Persoonlijk

‘Nee’ leren zeggen

“NEE!” Hij roept het vaker dan ik zou willen. Wil hij iets niet, dan doet hij het niet. Soms enorm irritant, maar tegelijkertijd ook bewonderenswaardig. Hij laat het simpel lijken, dat ‘nee’ zeggen.

Maar simpel is het niet. Tenminste, voor mij niet. Voordat ik moeder werd zei ik het sowieso nooit. Een pleaser tot en met, zo zou ik mezelf wel omschrijven. Rennen en draven, niet alleen voor mezelf, maar ook voor alles en iedereen om me heen. Dat, gecombineerd met een vrij groot verantwoordelijkheidsgevoel, zorgde ervoor dat ik best wel veel dingen deed die ik niet wilde, die niet nodig waren en die mij niets opleverden (in de vorm van energie of vreugde).

Toen ik moeder werd kwam daar een beetje verandering in. Mijn prioriteit lag namelijk bij de kinderen en vooral in het begin speelde ik heel veel de ‘dat-gaat-niet-lukken-want-kind-kaart’. Maar keihard ‘nee’ zeggen, dat bleef een uitdaging.

Potje energie
De afgelopen tijd ben ik best wel bezig geweest met het heroverwegen van de indeling van mijn potje energie. Want ik zie dat dus echt als een potje met daarin bijvoorbeeld honderd eenheden energie, die ik gedurende de dag kan uitgeven. Tien naar de site, tien naar social media, dertig naar de kinderen, dertig naar mijn werk en ga zo maar door. De afgelopen tijd gaf ik structureel meer energie dan dat ik had en óók meer energie dan dat ik terugkreeg. Ik heb een redelijk drukke baan met aardig wat stress – want we werken altijd met strakke deadlines -, ik zit dagelijks drie uur in de auto, heb twee jonge kinderen om in leven te houden, een site, een sociaal leven, een huwelijk en een immer groeiende lijst met plannen en ideeën. Toen ik mezelf ergens in die ratrace dreigde te verliezen – of misschien zelfs wel écht verloor – moest er iets veranderen. De balans moest terug.

Wie vind me aardig?
“I used to walk into a room full of people and wonder if they’d like me. Now I look around and wonder if I like them.” Dit geeft een beetje aan waar ik mijn eindpunt zie, maar ook waar ik vandaan kom. Want dat eerste deel van die zin, dat ben ik. In optima forma. Altijd bezig met wat anderen van mij vinden, of ze me aardig vinden, leuk, lief, grappig en ga zo maar door. Dat aardig gevonden willen worden, dat is best een groot probleem. Want dát zorgt ervoor dat we – of in ieder geval ik – veel dingen doen die we misschien liever zouden skippen, waar we liever ‘nee’ tegen zouden willen zeggen. Maar omdat we het afwijzen van iets ervaren als ‘negatief’ doen we het tóch. Om aardig gevonden te worden dus.

Uitleggen, twijfelen, overhalen
Als ik al eens ‘nee’ zei, dan werd dat altijd en eeuwig gedaan onder begeleiding van duizendmaal excuses en allerlei ingewikkelde verklaringen van mijn ‘nee’. Omdat ik me vaak bezwaard voelde. Wat er vervolgens dan gebeurde, was dat de tegenpartij ergens in mijn afwijzing een opening vond – een concrete oplossing bijvoorbeeld – en hier moeiteloos op inhaakte, de situatie omdraaide, een alternatief aanbod en jawel, ik liet me overhalen. Om tóch een oppas te regelen. Om tóch te komen helpen met watdanook ondanks dat ik nog duizendbiljoen andere dingen te doen heb. Om tóch nog een drankje te nemen. Om tóch dat ene taakje op te pakken. Anders voelde ik me bezwaard. En dat moest anders.

Wanneer zeg ik ‘nee’?
Ik ben namelijk niet op deze wereld om de halve Nederlandse bevolking tevreden te houden. Ik heb niet eindeloos veel energie en niet – ik herhaal: NIET – iedereen hoeft mij aardig te vinden. In de omgang met mensen om mij heen heb ik duidelijk op een rij waar ik wel en geen energie (meer) in steek. Op die manier beperk ik ook een beetje de invloed van dat eeuwige nare vervelende onderbuikgevoel en die enorme sensitiviteit voor sferen. Verder hanteer ik een aantal criteria voordat ik me ergens in stort. Ik kijk bijvoorbeeld naar wat het me oplevert qua geluk en energie, ik doe blogtechnisch gezien niks voor niks (want eerlijk, waarom zou ik content maken en delen over een zalfje/reepje/appje zonder dat daar iets tegenover staat?), ik steek geen energie in dingen en mensen die dat andersom ook niet doen en ik zorg dat er aan het einde van een dag altijd nog wat eenheden energie in mijn potje zitten. Verder doe ik niets wat ‘hoort’ of ‘moet’ en bepaal ik per dag en per moment of iets me wel of niet schikt.

Hoe zeg ik ‘nee’?
Al het bovenstaande is niet zo heel ingewikkeld, maar het vervolgens in de praktijk brengen een stuk lastiger. Ik probeer mijn ‘nee’ niet teveel te onderbouwen. Alleen die drie letters zijn in principe genoeg. Die peuter van me legt namelijk ook niet uit waarom hij weigert te eten, snap je? Ook zorg ik dat er geen deurtjes op kiertjes staan. Geen ‘misschien een volgende keer’ of een ‘ik denk niet dat het gaat lukken’. Duidelijk zijn. En als vragen me overvallen of ik weet gewoon nog niet of iets wel of niet in mijn energieverdeling past, dan zeg ik heel duidelijk: ik kom er bij je op terug. Meer niet.

Het is en blijft best een lastig verhaal en ik heb hier nog een hoop te leren, maar ik heb er ook vertrouwen in dat het me lukt. In mijn dagelijkse bezigheden is er steeds minder ruimte voor minder belangrijke dingen, ik heb het gevoel dat mijn prioriteiten goed op orde zijn, ik ben heel standvastig in wat ik wel en niet wil en langzaam maar zeker neem ik afscheid van alles en iedereen om me heen waar ik het ‘eenrichtingsgevoel’ bij krijg óf waarbij ik het gevoel heb dat ik extra mijn best te moeten doen om in een bepaald verwachtingspatroon te passen zodat ik aardig gevonden word. Deze verandering lukt mij niet all by myself, ik heb wat hulp en dat kan ik iedereen die het moeilijk vindt om iets af te wijzen – eigenlijk: voor zichzelf kiezen – van harte aanbevelen. Of kijk gewoon eens goed naar een peuter, want die kan het ook.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Herken hier weer heel veel van mezelf in. Wederom leuk stuk om te lezen!

  2. Jolijn says:

    Nee zeggen is en blijft lastig. Is allemaal heel herkenbaar tot je energielevel een keer goed op is daarna is het mij veel beter gelukt. Succes! Denk aan jezelf en je gezinnetje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *