Persoonlijk

Q&A deel 2: voorjaar 2019

Zoals beloofd staat vandaag het tweede deel van de Q&A voor je klaar (mocht je de eerste hebben gemist: KLIK). Gisteren kon je lezen over onder andere mijn favoriete babynamen en onze zomervakantie. Vandaag een stapel nieuwe vragen in de aanbieding. Lees mee!

Er kwamen aardig wat vragen dubbel binnen. Die heb ik dus een beetje geclusterd. Ook hoop ik door mijn redelijk uitgebreide antwoorden ook direct wat nieuwe opkomende vragen weg te nemen. Goed, he ho, lets go!

Hoe ga je om met de peuterpuberteit?
Tja, trial and error. Ik heb gewoon nog geen perfecte manier gevonden om ermee te dealen. Ik moet wel zeggen dat het bij Ticho best wel meevalt. Natuurlijk heeft hij zo zijn uitspattingen, maar over het algemeen is het een hartstikke lief ventje. Weinig drama’s in het openbaar en ook binnenshuis valt het me alles mee. Als hij al een keer niet te hanteren is, dan laat ik hem vaak afkoelen en vervolgens stuur ik hem de kant op die ik wil. Soms grijp ik in, met stem verheffen en bozig worden. Dan voel ik me daarna altijd schuldig, maar goed, ook dat hoort erbij. Ik ben groot fan van laten uitrazen, rustig oplossen enzovoorts – je weet wel, wat volgens de boekjes het aller aller allerbeste is – maar de realiteit is dat dat soms even níet werkt.

Is Ticho al zindelijk?
Nee. Ik vind dit overigens best een lastig onderwerp. Ooit schreef ik er een blogpost over – kun je HIER lezen – en daarin legde ik de focus vooral op het proces en niet zozeer op mijn kind. Het is namelijk iets privé’s en valt voor mij op het randje van de categorie ‘gaat niemand iets aan’. Maar nee dus, Ticho is nog niet zindelijk. Ik denk dat we daar komende zomer maar eens mee aan de slag gaan. Maar wel alleen als hij er zelf ook klaar voor is, en vooralsnog heb ik dat idee not so much. En dan ga ik niet forceren.

Is je leven nu zoals je vroeger altijd droomde dat het zou worden?
Wat een mooie vraag. Daar moest ik best even over nadenken en eigenlijk is mijn antwoord: ja en nee. Ik droomde zeker van een leuke man, getrouwd zijn, een fijn huis, kinderen, een leuke baan. In dat opzicht is het dus zéker wat ik graag wilde. On the other hand: ik had niet voor ogen om dat alles op mijn 28e zo voor elkaar te hebben. Trouwen op mijn 24e, een kind op mijn 25e. Nee, ik zou eerst reizen en carrière maken. Het ken verkeren, dat weten we inmiddels. En ik zou natuurlijk voor geen duizendmiljoen nog iets aan de situatie willen veranderen. Ik ben echt heel dankbaar voor hoe mijn leven so far gelopen is en ik voel me een geluksvogel tot en met.

Hoe is de band tussen jouw kinderen?
Dat is best lastig om nu al te bepalen. Ze zijn nog zó klein. Wat ik zeker weet is dat het echte broer en zus zijn. Ze zijn dol op elkaar, worden hartstikke blij als ze elkaar (weer) zien, missen elkaar als ze niet in de buurt zijn (Tess werd pas eerder opgehaald van het KDV omdat ze ziek was en daar was Ticho helemaal van ontdaan) maarrrrr ze vechten ook om speelgoed, schreeuwen als de één wel eten krijgt en de ander niet, trekken aan elkaars armen, benen en haren en willen altijd tegelijk mijn aandacht. Ik hoop natuurlijk dat dit zo blijft – lijkt me hartstikke gezond – en dat ze een hele goede band opbouwen. Time will tell.

Uit wat voor gezin kom jij?
Wat een leuke vraag. Ik kom uit een doodnormaal gezin, met een vader, een moeder en een (twee jaar jonger) zusje. We woonden in een hele leuke wijk in Papendrecht, hadden een gezellig sociaal leven, er was veel aandacht voor sport (korfbal, toen al, en turnen, dansen, voetbal) en gingen vaak op wintersport én iedere zomer kamperen in Italië, Oostenrijk of Spanje. Mijn ouders gingen scheiden toen ik 16 was. Dat was een hele heftige periode en als ik eraan terug denk dat word ik altijd nog een beetje verdrietig – niet vanwege het scheiden an sich maar wel door hoe onze situatie toen was –, maar nu we bijna twaalf jaar verder zijn is het all good. Met mijn beide ouders (en mijn zusje) heb ik prima contact en we zien elkaar regelmatig.

Ga je vaak zonder make-up de deur uit?
Haha, ja zeker. Als je mij op een niet-werkdag én buiten het weekend tegenkomt, dan is de kans negentig procent dat dat met een blotebillengezicht is. Heerlijk vind ik het, zonder make-up. Het boeit me ook echt geen reet dat ik er dan uit zie alsof ik een griepje heb. Mijn voornaamste reden om lekker au naturel de deur uit te stappen is mijn gevoelige huid. Ik heb – zoals je wellicht weet – nogal eczeem-problemen, dus ik belast mijn huid zo min mogelijk. Maar het is ook gewoon zalig om geen tijd voor de spiegel te hoeven doorbrengen en zonder kans op panda-ogen lekker over je gezicht te wrijven. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat ik me mét make-up fijner voel. Als ik dus heel moe ben of me niet 100 procent fit voel, dan doe ik sowieso even wat aan de wenkies en de wimpers, daar knap ik dan direct van op.

Willen jullie nog een kindje?
Altijd weer deze vraag (vind ik overigens helemaal niet erg hoor) en mijn antwoord is wederom: ik wel, de man niet. Of die derde er ooit komt durf ik dus niet te zeggen. Vermoedelijk niet, want ik wil het écht alleen als de man des huizes het ook écht wilt en het dus niet doet voor mij. We zullen het vanzelf zien, de tijd zal het leren. Mocht die derde er toch komen, dan is dat overigens pas over een paar jaar hoor. Nóg zo’n mini erbij zou ik zeer waarschijnlijk niet overleven en bovendien lijkt het me zo leuk om dan nog één keer alles heel bewust te beleven en grote broer en zus er ook echt heel erg bij te kunnen betrekken. Een beetje zo’n halve nakomer die we tot op het bot kunnen verwennen.

En dat waren ze! Mis je jouw vraag of heb je toch nog een extra vraag: schroom niet om ‘m gewoon te stellen, want ik vind het echt heel erg leuk om ze te beantwoorden.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *