Persoonlijk

Waar sta je over vijf jaar?

Een vraag die ik mezelf regelmatig stel en waar ik nooit een fatsoenlijk antwoord op weet te geven: waar sta ik over vijf jaar? Vandaag ga ik een poging wagen.

Soms zou ik best een blik in de toekomst willen werpen. Gewoon, om te checken hoe ons leven er over vijf jaar uit ziet. Wat doen we dan voor werk? Waar wonen we? Hoe ziet ons gezin eruit? Welke tegenslagen hebben we voor onze kiezen gekregen? En welke bijzondere momenten hebben we beleefd?

Gelukkig is dat niet mogelijk. Gelukkig, ja. Want hoewel het me best grappig lijkt om te weten wat de status over vijf jaar is, denk ik dat het vooral heel onhandig is. Omdat je dan gaat leven naar het beeld dat je kent. Zo van: over vijf jaar werk ik nog steeds waar ik nu werk dus ik ga me niet meer op ontwikkeling storten. Lijkt me niet leuk omdat je dan misschien dus dingen laat die je eigenlijk wel zou willen en dingen doet die je liever zou willen laten.

Leuker vind ik het om te fantaseren over mijn leven over vijf jaar. Moeilijk ook, want pff weet je hoe lang vijf jaar duurt? Weet je hoe veel er in die periode kan gebeuren. Dingen waar ik geen invloed op heb, bijvoorbeeld ziekte en verlies, en dingen waar ik wel invloed op heb maar waar ik op dit moment echt helemáál niet mee bezig ben. Toch heb ik wel een soort van ‘doelen’ waarvan ik met heel mijn hart hoop dat het onze werkelijkheid wordt. Niet groots en meeslepend, maar perfect voor mij. Lees mee.

Ons gezin
Laten we meteen met beginnen met het punt waarop de wederhelft en ik van mening verschillen. Als we vijf jaar in de toekomst kijken dan zou hij zeggen: over vijf jaar zijn de kids een stuk groter en zelfstandiger, slapen we weer normaal en is het allemaal wat minder gesjouw en geregel. Als je het mij zou vragen zou ik zeggen: over vijf jaar zitten de oudste twee op school en genieten we thuis van nummero drie. Nog één keer de drukke maar oh zo bijzondere fase met een kleintje thuis. Tja, ik durf dus niet met zekerheid te zeggen welk scenario werkelijkheid gaat worden, maar dat is ook niet het allerbelangrijkste. Een mooier doel vind ik om ervoor te zorgen dat we over vijf jaar nog steeds een gelukkig én gezond gezin zijn, waar we samen lachen en huilen, waar ruimte is voor ons allemaal, waar we ons allevier (of vijf…) senang voelen, elkaar vertrouwen, elkaar aanmoedigen en er voor elkaar zijn.

Werk
Toen ik nog studeerde wist ik het zeker: ik zou carrière gaan maken. We weten allemaal hoe dat gelopen is. Geen carrière, wel twee kinderen. Het kan verkeren, zullen we maar denken. Maar over vijf jaar zijn die kinderen een stuk groter en zitten ze op school. Is er weer iets meer tijd voor die carrière van mij (tenzij die nummer drie…). Het grappige is dat ik hier vandaag de dag echt geen uitspraak over durf te doen. Ik weet wel dat ik me tegen die tijd meer zou willen richten op online (content)marketing in plaats van enkel redacteurenwerk, maar keiharde ambities zoals bijvoorbeeld leiding geven aan een team of één of andere topfunctie binnen een bedrijf, die heb ik op dit moment niet. Ik kan me gewoon nog niet zo goed loskoppelen van het moederschap en mijn parttime job, wetende dat dat de komende twee jaar toch nog is wat het is. Uiteindelijk ben ik er zeker van dat ik mijn hersens weer eens écht ga gebruiken, het maximale eruit ga halen en me heel waardevol kan maken voor een bedrijf, maar ik ben simpelweg nog niet in staat om daar heel concreet in te worden. Misschien wil ik toch ooit nog eens voor mezelf beginnen. Of bij een andere werkgever. Een groot commercieel bedrijf of juist een klein bedrijf waar mijn impact groot is (dat het liefste denk ik). Of lesgeven op een MBO of HBO, lijkt me óók leuk. Je ziet: geen duidelijk plan en ook nog geen duidelijk doel.

Ontwikkeling
Iets waar ik momenteel heel erg mee bezig ben: mezelf ontwikkelen. In de afgelopen 28 jaar is er in mijn leven van alles gebeurd. Grote dingen die heel veel impact hebben gehad op hoe en wie ik ben, maar ook kleine dingen die op dat moment weinig invloed leken te hebben maar achteraf gezien tóch richting hebben gegeven aan de manier waarop ik me ontwikkeld heb. De laatste tijd liep ik steeds vaker tegen een muur, kreeg ik (weer) last van hartkloppingen, slecht slapen, een opgejaagd gevoel en intense vermoeidheid. Daar ben ik mee aan de slag gegaan. Ik ga daar over een paar weken of maanden nog weleens een update over schrijven, maar ben daar op dit moment nog niet zo aan toe, dus die houden jullie tegoed. Afijn, ik hoop dat ik over vijf jaar zekerder ben van mezelf, minder afhankelijk van de mening van anderen, meer voor mezelf kan opkomen, mijn grenzen beter weet te bewaken en mezelf kan afsluiten van dat eeuwige doodvermoeiende onderbuikgevoel. Dat zijn allemaal hele vage dingen, dat snap ik, maar voor mij zijn ze heel belangrijk. Ik hoop op meer balans, daar komt het op neer.

Huis
Het leven komt met weinig zekerheden, maar met geen duizend paarden ben ik uit ons huidige huis te krijgen. Bloed, zweet en tranen, no way dat ik na al die moeite ooit nog ga verhuizen. Wel hoop ik dat ons huis over vijf jaar helemaal klaar is. Makkelijk doel, hoor ik je denken. Maar voor wie het nog niet weet: wij kochten een kavel en lieten ons eigen droomhuis bouwen, inmiddels drie jaar geleden (al begon het hele proces zo’n vijf á zes jaar geleden). Op de dag van de eerste paal, bleek ik zwanger van Ticho. De bouw kwam dus een klein beetje onder tijdsdruk te staan en toen we uiteindelijk verhuisden waren en nog heel wat open eindjes. Maar goed, eerst die baby want inmiddels was ik 39 weken in verwachting. En toen volgde er nog een baby. En nu zitten we dus met twee kinderen in een prachtig huis waar ik intens blij mee en dankbaar voor ben. Maar wel een huis waar qua klusjes nog aardig wat moet gebeuren én een huis waar het ietwat ontbreekt aan sfeer (want na drie jaar hangt er nog steeds niks aan de muren en staat er slechts één dorre plant). Hopelijk is ons huis over vijf jaar écht een thuis.

De kleine bucketlist
Over vijf jaar zijn er nog legio andere kleinere doelen die ik heb. Dingen die ik eens wil doen. Meemaken. Zo hoop ik dat we tegen die tijd genoeg gespaard hebben voor een hele toffe reis met de kindjes. Het liefst naar Canada (daar een rondreis maken met een camper is wel echt een droom) of naar Zuid-Afrika. Ook hoop ik over vijf jaar meer tijd te vinden voor het lezen van magazines en het ondergaan van schoonheidsbehandelingen of kappersbezoekjes. Het zou ontzettend gaaf zijn als ik over vijf jaar weer wat fanatieker sport en misschien zelfs wel weer eens deelneem aan hardloopwedstrijden (klinkt de Marathon héél ambitieus?). Oja, en over vijf jaar moeten ook die zwangerschapskilo’s er écht een keertje af zijn. Maar ik gok dat dat tegen beter weten in is.

Lukt het jou om een antwoord te formuleren op de vraag waar je over vijf jaar staat of vind je dat net als ik best wel lastig?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Ik snap heel goed dat je het lastig vindt (ik ben echt te moe om na te denken of dit nou met d of er was, sorry) om hierover na te denken. Besef je wel dat je waarschijnlijk al heel waardevol bent voor het bedrijf waar je werkt. Echt. En voor al je lezers, in ieder geval voor mij, want ik vind het heerlijk om je posts te lezen.

  2. Leuk om te lezen!
    Ik merk zelf dat ik het ook lastig vind, maar wel heel erg leuk. Want in je fantasie kan alles en het geeft je wel richting voor de komende tijd. De meeste dingen die wilt voor over vijf jaar zijn namelijk maakbaar. Lang niet alles natuurlijk, maar stort je in de komende vijf jaar in ieder geval op de dingen die maakbaar zijn. Zodat je niet achteraf denkt: had ik maar..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *