Momlife, Persoonlijk

Mijn mooiste herinneringen van de afgelopen drie jaar

Het allerleukste aan het bijhouden van mijn eigen website vind ik het contact met mensen die mijn hersenspinsels lezen. Op de tweede plek staat de waarde van zo’n soort document vol herinneringen.

Zo ongeveer alles wat je op deze site kunt vinden is voor mij enorm leuk om terug te lezen. Want ondanks dat ik mijn stinkende best doe om alles wat ik met die blagen meemaak in mijn geheugen te griffen, kan ik natuurlijk niet alles onthouden. Ik ben lately een beetje op de emo-tour, want mijn laatste baby is bijna geen baby meer. Het leek me dus een leuk idee om mijn mooiste herinneringen weer eens op te halen. Voor het gemak houden we het bij de afgelopen drie jaar. Mijn mooiste herinneringen als moeder dus.

Ons huis
Bijna drie jaar geleden verhuisden we – zonder kind maar met enorme dikke zwangere buik – naar ons eigen droomhuis. Jarenlang bezig geweest met tekeningen, vergunningen, het bouwen, inkopen enzovoorts en in september 2016 was het zo ver. Ik kan niet uitleggen hoe fijn het was om na al die tijd eindelijk ons eigen fijne toekomstbestendige plekje te betrekken.

Ontmoeting Ticho
Ik had graag de zwangerschap en de bevalling ook als prachtige herinnering willen aanstippen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat die twee momenten helemaal zo geweldig niet waren. De zwangerschap was pittig door de misselijkheid, werd overschaduwd door een heftige periode in de privésfeer en was bovendien stressvol in verband met de bouw van ons huis. De bevalling was één en al ellende en als ik er nu op terugkijk dan meen ik het serieus: ik wens mijn ergste vijand zo’n bevalling nog niet toe. Achteraf gezien vind ik het heel erg jammer dat ik helemaal niet positief terugkijk op de periode die eigenlijk waanzinnig mooi had moeten zijn, maar het is niet anders. Ik kan de tijd niet terugdraaien en gebeurtenissen helaas ook niet ongedaan maken. De ontmoeting met Ticho was wél heel bijzonder. Die eerste 24 uur – in het ziekenhuis weliswaar – vergeet ik nooit meer. Dat kleine jongetje, eindelijk was ‘ie er. Zijn knuistjes, zijn huiltje, hoe hij daar lag in dat blauwe pakje: ik zou het best nog tien keer willen herbeleven.

Wintersport met baby
Toen Ticho vier maanden oud was, reden we naar de Oostenrijkse bergen. Onze eerste vakantie als gezin (mét andere familie en vrienden), zo bijzonder. Het ging echt onwijs goed, Ticho was heel erg relaxed en ondanks dat ik door een gammele bekken nauwelijks kon snowboarden, vond ik het fijn om in de bergen te zijn.

Hof van Saksen
“We gaan naar Drenthe.” Lekker kneuterig he? Maar echt, dat Hof van Saksen is geweldig. Zéker met kleine kinderen. We waren voor het eerst écht met z’n drietjes weg en als ik aan deze week terugdenk dan zie ik meteen dat guitige bekkie van Ticho in het zwembad weer voor me (kun jij HIER ook nog even checken).

De eerste woordjes
Papa, mama, auto, bal, koe en banaan. Ik geloof dat dat zo’n beetje de eerste woordjes van onze baby waren. Hij was er vlot bij want voor zijn eerste verjaardag sprak hij al. Zo aandoenlijk en ik denk met weemoed terug aan die enorm dikke baby (en later dreumes) die driftig ‘NANAAAAAN’ gilde.

De positieve test
De dreumes tikte amper de elf maanden aan of ik had er wéér één in mijn handen: een positieve zwangerschapstest. Helemaal bewust, hartstikke gepland, meer dan welkom. Het blijft een onbeschrijflijk gevoel als je dat tweede streepje ziet verschijnen.

Geslachtsbepalende echo
Niet dat het me iets kon schelen wat het geslacht was, maar ik vond dit dus echt een hele leuke dag. Wekenlang was ik er honderd procent van overtuigd dat er een jongetje in mijn buik groeide en met die gedachte meldden we ons begin januari 2018 ook bij de echoscopiste. Toen zij vertelde dat we een dochter kregen was ik – op z’n zachtst gezegd – in shock. In de loop van de dag begon ik aan het idee te wennen. We maakten mooie foto’s van Ticho met roze slingers en verraste onze familie en vrienden met die foto in een lijstje. Lees HIER de onthulling nog eens terug!

Mijn zomerse verlof
Eén groot hoogtepunt. Zeventien weken lang. Maar echt, afgelopen zomer was zalig. Ik genoot van mijn tijd met Ticho, van het niets hoeven, van alles kunnen – met de beperking van die enorme pens uiteraard – en van het heerlijke weer.

De bevalling
Waar ik de bevalling van Ticho ab-so-luut niet zie als een mooie herinnering – eerder als een traumatische ervaring – is de bevalling van Tess er wel zo eentje die in mijn hoofd redelijk geromantiseerd is. Natuurlijk deed het pijn en of course heb ik geroepen dat ik niet meer wilde, maar ik kijk er oprecht met iedere vezel in mijn lijf heel positief op terug. Het was precies zoals ik altijd wilde en droomde en ik ben er echt enorm dankbaar voor dat ik na die eerste slopende situatie ook dit heb mogen ervaren.

Eerste ontmoeting tussen broer en zus
Dit moment staat voor mij stijf bovenaan de lijst met mijn mooiste herinneringen. Ik baal er enorm van dat we het niet op (bewegend) beeld hebben en ik zou het zo graag nog duizend keer over willen doen. Al denk ik dat het na die duizendste keer niet meer zo magisch is als na de allereerste keer. Ik kan niet in woorden vatten hoe bijzonder het was, hoe enorm dankbaar en rijk ik me voelde en hoe ik wel kon janken van geluk toen Ticho heel verbaasd boven die wieg hing en vervolgens spontaan een kus op Tess haar voorhoofd drukte.

Oefenen op het KDV
Loedermoeder-alert, maar de ochtend dat Tess ging wennen op het KDV was zalig. Ik bleef asociaal lang in bed, werkte daarna in moordend tempo de takenlijst af en genoot tot slot van warme koffie en een ontbijt buiten de deur. Het was al ongeveer acht miljard jaar geleden dat ik voor het laatst geen kind om me heen had en die ochtend voelde zo fijn.

Kerst met z’n viertjes
De eerste kerst met z’n viertjes is ook al zo bijzonder. We hadden heerlijke dagen met familie en vrienden én met elkaar. Ik hield nooit zo van kerst, maar nu ik mijn eigen gezin heb, waardeer ik het een stuk meer.

Wintersport
Ja, nog een keer. Maar dit keer ook met Tess erbij (klik HIER maar). En na drie jaar kon ik zelf eindelijk weer eens volle bak die berg af. Mijn favoriete week van 2019 so far.

Dierentuin met z’n drietjes
We waren al weleens met Ticho naar de dierentuin geweest, maar toen was hij nog zo klein. Een paar maanden geleden deed ik dat nog eens, maar nu met beide kids. Oké, en met extra handjes van een vriendin want zonder haar was het no way gelukt. En dat was zó leuk. Sindsdien speel ik met de gedachte om een abonnement af te sluiten en de kans dat ik dat daadwerkelijk ga doen schat ik in op zo’n 99 procent.

Datenight
Het was serieus al heel lang geleden dat Robert en ik een avondje samen hadden. We roepen allemaal dat we dat écht moeten doen, dat het zo belangrijk is enzovoorts, maar vervolgens actie ondernemen is dan toch weer een dingetje. Bij ons in ieder geval wel. Maar nu gingen we hoor, pa en ma op pad. We hadden een superfijne avond met heerlijk eten en fijne gesprekken.

De trampo
Je denkt nu: de meid is gek. Met d’r trampo. Maar eigenlijk staat dat ding voor mij een beetje symbool voor de start van ons buitenleven. Het voorjaar. Fijne momentjes in de tuin. Eindeloos op de trampoline springen, met vrienden in de tuin eten, voetballen op het stukje gras. De zon.

De open dag van de hulpdiensten
Dit is nog niet zo heel erg lang geleden: ik ging samen met Ticho naar de open dag van de ambulance, de politie en de brandweer. Mij kon heel die situatie natuurlijk gestolen worden, maar de peuter daarentegen, die had de dag van zijn leven. Hij werd wíld van enthousiasme en bleef maar roepen wat hij allemaal zag. Deze dag had ik voor geen goud willen missen.

De Efteling
En de laatste is eveneens niet zo heel lang terug. Begin mei ging ik samen met Ticho naar de Efteling (klik HIER voor een foto-overzicht van die dag) en dat was magisch. Ten eerste omdat ik de Efteling zelf zo mooi en leuk vind en ten tweede omdat het gezichtje en die verwonderde ogen van de peuter echt goud waren.

Ik zou de lijst nog kunnen uitbreiden met duizend-en-één andere dingen en tijdens het typen van dit epistel bleef ik maar denken ‘dit ook en dat ook’, maar we houden het hier bij. Naast dat ik het een ontzettend leuke lijst vind om terug te lezen en ik er oprecht een lach van oor tot oor van krijg, is het ook een bijzonder mooi besef dat dit stuk nog duizend keer langer had kunnen zijn. De afgelopen drie jaar waren echt waanzinnig en ik ben enorm dankbaar voor de mooie herinneringen.

Hopelijk vond je het leuk en bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Ik vind het zo leuk om te lezen dat je zo warm terugkijkt op ook heel simpele dingen. Mooi om te lezen!

  2. Leuk om weer te lezen.
    Tropenjaren, maar ook genieten tot je er bij neervalt 😉.
    Toen onze kinderen klein waren was er geen social media enz (ben ik al zo oud😱), maar wat is dit toch mooi…, ervaringen delen, elkaar helpen en ook dingen zien waardoor je ziet hoe het anders kan (zijn).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *