Happy Moments

Happy Moments #111

Goedemorgen! Leuk dat je er weer bent op deze nieuwe maandagochtend. Natúúrlijk heb ik ‘m weer voor je in de aanbieding: het overzicht van onze afgelopen week. Kijk mee!

De eerste HM in mei en dat klinkt toch wel echt als bijna zomer he? Helaas bleek dat afgelopen week nog niet het geval. Het was koud, grauw en saai. En eerlijk: de foto’s zijn dat ook een beetje. Er werd gewerkt, geklust, gezwommen en gegeten. Verder bracht ik een bezoekje aan de tandarts, vierden we de verjaardag van onder andere mijn zusje, hadden we een baby met koorts en een peuter die weigerde te slapen. Gewoon een doodnormale week dus eigenlijk. De foto’s:

Station Overvecht, waar we tijdens de lunchpauze lekker in de zon ploffen.

Ondertussen thuis: Ticho heeft al weken – niet overdreven – geen groenten op omdat hij pertinent weigert. Zijn tante heeft zoals altijd weer de allerbeste invloed en voert hem een bordje bloemkool. Leeg bakje als bewijs. Topper(s)!

Deze deelde ik ook op Instagram. Ik krijg met enige regelmaat dit soort verzoeken en ik vind daar dus wat van. Voor een complete uitleg: check HIER.

Goed, we zijn thuis en de kinderen ook. Eten koken en naar bed, want die kleine meid op rechts heeft koorts.

Deze dude is eindelijk weer honderd procent fit en gaat nog even met zijn vader op pad.

Naar de Hornbach! Er gaat een beginnetje gemaakt worden aan ons dakterras dus de benodigde zooi moet worden ingeslagen.

Ondertussen at home is ons Tessie ingestort. Die ligt serieus nooit zo lekker rustig bij me, dus ik geniet ervan.

Ter illustratie: zo ver loop ik achter met mijn magazines. Niet te doen toch? Ik besluit deze avond nuttig te besteden en begin aan de inhaalslag.

Dinsdagochtend word ik wakker naast Ticho. Die heeft ’s nachts gigantisch lopen spoken en is uiteindelijk naast mij in slaap gevallen. Draak.

Eerste stop voor vandaag: de tandarts. Kunnen we maar gehad hebben.

Door naar mijn werk. Deze vrachtwagen, ik zweer het, mijn bloed kookt. Gewoon zo neerzetten he, een kwartier lang. NIEMAND KAN ERLANGS VRIEND ZET DAT DING AAN DE KANT.

Work work work work work. Op naarrrr mijn bureau!

’s Avonds gaat de man des huizes aan de slag op het dakterras en zijn dochter is nogal groot fan van hem, dus die zit een kwartier voor het raam ‘TAA TAAA. TAAAA TAAAA. TAAAAAAAA TAAAAAAA!’ te gillen. Soms zegt ze ook gewoon ‘papa’, maar meestal niet.

En ook Ticho is niet weg te slaan bij het raam. “Goed zo pap. Ja, goed zo!” Ik wil deze peuter wel meenemen naar mijn werk zodat hij mij daar ook een beetje kan aanmoedigen.

Begin gemaakt. Nu al blij mee.

Net als de rest van Nederland kijken we ’s avonds Ajax.

Woensdag is mijn vrije dag. Normaal heel leuk en gezellig, maar bereid je voor op een enorme saaie aangelegenheid met een oververmoeide moeder en draken van kinderen.

So far so good. Hoewel, ik ben vreselijk moe en voel me een beetje rottig. Voelt die peuter dus feilloos aan he. Komt ‘ie heerlijk bij me liggen. Het is niet meer zo’n knuffelkont als pak ‘m beet een jaar geleden, maar zo nu en dan kan hij echt wel heerlijk bij me komen kroelen (en rustig tien minuten blijven liggen ook).

Onszelf richting de winkels slepen.

Terugkerend dingetje dit.

Ik zou willen dat het filter op links ook in het echte leven bestond.

Beide draakjes in bed, moeders ook gevloerd.

Uiteraard – insert enorme zucht – niet voor lang want deze is er weer snel bij. Ze gaat tegenwoordig staan en waar ik bij Ticho iedere mijlpaal van de daken wilde schreeuwen denk ik nu alleen maar: DOE IS EFFE NORMAAL JIJ KLEINE BABY GA OP JE RUG LIGGEN EN MET EEN RAMMELAAR SPELEN JA.

De fase van het trap klimmen is ook aangebroken. Ik krijg weleens de vraag of ik het niet eng vind, zo’n trap middenin de woonkamer. Het antwoord: ja en nee. De eerste paar dagen/weken als de kleintjes doorhebben hoe ze erop moeten klimmen is het eng want dan ben ik continu bang dat ze vallen, maar we zijn vrij consequent in het goed aanleren van hoe dat werkt, zo’n trap. En dat gaat (bijna) altijd goed. Ticho klom met een maand of elf als een razende omhoog en een paar weken later klom hij keurig achterstevoren ook weer omlaag. Natuurlijk vallen ze soms – Tess viel na deze foto ook van de trede – maar dat hoort erbij en daar leren ze van. We moeten nog wel die hoekbeschermers weer even monteren.

Na VIERENHALF UUR wordt Sjaakie wakker. Hij had het nodig denk ik. Of nou ja, dat weet ik wel zeker. Hopelijk is ‘ie ietsje minder humeurig nu. Grappig weetje trouwens: ik weet natuurlijk dat veel mensen mijn site lezen of mijn Insta volgen, maar soms vergeet ik dat. Bijvoorbeeld als ik met een zeurderige peuter over het winkelcentrum sjok. Nu kreeg ik deze middag drie (!) DM’s met alledrie dezelfde strekking: “Ik zag je op het winkelcentrum, Ticho had er niet echt zin in he?” haha. Klopt als een bus.

Keukenprinsesje aan de slag geweest. Lekker alles uit de oven en de salade met komkommer, ui en dille van de groentenboer. Je moet het jezelf gewoon niet te moeilijk maken allemaal.

Deel twee van Project Dakterras. Ticho wil graag buiten zitten zodat hij extra goed zicht heeft op zijn vader. Vind ik doodeng want er staat nog geen omheining en het is zeg maar een meter of vijf hoog, maar ik blijf op tien centimeter afstand en als hij zijn grote teen beweegt gil ik al: STILZITTEN. Helaas voor hem heeft hij last van de peuterpuberteit en blijft hij toch proberen om te gaan staan. Het is dus vrij snel einde verhaal en hop, naar binnen. Soms mensen, soms ben ik best wel consequent en streng.

Perfecte manier om deze lange vreselijke dag af te sluiten: favoriete Z8-truitje kapot. Snap er echt geen fluit van maar shit is het wel.

Ondanks dat het zo’n dag was waar geen einde aan leek te komen en waarop we allemaal een beetje een kort lontje hadden, las ik aan het einde een rustmomentje in. Lekker boekjes lezen, even knuffelen en natuurlijk zeggen hoe blij ik met hem ben en hoeveel ik van hem houd. Want natuurlijk is dat écht zo.

Getting there. Inmiddels is ook het hekwerk bezorgd, dus we kunnen er bijna een echt veilig dakterras van maken.

De liefde voor zijn auto’s zit diep hoor. Als ik rond tienen naar bed ga, kijk ik altijd nog even in de kamertjes van de kids. Deze ligt zo, met zijn autootje stevig vastgeklemd in die kleine knuistjes.

Donderdag at the office, again. Overleggen, stukjes schrijven, overleggen, stukjes schrijven. Dat een beetje.

Deze wacht op me bij thuiskomst. Wat ziet ze eruit he? Haar haartjes groeien ook naar voren. Is dat normaal?

Broodje Carpaccio. Getver, ik val in herhaling he?! Soms denk ik echt: ik kan net zo goed kappen met deze overzichten, het is altijd hetzelfde. Maar goed, nog steeds leuke reacties en er zit altijd wel iets anders dan anders in, maar dit broodje? Zo lang ik HM’s blijf maken, zul je ‘m terug zien komen.

Tuurlijk: de ene klimt op de kast, de ander doet alsof ze vier is en gaat een beetje stoer staan kijken.

Lekker in bad. Moetje, na een dag KDV.

Nog even met z’n drietjes stoeien en een boekje lezen. Vind ik een fijn moment van de dag. Sterker nog: het fijnste moment van de dag. Nou was dat op deze donderdag niet zo heel moeilijk – want pffff het was ‘m weer niet hoor – maar toch.

Koffie! En eczeemhanden. Het is echt weer in alle hevigheid terug, terwijl het tijdens mijn zwangerschappen juist zo goed ging. Jammer dat het niet zo is gebleven, maar gelukkig ben ik er ook wel aan gewend en boeit het me niets meer. Vroeger wel hoor, toen schaamde ik me ervoor. Maar tegenwoordig dus niet. Ik heb nou eenmaal eczeem (niet alleen op mijn handen maar ook in mijn gezicht, mijn armen, mijn benen, mijn nek, tussen mijn haren enzovoorts) en daar kan ik niks aan doen.

Saai saai saai. Dit, mensen, niet te doen. Ik snap niet waarom ik week na week een uur van mijn tijd verspil aan deze gekkigheid, maar ik blijf gewoon hopen dat die Laura ineens al die boys bespringt ofzo.

Vrijdagochtend ga ik Tess wakker maken en ik tref haar zo aan. Ik deelde deze foto op Instagram en krijg veel reacties van moeders die kinders hebben die ook zo slapen. Ik had het bij Tess nog nooit gezien maar ze blijkt dus geen special snowflake.

Robert is vrij – superfijn en lief van hem, precies wat ik nodig had zeg maar – en we gaan wat leuks doen. Naar het zwembad. Leuk voor de kids dus, wat minder voor ons. Wat. Een. Gedoe. Maar goed, genieten geblazen, dat zeker. Lekker spetteren, beetje springen, onder water en ga zo maar door. Maar niet van de glijbaan hoor, dat durft onze waaghals van 2,5 jaar oud niet.

Rond de middag zijn we thuis. De kids zijn heel erg moe dus die voeren we meteen af en zelf sjees ik naar de winkels voor wat snelle boodschappen en lekkere broodjes van de bakker.

Bijkomen.

Deze moet ook bijkomen.

De boys willen ’s avonds pannenkoeken eten, maar ik heb daar echt geen zin in. Ik cross dus nog gauw naar de visboer voor een broodje met zalm.

Na het eten is dit de situatie. Man, wat zijn we allemaal loom he?

En de trieste conclusie van de dag: ik zie op Facebook dat mijn moeder (hoi mam) op een feestje is en stuur een screenshot (hoi mam) in deze groepschat met Lotte en Kristel (hi lades). Gelukkig zitten zij ook in het schuitje van de slapeloze nachten en gezeul met peuters kleuters dreumesen en baby’s dus we voelen elkaar.

Zaterdagochtend: we zijn er klaar voor. De mannen zijn buiten aan het klussen en wij gaan samen naar de winkels.

Lievelingsvak.

Slager.

En bij thuiskomst eet Sjaan lekker haar appeltje op. Echt ideaal, zo is ze mega lang zoet.

Ticho en ik eten een taartje, want hij is vandaag tweeënhalf jaar oud en ja, ik grijp gewoon alles graag aan voor taart snap je.

Even poseren voor de foto. Niet eens in ruil voor een snoepje ofzo.

Tess heeft het staan, stappen en klimmen helemaal ontdekt hoor. Die klautert zo de stoel op. Krijg trouwens regelmatig de vraag waar deze stoel van is. Ik kan geen merkje vinden, maar wij kochten ‘m bij Loods 5.

Joe hoi. Gekke baby.

Ik ben weer zo moe – niet te doen dit toch? – dus kruip onder de wol. Word ik zomaar twee uur later wakker.

Kiekiek! We gaan naar de korfbal en aangezien Ticho niet van plan is om zijn autostoel gewoon weer achterin te zetten, is dit mijn plekje.

Ice Tea voor La Mama.

En om mijn reputatie als Fitgirl wat kracht bij te zetten: we halen eten bij de Mac. Weet je wat ik dus echt heel chill vind? Dat ze daar nu Big Macs hebben in ‘junior’ variant. Een Big Mac is echt wel heerlijk, maar ik kreeg zo’n normale versie gewoon niet weg. Topper dus deze junior!

Stukjes tikken. Kan maar vast gebeurd zijn en ik heb precies een half uurtje over. Daarna ga ik naar de verjaardag van lieve vriendin Sandra.

En ergens rond half één besluit ik naar de kroeg te rijden. Mijn zusje is namelijk jarig en die ga ik graag feliciteren (en als ik die kwijt ben dan weet ik dat ik haar daar kan vinden – hoi Kar).

Lekker stel.

Tamelijk kort nachtje wel want deze malle eppie was gewoon zes uur weer wakker. Word er stapelgek van dat hij nooit eens normaal kan uitslapen. Anyways, Robert gaat met de kids naar beneden – want Tess was inmiddels ook wakker – en ik draai me nog even om.

Die wallen. DIE WALLEN.

Op naar de verjaardag van Karlijn.

We eten een taartje bij mijn moeder – waar Kar dus ook woont. Ticho hoort het woord taart en hij is tevree hoor.

Daarna naar huis, kids te eten geven – Tess met haar mooie slabber – en op bed leggen.

Vervolgens ga ik met mijn vader, zijn vriendin en Kar lunchen.

De schwester en ik nemen allebei de steak tartaar. Bevalt me prima, heb echt heerlijk gegeten.

Als ik weer thuis ben dan zijn deze twee wakker. Tijd voor een frisse neus!

Op naar de speeltuin. Tess is al net zo dol op schommelen als haar broer.

Lievelings <3

Uitzichtje hoor.

Bij ieder (IEDER) vliegtuig. Zucht.

Ik gun de wederhelft even een half uurtje rust aan zijn hoofd en neem de draken mee naar de winkels. We halen de boodschappen voor komende week.

En om het middagprogramma af te sluiten, duiken Ticho en ik samen op de trampoline.

Voetbal!

Kinders in bad gestopt en daarna een boekje lezen. Tess kiest deze en vindt het vooral leuk om de bladzijdes te scheuren. Heus niet zonde hoor kind, heus niet.

En zo eindigen we ons weekend: knock out op de bank. Ik moet zo nog even tanken en dan is de takenlijst afgewerkt.

En dat was ‘m weer voor deze week. Hopelijk vond je het leuk om te lezen. If so, goed nieuws: komende week komt er een extra fotodagboek online, omdat we namelijk iets heel erg leuks gaan doen waar graag een aparte HM van maak. Goed, daarover dus later meer.

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe (werk)week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ha leuk, en fijn om naar uit te kijken zo’n extra overzicht! Heulemaal niet saai, heerlijk herkenbaar en toch ook weer anders dus top 🙂 enne ja, uitslapen hoort gewoon echt niet bij babies en peuters. Heb me vaak afgevraagd wat ik verkeerd deed maar de conclusie is dat ze pas gaan uitslapen als ze ouder worden. En dan past dat weer niet in het dagelijkse leven, haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *