Momlife, Persoonlijk

Hoe doe ik het eigenlijk als moeder?

Zo nu en dan een beetje reflecteren kan geen kwaad, dus dat is wat ik vandaag ga doen. Want hoe vergaat het moederschap mij? Hoe doe ik het als moeder? En hoe zou ik het willen doen?

Als ik in de supermarkt van die terrorpeuters op de grond zag liggen dan rolde ik flink met mijn ogen. Als ik kinderen voor de televisie zag eten dan vond ik daar wat van. Als ik kleuters hoorde schreeuwen steeg mijn stresshormoon skyhigh en kinderen jonger dan één jaar met appelsap, dat kón toch gewoon niet? Als ik ooit moeder zou worden, dan zou ik het allemaal anders doen. Streng doch rechtvaardig, duidelijke regels, verantwoord, gezond en héél consequent.

Ik kan je vast verklappen: mislukt. Want ook mijn kids eten weleens voor een scherm (zodat ze niet door hebben dat ze eten en ik er dus onopgemerkt wat groenten in kan proppen), ook mijn peuter heeft op de grond van de supermarkt liggen spartelen omdat hij geen snoepjes kreeg en ik heb dat gedrag genegeerd in plaats van ‘streng doch rechtvaardig’ optreden en ook die tien maanden oude baby heeft regelmatig appelsap gedronken (en niet doorvertellen, maar ze eet ook weleens wat frietjes mee. Zonder zout en mayonaise, dat wel).

Makkelijke moeder
Tegen ál mijn verwachtingen in ben ik best wel een makkelijke moeder. Ik vind het best als Ticho op de bank springt, kan me echt geen seconde druk maken om het feit dat hij het liefst óp de tafel zit en ben heel kieskeurig in de battles die ik aanga. Wil hij niet eten? Prima, eet je toch niet. Per se op je kaplaarzen naar buiten? Is goed joh. Bij hoog en laag weigeren om een jas aan te trekken? Doe je het toch niet (dan komt ‘ie er vanzelf wel achter dat het hartstikke koud is zonder jas buiten). Of ik dan alles maar best en prima vind? Nee nee, zeker niet. Er zijn ook dingen die níet mogen. Bijvoorbeeld alle auto’s mee naar bed. Of drie keer appelsap op een dag. Of een snoepje na het ontbijt. Bovendien ben ik van de afdeling ‘netjes vragen’ en ‘alsjeblieft en dankjewel’, dus daar let ik enorm op. Sowieso omgangsvormen met anderen. Ik kan het echt niet aanzien dat de peuter zo nu en dan een enorme keel opzet tegen mij of tegen anderen. Rillingen krijg ik ervan. Op dat gebied ben ik dus niet heel makkelijk, maar neig ik iets meer richting ‘streng’.

Geduldige moeder
Mij krijg je niet zo heel snel gek. Ik heb redelijk wat geduld en ik denk dat dat komt omdat ik mijn geduld (en energie) niet verspil aan nutteloze discussies over wel of geen kaplaarzen aan naar buiten. Bovendien word je met een dreumes of een peuter vanzelf héél geduldig, want die nemen overal de tijd voor. Schoenen aantrekken duurt een eeuw (wil Ticho bijvoorbeeld zelf doen en ik hoef niet te proberen om hem te helpen, want dan wordt ‘ie eerst een half uur boos en wil het vervolgens alsnog zelf doen), het bordje leegeten is een avondvullend programma en dat bedritueel duurt zo lang dat de zon alweer bijna opkomt. En als ik me daar dan allemaal druk om zou moeten maken, dan was mijn bloeddruk vandaag de dag gevaarlijk hoog.

Consequente moeder
Oh nee. Not. At. All. En daar baal ik van, want ik merk heel goed dat als ik wél consequent ben, dat het de vibe tussen mij en de kids alleen maar ten goede komt. Ik heb van Nanny Jo geleerd dat kinderen behoefte hebben aan grenzen en duidelijkheid, dus daar moet ik wat meer mee doen. Maar pfff, als er een half uur over BRANDWEERMAN SAM gezeurd wordt, dan denk ik na dat half uur: ZET ALSJEBLIEFT BRANDWEERMAN SAM AAN EN HOU OP MET ZEUREN. Terwijl ik voet bij stuk moet houden. Erger: als ik vind dat er een ‘sorry’ of ‘dankjewel’ gezegd moet worden maar dat gewoon geweigerd wordt. En dan ik vervolgens degene ben ik ‘sorry’ zegt. Voor het niet ‘sorry’ zeggen van het kind. Gelukkig zijn er op consequent-zijn-gebied ook lichtpuntjes. Zo houd ik vol dat we aan tafel wachten tot iedereen klaar is met eten, óók als dat betekent dat er vervolgens nog tien minuten een loeiende sirene naast me zit. Ook ben ik duidelijk over wel of niet eten: allemaal prima, maar je krijgt geen alternatief. Over bedtijd valt wel wat te discussiëren maar daar zijn ook grenzen aan verbonden – rond half acht is het écht stil – en no way we heel de dag appelsap drinken. Maar goed, room for improvement op dit gebied.

Verantwoorde moeder
Ook een gevalletje ‘not at all’. En ik vind echt dat daar helemaal niets mis mee is. Als je de mommy-community op Instagram zou gaan geloven, dan drinken alle peuters enkel water en thee, eten ze droge rijstwafels, iedere avond biologische groenten en slapen ze altijd klokje rond. Nou, niet in mijn gezin. Natúúrlijk prop ik ze niet heel de dag vol met suikers, maar een snoepje, een bakje chippies, chocopasta op brood of een beetje appelsap, dat kan best. En als wij op zaterdag patat met frikandellen eten, dan krijgt Tess gewoon een paar (afgelikte dus zoutloze) frietjes. En misschien zelfs wel een slokje appelsap.

Liefdevolle moeder
Dat is wel een beetje mijn hoofddoel: dat mijn kinderen over twintig jaar zeggen dat ik een leuke, grappige, liefdevolle moeder was. Ik doe ook mijn uiterste best om nooit tegen ze uit te vallen – wat natúúrlijk echt wel eens mislukt -, ik benader zoveel mogelijk positief en ben heel erg gericht op het laten groeien van (zelf)vertrouwen. Ook streef ik ernaar dat er geen ‘afstand’ tussen ons ontstaat. Dat ze dingen tegen me kunnen en durven zeggen. Dat ze eerlijk zijn. Dat de band ijzersterk is, gebaseerd op liefde en vertrouwen. Of ik op de goede weg ben dat weten we pas over twintig jaar, maar dit is wel iets waar ik me heel erg mee bezig houd.

Overige moeder-eigenschappen
Zelf denk ik altijd dat ik lekker gemiddeld ben. Zo iemand die maar wat doet. Trial and error. Beetje bijsturen, niet te hard je neus stoten en gauw weer opstaan. Ik ben absoluut niet creatief, heb veel energie, vind niet gauw iets teveel gevraagd, kan absoluut niet koken en schotel dus zelden ingewikkelde maaltijden voor met bijzondere ingrediënten, ik ben geen emotionele moeder en ook niet heel beschermend, maar heb mijn innerlijke leeuwin wel steeds meer gevonden als het over de kids gaat, ik kan slecht slapen als ze ziek zijn, laat ze gemakkelijk bij iemand anders achter maar kan vervolgens niet wachten om ze op te halen, ik leef op knuffels en (plak)kusjes, laat ze zo vaak mogelijk lachen en probeer vooral enorm te genieten. Van alles.

Hoe zou jij jezelf als moeder omschrijven? En zijn er skills waar je aan wil werken?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ik denk dat ik wel eens iets te consequent ben. Dan denk ik er later over na en besef me dat het ook best iets losser mag. Qua eten en drinken ben ik in de basis best streng, maar als er goed gegeten en gedronken wordt, dan mag er best wat lekker in. Lord. Rotmoederalert.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *