Momlife

Typisch de T’s

Ieder kind is uniek, dat kan ik met twee totaal verschillende kinderen wel bevestigen. Vandaag zet ik de meest typische eigenschappen van mijn T’s op een rij. Lees mee!

Het blijft bijzonder dat exact hetzelfde recept van genen zo anders kan uitpakken. Dat is in ieder geval bij ons thuis wel het geval. Ons eerste kind, Ticho, was vanaf dag één heel chill en relaxed, liet zich rustig wegleggen, vermaakte zich een halve middag met twee blokjes en een plastic zak en at alles wat los en vast zat. Toen kwam daar Tess. Een pittige baby die het liefst als een koalabeer aan mij vastgeplakt zat, die niet in haar wieg wilde slapen en die bovendien niets moest weten van een fles. En zo zijn er dus nog veel meer dingen waarin die kids van mij enorm van elkaar verschillen en hebben ze duizend-en-één eigenschappen die hun eigen karaktertje zo mooi illustreren.

Allemansvriend versus eenkennig in optima forma
Laten we beginnen met Ticho. Zoals jullie wellicht weten is hij enorm eenkennig geweest. Inmiddels gaat dat een stuk beter, al blijft het een dingetje om hem naar het KDV te brengen. Nog immer staat hij niet direct te springen als er onbekenden op hem af komen en hij kruipt het liefst achter het kookeiland als onze woonkamer vol zit. Da’s met Tessie wel anders. Die meid vindt echt alles prima, lacht naar iedereen even vrolijk, wil door heel de wereld gedragen worden en kijkt geen nanoseconde meer naar me om als ik haar naar het KDV breng.

Een vuilnisbak versus een picky eter
Allebei de T’s werden geboren met een lekker startgewicht. Ticho 4,2 kilo, Tess 3,8. Eerstgenoemde bleef eigenlijk altijd een stuk boven het gemiddelde lijntje qua lengte en gewicht en dat verbaasde mij nooit zo. Want hoewel hij tegenwoordig best wel kan miepen tijdens het eten, heeft hij de eerste twee jaar van zijn leven alles wat los en vast zat in zijn waffeltje gepropt. Onverzadigbaar. Flessen melk, bakjes yoghurt, meerdere boterhammen: het was een bodemloze put. Dat is met zijn zusje niet bepaald het geval. Die is niet zo dol op eten. Of nou ja, ze eet niets liever dan fruit en groenten, maar van al het andere – flesjes melk, yoghurt, brood – weigert ze ook maar een grammetje te eten of drinken. Geen wonder dat haar gewicht dik twee kilo lager ligt dan Ticho zijn gewicht rond de eerste verjaardag.

Lekker spelen versus eindeloos vermaakt worden
De oudste geef je drie auto’s en een bal en die hoor je niet meer, terwijl de jongste zes tellen naar een stapel blokjes kijkt, haar wenkbrauw optrekt en vervolgens met uitgestrekte armpjes begint te schreeuwen omdat ze graag rondgedragen wil worden. Ticho kan echt heerlijk zelf spelen, urenlang, terwijl Tess dan óf een op maat gemaakt entertainmentprogramma wenst óf op boevenpad gaat.

Een gevoelsmens versus een feestneus
Ik vind Ticho wat dit betreft een heel bijzonder kind. Hij voelt zo vreselijk feilloos aan hoe anderen zich voelen. Ben ik moe, geïrriteerd of verdrietig, dan komt hij bij me zitten en geeft me dan een kus. “Mama allerbeste vriend he”, zegt hij dan. Hetzelfde als zijn zusje huilt. Dan draaft hij erop af, slaat zijn arm om haar heen en piept met een hoog stemmetje: “Ohh meisje toch!” Ticho is een gevoelsmens pur sang. Tess daarentegen, die heeft niet zoveel met gevoel, die dendert liever gewoon door. Die geeft niets om huilende mensen en vindt knuffelen niet per se nodig. Die is drukdrukdruk, met kruipen, klimmen, kraaien, in kasten klimmen, op tafels klimmen en ga zo maar door.

Betrouwbaar versus niet uit het oog te verliezen
Daarover gesproken: de baby kunnen we dus echt niet uit het oog verliezen. Logisch, hoor ik je denken. Maar bij Ticho was dat echt geen issue. Die parkeerde ik op de grond en vervolgens kon ik prima in de keuken – dus buiten het zicht – koffie zetten of een boterham smeren. Hij deed dan niets wat echt niet mocht, behalve alle boeken uit de kast trekken. Als ik Tess vastbindt in haar kinderstoel dan wurmt ze zich nog uit die riempjes om vervolgens doorleuk via het tafeltje op de grote tafel te klimmen. Het kind is een klauteraap. Laat ik haar twee tellen zonder toezicht in de woonkamer, dan heeft ze ergens een stoeltje vandaan getoverd en is ze via dat stoeltje op de salontafel geklommen. Of in de kast. Of op de trap. Ik kan onmogelijk naar het toilet zonder Tess mee te nemen, voor ieders veiligheid.

Voorzichtig versus ondernemend|
De kat uit de boom kijken, dat spreekwoord is op Ticho zijn lijf geschreven. Komen we ergens waar hij niet bekend is dan doet hij drie grote stappen naar achteren, benoemt hij dat hij de situatie spannend vindt en vraagt vervolgens of ik hem wil tillen. Tess daarentegen wurmt zich zo snel ze kan bij mij vandaan om zich vol in het spektakel te storten. Onlangs deelde ik op Instagram een foto van de T’s op de kinderboerderij: de oudste op veilige afstand – soms nog met zijn handjes over zijn oren – kijkend naar de geitjes en de baby met haar grote tetter tegen het hek aan, gillen en graaiend naar de dieren.

Eigenlijk kunnen we de verschillen tussen Tich en Tess wel samenvatten als: de één is rustig, wat meer op de achtergrond, bedachtzaam. De ander is precies het tegenovergestelde. En voor mij zijn ze allebei zo perfect als het maar kan. Ik geniet van de knuffelige momenten met Ticho – heerlijk vind ik dat, samen onder een kleedje op de bank een filmpje kijken terwijl we een bakje druiven opeten – maar ik geniet net zo hard van die boevenkop van Tess, haar harde schaterlach als ze weet dat ze iets doet wat eigenlijk niet mag en haar kleine pretoogjes als ik haar kietel. En er zijn ook overeenkomsten hoor: ze slapen allebei niet zo graag, ze zijn allebei enorm ongeduldig en bovendien allebei idioot knap.

En voor de mensen die zich nu afvragen wie van de twee op mij lijkt: ik heb geen idee. Ik geloof dat ik als baby net zoals Tess was. Ook zo druk, ondernemend, een kattekop. Maar ik geloof ook dat ik door de jaren heen rustiger ben geworden, voorzichtiger. Bovendien weet ik nog heel goed dat ik vroeger in restaurants mijn zusje mijn drinken liet bestellen omdat ik dat zelf niet durfde. Ik denk dat ze allebei een beetje van mij hebben. Hoop ik.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk.

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ik vind het zo bijzonder die verschillen! Mijn oudste is nu bijna 1,5 en de jongste 8 weken maar daar zie ik al zo veel verschil in kwa karakter en gedrag

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *