Momlife

Deze onderwerpen zijn voer voor discussie

Het is logisch dat je commentaar krijgt als je veel deelt. Ik begrijp het heus. Sterker nog: ik weet het precies, wanneer ik een stortvloed aan reacties kan verwachten. Er zijn namelijk wat onderwerpen waar wij moeders helemaal hysterisch van worden.

Ik wil toch even beginnen met het volgende: dat ik begrijp dat een ‘online leven’ als gevolg heeft dat mensen op jou en jouw acties reageren, wil niet zeggen dat ik zulke reacties automatisch goedkeur. Soms krijg ik DM’s en dan denk ik echt: wauw, jij hebt echt nul komma nul fatsoen in je donder. Het is namelijk níet zo dat het feit dat ik een blog heb ook direct een vrijbrief is voor rotberichten en vals gedoe, vaak gepaard met het argument ‘dan moet je maar niet zoveel delen’. Daar ben ik het heel erg niet mee eens.

Goed, dat gezegd hebbende: er zijn een aantal kindgerelateerde onderwerpen waar de complete ‘momunity’ een tikkie loco van wordt. Ik voel op voorhand vaak feilloos aan of mijn geplande bericht er eentje is waar reacties op komen en ik kan dan ook meestal wel aardig voorspellen wat de toon van die reacties zal zijn. Het is niet dat ik bewust mensen wil uitdagen – sterker nog: ik ben altijd extra voorzichtig als het een gevoelig onderwerp betreft – maar moet wel eerlijk bekennen dat ik uit-de-hand-gelopen-Facebook-discussies tussen moeders enorm vermakelijk vind (en grappig weetje: die Facebookdiscussies zijn voor mij een bron van blog-inspiratie). Ik deed eens een rondje langs de velden en constateerde dat er een aantal thema’s zijn die gegarandeerd (heel veel) interactie opleveren.

Borstvoeding
Ik koos ervoor om geen borstvoeding te geven. Gebaseerd op gevoel en allesbehalve onderbouwd met feiten en cijfers en wetenschappelijk onderzoek. Weet je hoe vaak ik te horen kreeg dat borstvoeding toch wel degelijk het beste was voor mijn kids? En dat ik het op z’n minst toch kon proberen? En dat het heus hartstikke fijn zou zijn. En bijzonder. En verstandig. Vond ik dus zo zo ZO irritant, want ik wílde het gewoon niet en er was niemand die me op andere gedachten ging brengen. Maar dat werd dus wel veelvuldig geprobeerd. De eerste confrontatie met moeders-met-een-mening heb je dus al voordat je überhaupt je kind hebt geworpen.

Thuis bevallen
Gevaarlijk, zeggen ze. Je kunt beter naar het ziekenhuis. Omdat ik thuis wilde bevallen, las ik daar veel over. En zo kwam ik dus ook discussies rondom dit onderwerp terecht. Ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna alle opvoedingsgerelateerde discussies zonder moeite naast me neerleg, maar deze deed me toch wel wat. Daarmee wil ik zeggen: het is dus echt niet altijd fout, om met elkaar te sparren over wat je wel of niet kunt doen.

De ruggenprik
“Ik wil absoluut geen pijnbestrijding want ik wil het zelf doen.” Dit is er eentje mensen, WOEST word ik ervan. Dat geef ik meteen toe. Ik ben de eerste keer namelijk mét ruggenprik bevallen en geloof me als ik zeg dat ik het ook liever zonder had gedaan. Maar dat gíng niet meer. Ik trok het niet. Het duurde duizend jaar. Het was pijnlijk. Het schoot niet op. We waren al ruim 24 uur verder en ik zat nog steeds op drie centimeter. En tóch voelde ik me achteraf een aansteller, door mensen die repten over ‘op eigen kracht doen’. Alsof ik maar een halfbakken prestatie had geleverd.

Wel of geen suikers (en eten in het algemeen)
Sommige kinderen krijgen niets anders dan water en fruit, anderen eten zakjes chips en drinken kindercola: het speelveld is nogal breed. Gegarandeerd ruimte voor discussie dus. Het is zo’n typisch onderwerp met vrij extreme stromingen – ja sorry, dat vind ik – en dan weet je het wel. Ik heb er overigens verder geen mening over, iedereen moet lekker doen wat ‘ie zelf wil. Water is ongetwijfeld gezonder dan siroop, maar ik kreeg vroeger de siroop en leef ook nog.

Dragen of duwen
Met andere woorden: vervoer jij je kindje in een draagdoek of per kinderwagen? En als je voor een doek gaat: geweven of stretch? Wel ergonomisch toch? Die zak, wel goed gebruiken he? En de knoop, let erop dat ‘ie goed zit. Echt, post een foto van jezelf met een draagdoek en de goedbedoelde adviezen en irritante meningen vliegen je om de oren.

Geslachtsvoorkeur
Moet je eens uitspreken dat je een voorkeur hebt voor een bepaald geslacht, kun je daarna meteen rennen voor je leven. Ik vind het niet gek, stom of vreemd als mensen een voorkeur hebben – het kán toch gewoon dat je graag een jongetje of meisje wil? – maar wat ik wel stom vind, zijn mensen die hun eigen voorkeur projecteren op een ander. Iemand met twee jongens die bij de derde vast en zeker hoopt op een meisje of andersom. Volgens een buitenstaander. Doe. Het. Niet. Hou dit soort opmerkingen voor je.

Rooming in of rooming out
Zes maanden. Dat schijnt de minimale periode te zijn dat een newborn op jouw kamer logeert. Het liefst doe je aan co-sleepen, in zo’n Insta-fähige wieg. Doe je dat niet? Oei oei oei. Ontaarde moeder. Maar de moeders die dat wél doen, die zijn ook een beetje koekoek toch? Ik bedoel, dat wíl je toch gewoon niet, zes maanden lang zo’n baby naast je bed?! See, beide kampen vinden wat en dat rooming in en rooming out is immer voer voor discussie.

Laten huilen
Dat. Doe. Je. Niet. Probeer je het toch en kom je er ook nog eens eerlijk voor uit dat je soms per ongeluk expres net doet of je dat gepruttel uit de babykamer niet hoort, dan is de kans redelijk aanwezig dat Jeugdzorg binnen de kortste keren op de stoep staat. Gewaarschuwd door een collega-moeder die een niet-huilend kind gebaard heeft.

Vaccineren
Nogal een hot item these days. De discussies die omtrent dit onderwerp ontstaan, bijvoorbeeld op social media, zijn allesbehalve vriendelijk van toon. Sterker nog, het loopt meestal redelijk uit de hand. Ik ben heel erg team vaccineren en vind er ook wat van als mensen niet vaccineren, maar probeer toch weg te blijven van discussies met mensen die ik helemaal niet ken. Vooral op social media.

Veiligheid
En dan bedoel ik met name de discussies over wel of niet te groot voor de maxicosi en wel of niet groot genoeg op de fiets. Ik moet eerlijk toegeven dat bijna alle bovenstaande discussiepunten mij echt geen reet kunnen schelen (op vaccineren na), maar dat ik hier zelf ook behoorlijk fel in ben. Ik vind het gewoon onbegrijpelijk dat sommige ouders dusdanig ongeduldig zijn, dat ze hun veel te kleine kind in een te grote autostoel plaatsen of dat ze een rondje gaan fietsen terwijl de baby nog niet eens goed (zelfstandig!) kan gaan zitten. Ook andersoortige veiligheid levert vaak felle discussies op: wel of geen traphek, wel of geen ademend matras en wel of geen stopcontactbescherming. Als het op dit onderwerp aankomt ben ikzelf dus vrij rechtlijnig: je kind kan zichzelf nog niet in bescherming nemen, dus is het jouw taak om dat te doen. Het zou hier (in tegenstelling dat al het bovenstaande) weleens kunnen gaan om leven of dood.

Verwennerij
Cadeautjes geven, voor zomaar, voor Sinterklaas, voor Kerstmis of voor een verjaardag: we vinden er altijd iets van. Want hallo, mega overdreven, die step als schoencadeau en agossie, best wel sneu dat karige voorleesboekje voor haar eerste verjaardag. Ik betrap mezelf erop dat ik mijn kinderen graag verwen. Dat ik zonder reden een cadeautje voor ze meebreng, dat ik niet op een paar euro’s meer of minder kijk als ze jarig zijn en dat ik ze alles wil geven want hun hartje begeert. Mag niet, van de opvoedpolitie.

De televisie
De één kijkt nooit televisie, de ander is er niet bij weg te slaan. En we vinden er allemaal wat van. Moet kunnen. Af en toe. Liever niet. Geen enkel punt. En alles daar tussenin. Als je vertelt dat jouw kind niets liever doet dan Brandweerman Sam kijken, dan is dat echt helemáál niet de bedoeling maar moet je kind vooral buitenspelen. En als je kind het liefst heel de dag buiten loopt te drentelen dan is dat heel bijzonder want ieder kind wil toch iets met een schermpje? Gelukkig is het merendeel van moederend Nederland het erover eens: balans is het toverwoord in dezen.

Thuisblijven of werken
De eeuwige strijd tussen de thuisblijfmoeders en de werkende moeders met de prangende vraag: wie heeft het het zwaarst?

Oorbellen
En als laatste in de lijst eentje waarmee ikzelf onlangs te maken kreeg. “Krijgt ze oorbellen voor haar verjaardag?” werd me gevraagd. Eh, how about no? Ze is één, geen zes. Maar tegelijkertijd dacht ik: waarom niet? Want wat is er mis mee? Ja, misschien wil ze over tien jaar helemaal geen gaatjes, maar dan laat je de boel gewoon weer dichtgroeien, lijkt me ook geen wereldschokkend iets. Ik weet duizend procent zeker dat ze voor haar eerste verjaardag geen oorbellen krijgt, maar ik sluit niet uit dat ik dat alsnog fiks voordat ze er zelf goed en wel over kan nadenken. En dat is voer voor discussie.

Ik vermoed dat er nog tientallen andere onderwerpen zijn waar de medemoeders massaal wat van vinden. Mis jij nog een hele grote belangrijke in bovenstaande opsomming?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

4 Comments

  1. Meestal zijn de discussies over dit soort onderwerpen heel vermakelijk. 1 die ik ook erg grappig vind is met welke methode jij je kind leert eten. En of jij je kind potjes geeft of niet. De enigste discussie die ik nooit lees is over het wel of niet geven van borstvoeding. Maar dat is meer omdat het bij mij niet gelukt is door bepaalde redenen om te geven. Iets wat ik graag wilde. Maar als ik dat dan lees doet het altijd een beetje pijn. Maar goed. Ik vind het ook heel bijzonder dat mensen lijken te vergeten dat er mensen achter de verhalen zitten. En dat mensen schijnbaar vinden dat ze alles maar mogen en kunnen zeggen op Social media. Terwijl ik nog nooit iemand heb gesproken die heeft gezegt nou dat jij dit doet snap ik echt niet.

  2. Bianca says:

    Heerlijk deze post. Heel herkenbaar zeg.

  3. Leuk stukje weer!
    Inderdaad de ‘potjes-discussie, ook hier hebben veel mensen een duidelijke mening over.
    1 opmerking over jouw lijstje: je begrijpt er niets van wanneer mensen gaan fietsen als het kind nog niet zelf kan gaan zitten. Ik doe dit, maar wel na advies van fysio. Mijn zoon gaat gewoon niet zelf zitten! Dus zelfs hele duidelijke lunten zijn volgens mij niet altijd duidelijk. Nog een leuk discussie punt: gaan fietsen met een baby in de draagdoek….

  4. Oh heerlijk, wat kan jij alles toch fijn verwoorden zeg,,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *