Momlife, Persoonlijk

Slaan en schoppen: hoe ver mag mijn kind gaan?

Met een beetje voor jezelf opkomen is helemaal niets mis. Ik vind het dan ook belangrijk dat mijn kinderen niet over zich heen laten lopen. Maar hoe ver ga ik daarin?

Het is bizar hoe verschillend twee kinderen kunnen zijn. De ene die de eerste anderhalf jaar van zijn leven zijn speelgoed nog net niet voorzag van een strikje en een lintje voordat het door een ander werd afgepakt en de ander die weigert los te laten, meteen begint te krijsen en écht boos wordt als iemand ook maar in haar aura komt. Een goedzak versus een kattenkop. Of een eerste versus een tweede kind.

MIJN!
Inmiddels is de oudste niet meer zo zachtaardig. Sterker nog, hij heeft een hekel aan delen, wil alles wat van hem is zelf houden en als iemand probeert om zijn speelgoed aan te raken dan stelt hij dat direct veilig. Soms gaat dat the hard way, letterlijk. Met duw- en trekwerk dus. Ik vind het lastig om daarmee om te gaan, omdat ik geloof dat het goed is als een kind – figuurlijk – van zich afbijt en niet altijd zin heeft om alles te delen. Wij, als grote mensen, vinden het toch ook stom als we álles wat van ons is te pas en te onpas met anderen moeten delen? Ik kan me zijn frustratie dus best wel voorstellen.

Slaan en schoppen
Maar wat ik niet goedkeur, is als mijn kind gaat slaan, schoppen bijten of andere vormen van lichamelijk geweld gebruikt. Natuurlijk, kinderen kunnen ruw en hardhandig zijn, maar slaan en schoppen is nergens voor nodig. Als ik dat zie gebeuren, dan zeg ik er altijd direct wat van. Voorbeeld: een paar weken terug ging ik met Ticho en mijn zusje naar de speeltuin. Meneertje wilde het klimrek in geholpen worden, maar dat moest ik dan wel doen. Mijn zusje dus niet. Maar die stond dichterbij, dus die hielp hem. Wóest werd hij. En ineens stak hij zijn beentje uit en verkocht mijn zusje een schop. Je begrijpt, ik trok hem uit dat klimrek en we vertrokken meteen. Klaar met de speeltuin, dikke doei. Hij was daar dusdanig van onder de indruk dat hij nog dagenlang zei: “Ticho ging Kajjie (= Karrie = Karlijn = mijn zusje) schoppen. Mag nie he? Ticho sorry zeggen.”

De grens
In bovenstaand geval is het duidelijk: daar ligt de grens. Boos zijn mag, schoppen niet. Maar soms vind ik het beoordelen van zo’n grens nog wel lastig. Het is ook weleens voorgekomen dat Ticho bijvoorbeeld gewoon een beetje lomp uit de bocht kwam, iemand omver liep of per ongeluk op een handje ging staan en dat er dan meteen gezegd werd: Ticho duwt/schopt/slaat. Ik wéét dat het zo gaat met kleine kinderen, dat ze altijd naar een ander wijzen, dat ze uitstekende klikspaantjes zijn en dat hun beleving en ervaring nogal eens kan afwijken van de werkelijkheid. Maar zo’n situatie vraagt natuurlijk wel om actie van mijn kant.

Jankgedrag
We zijn als ouders geneigd om in het geval van een huilend kind direct de dader aan te spreken. En op de één of andere manier riep ik ook meteen als er een kind ging huilen: “Ticho, wat heb jij gedaan?” terwijl ik nog niet eens wist of hij er überhaupt bij betrokken was. Daar ben ik mee gestopt. Want mijn kind is misschien groot en lomp, maar dat wil nog niet zeggen dat hij altijd fout zit. Ik vind dat een beetje lompigheid erbij hoort en dat kinderen bovendien heel goed zelf bepaalde situaties kunnen oplossen, soms met wat duw- en trekwerk, bínnen de grenzen uiteraard. Ook wil ik ‘jankgedrag’ om het zo maar even te noemen niet belonen. Niet als mijn eigen kinderen om niks gaan huilen, maar óók niet als andere kinderen om niks (of nagenoeg niks) gaan huilen. Gelijk geven aan de tranen, daar doe ik niet aan mee.

Van je af bijten
Het wordt wat mij betreft pas echt ingewikkeld als je kind slachtoffer is van het échte slaan en schoppen. Van écht pestgedrag. Van écht geweld. Dat is gelukkig bij Ticho nu nog helemáál niet aan de orde, maar ik denk er echt weleens over na hoe het zou zijn als hij bijvoorbeeld op straat of op het schoolplein zou worden geslagen. Omdat hij iets doet wat een ander niet zin. Of gewoon zomaar. Hoe wil ik dat hij het oplost? Uiteraard mag hij van zich afbijten, maar terugslaan of -schoppen, dat weet ik zo net nog niet. Eigenlijk heb ik liever dat hij in zo’n situatie naar mij komt om het te vertellen, zodat ík het voor hem kan fiksen. Maar dit idee strookt echt voor nul procent met mijn mening omtrent kinderen die altijd meteen gaan huilen en immer een ander de schuld geven.

Kwaad met kwaad…
De middenweg is dat ik mijn kinderen leer hoe ze zónder geweld te gebruiken bepaalde situaties de baas kunnen blijven. Hoe ze met woorden hun grenzen kunnen bewaken of hoe ze als meest verstandige weg kunnen lopen. En dat is een beetje mijn doel. Ik wil geen kinderen die ‘terug mogen slaan als zij geslagen worden’. Ik wil kinderen die begrijpen dat hún reactie het verschil maakt tussen escaleren of oplossen. Geen kwaad met kwaad vergelden, zoals dat in de Bijbel staat, maar grenzen aangeven. Tot hier en niet verder, of zoals Ticho dat noemt: stop, hou op.

Of dit in de toekomst nog steeds haalbare kaart is weet ik niet. Natuurlijk snap ik heel goed dat als mijn zoon over zestien jaar een tik op zijn neus krijgt hij niet demonstratief zijn hand in de lucht steekt en roept “STOP HOU OP”. Ik weet dat de kans groter is dat hij terug mept. En mijn dochter, ik mag toch hopen dat zij direct in de aanval gaat als iemand over zestien jaar iets doet waar zij niet van gediend is. Natuurlijk hoop ik dat. Maar dat is over zestien jaar, als ze veel meer begrijpen van de wereld, van hoe het werkt. En tot die tijd vind ik het vooral heel erg fijn als het leuke, lieve, sociale én verstandige kinderen worden. En terugslaan of –schoppen valt voor mij persoonlijk voorlopig niet in de categorie verstandig.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Ontzettend herkenbaar! Overigens is dat niet willen (of kunnen?) delen van Tycho volstrekt normaal. Zelfs tot in de kleuterklas is dit lastig en lukt samen spelen nog niet altijd vlekkeloos. Komt vanzelf! Ik krijg dus altijd de kriebels van “samen delen en samen spelen”. Van mij vragen ze toch ook niet of ik even een bedrijf wil runnen?

    Dat van het terugslaan is hier een grote discussie tussen mijn man en mij. Ik vind het niet nodig, man wil dat ze voor zichzelf opkomen. Tot dusver gaat zoon altijd naar de juf als iets hem niet zint.

  2. Heel herkenbaar! Ik heb m zelf wel eens een tik op zijn handen of billen gegeven als hij mij sloeg!
    Ik wil dat hij eerst naar mij of de juf gaat als een kind hem pijn doet…. zou het steeds doorgaan en hetzelfde kind zou m expres pijn doen dan zou ik m inderdaad terug laten slaan (en dat zegt een juf ☺️🙈)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *