de meeste discussies bij ons thuis ook over dit onderwerp gaan. Omdat ik bijvoorbeeld vind dat de man veel te vaak werkt, mij laat barsten met die koters, alle ruimte om geld binnen te harken neemt en ga zo maar door. Het is onredelijk, hij doet echt genoeg met de kids en ik weet ook dat hij zich echt wel beseft dat zijn werk mogelijk wordt gemaakt door het vrouwtje wat dus deels heeft ingeleverd (want principekwestie: de kids gaan niet meer dan de helft van de week naar een oppas of opvang). Maar soms betrap ik mezelf op de gedachte: hoe zou het werktechnisch met mij gegaan zijn als ik nog geen kinderen had gehad?

Eindeloos feesten
Ik heb echt wel gefeest, ik heb nachten doorgehaald, met mijn zonnebril op in de collegebanken gezeten, mijn bed ondergekotst, tentamens gemist omdat ik gezopen had, op de bar gestaan (en onder de bar gelegen), ge-wildplast in de Koopgoot (ja, echt) en noem het allemaal maar op, maar ik was geen enorme losbol. Echt niet. Ik deed het allemaal zeg maar één keertje en kwam dan tot de conclusie: niks voor mij. Had ik me niet vaker ik het uitgaansleven moeten storten?

Vriendinnenvakanties
We hadden naar alle ordinaire badplaatsen moeten gaan. Zon, zuipen, ziekenhuis. Nee grapje, zo ben ik niet en mijn vriendinnen ook niet, maar je snapt mijn punt. Maar in plaats daarvan hebben we allemaal al honderdmiljoen jaar vaste verkering (er is hier en daar wel wat gewisseld) en is het er allemaal niet echt van gekomen. Gelukkig komt wijsheid met de jaren: ik heb zo’n twee keer per jaar een vriendinnenweekend en ik stel bij dezen voor om daar een vriendinnenweek van de maken. Richting Ibiza ofzo. Of Lloret.

Meer genieten van de studententijd
Beetje in lijn met meer feesten: ik had vooral tijdens mijn master in Tilburg meer moeten genieten. Op kamers gaan, stappen, sociaal doen met studiegenoten. Een echt studentje zijn zeg maar. In plaats daarvan vond ik nagenoeg iedereen op de UvT een kneus en had ik precies nul zin om me te mengen in stappen, een biercantus, studieverenigingen en huisgenoten. Ik kwam één minuut voor aanvang van een college de campus opgewandeld en had het gebied twee tellen na een college weer verlaten. Ik had maar één doel: zo snel mogelijk dat diploma halen. En dat typeert wel een beetje hoe ik mijn studententijd ben doorgekomen, want ik had binnen zes jaar een HBO-opleiding, een pre-master én een master gehaald. Keurig volgens het boekje, nergens vertraging opgelopen. Da’s pas kneuzig. Had ook anders gekund.

Minder op safe spelen
Ik ben echt geen Brave Hendrik, maar in mijn leven heb ik wel heel veel veilige keuzes gemaakt. Weinig gekke uitspattingen, voor weinig enorme problemen gezorgd, niet heel onvoorspelbaar. Het juiste pad. Mijn studies afgerond, diverse maar allemaal leuke en lange verkerings gehad en ga zo maar door. Ik had achteraf gezien wat vaker de losbol willen zijn. Zo eentje die heel erg een verkeerde keuze maakt, maar daar dan helemaal geen angst voor voelt. Wat minder op safe spelen, wat meer living on the edge. Een keertje blowen – ik heb serieus nog nooit iets van drugs gebruikt, nooit, niks -, met een wildvreemde jongen zoenen of gewoon weglopen bij de bijbaan omdat je als een piece of shit behandeld wordt. Maar ik deed het dus allemaal nooit.

De ruzies met mijn ouders
Ik weet eigenlijk nog steeds niet of ik hier echt spijt van heb. Soms denk ik weleens: oef, ik was best een pittige tante toen ik 15 was qua brutaal en niet luisteren. Aan de andere kant denk ik: dat zal, maar ik was geen enorm probleemkind. Ik deed braaf de havo, wist precies welke opleiding ik wilde en ik liep niet in zeven sloten tegelijk. Mijn ouders gingen scheiden toen ik zestien was en de jaren daarna ben ik heel lang heel boos geweest. Dat is inmiddels niet meer het geval en ik zou willen dat ik toen wat eerder die rust in de hele situatie had gevonden. Dat ik na de scheiding dus zo lang bleef lopen met vervelende/boze/verdrietige gevoelens, daar heb ik spijt van. Want het was niet per se nodig.

Studiekeuze
Ik ging gewoon Commerciële Economie doen. Leek me wel geinig. Ik belandde in een superleuke klas, kreeg vriendinnen voor het leven, leerde heel veel leuke nieuwe dingen en had bovendien alle tijd van de wereld om te werken, te shoppen, op terrasjes neer te strijken en te stappen. Ik heb dus nooit overwogen om met de studie te stoppen. Achteraf gezien denk ik weleens: ik had toch rechten moeten gaan studeren. Het lijkt me nog steeds supertof, maar het is inmiddels niet echt meer haalbaar met twee kleine kinderen.

Als ik mijn best zou doen, dan kon ik deze lijst nog best wel een stukje uitbreiden denk ik. Eigenlijk best zonde he? Het zijn gelukkig geen wereldschokkende dingen die ik met terugwerkende kracht misschien anders zou aanpakken, maar toch. Heb jij ook dingen die je anders zou willen doen als het opnieuw mocht?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

5 Comments

  1. Ik herken mijzelf heel erg in dit verhaal. Ik was net 20 toen ik vanuit huis gelijk ging samen wonen. Mijn vriend is 8 jaar ouder dan ik en had een eigen huis dus dat was makkelijk. Ik heb netjes mijn studie afgerond. Al ben ik 1 keer overgestapt dat was wereldschokkend hahahaha. Tijdens mijn studie werkte ik al en ik ben daar blijven hangen. Er was altijd 1 vaste kroeg waar we met de vriendengroep uitgingen. Echt stappen is nooit mijn ding geweest
    Reizen is er nooit echt van gekomen. Dit vind ik wel jammer ik had altijd als droom om ergens een paar maanden ontwikkelingshulp te gaan doen. Op mijn 23ste kochten we een huis
    En werd ik zwanger. Soms denk ik wel eens hadden we niet langer moeten wachten. Had ik niet meer eerst mijn eigen ding moeten doen? Maar goed het voordeel van jong moeder worden is dat je ook jong weer wat meer vrijheid krijgt. En uiteindelijk vind ik het ook heerlijk dat ik jong moeder ben want ook dat is iets wat ik altijd wel graag heb gewild.

    1. Ohhh dat klinkt echt helemaal precies zoals het bij mij gegaan is! En dat is soms jammer omdat je die jeugdperiode niet meer over kunt doen, maarrrrrr ik denk ook: hopelijk worden mijn kids ook zo ‘verstandig’ en maken ze de juiste keuzes. Al zal ik ze zeeeeeker aansporen om bijvoorbeeld buitenlandervaring op te doen of op kamers te gaan. Dat zijn gewoon echt dingen die je heel erg kunnen vormen en die ik gemist heb. Maar verder: geen gekke dingen, lekker met een vaste vriendengroep naar de kroeg enz enz. En wat je zegt: ik vind het ook heerlijk om jong (wat is jong? 25 is nog wel jong toch?) moeder te worden, al is het niet per se iets wat ik altijd heb gewild. Zou het voor geen goud willen ruilen met een jong en losbandig leven!

  2. Vergeet je niet trots te zijn op het feit dat je durfde volwassen te worden? Je te focussen op je studie? Je niet te laten leiden door het plaatje zoals het studentenleven hoort? En als jij 40 bent slapen je kinderen weer uit, hebben ze je niet altijd meer nodig en kan jij nog zon 27 jaar carrière maken, nog jaren feesten en heel lang reizen. Je weet wel iets met wie het laatst lacht, lacht het best?

    1. Jaa dat is zo, heb je gelijk in. En ik ben ook echt wel trots op hoe ik alles op redelijk jonge leeftijd ‘goed voor elkaar’ had. Ik hoop ook dat de T’s dat van mij (en overigens ook van hun vader) leren, dat je het leven best serieus mag nemen, dat je hard moet werken om ergens te komen enzo. Maaarrrr ik hoop ook dat zij wel wat meer ‘los’ durven gaan. Lekker reizen, op kamers dat soort dingen. En als ze dan op kamers gaan, dan ben ik ergens in de 40 hahah, kan ik weer lekker gaan reizen, naar de kroeg ennn carrière maken! Dus ja, wie het laatst lacht… 😉

  3. Ik snap het gevoel op sommige vlakken wel! Toch denk ik dat als je het geheel andersom had gedaan, je ook dingen anders had willen doen. Maar wat heb ik soms behoefte aan alleen of met vriendinnen weg gaan. En dan niet twee dagen, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *