Happy Moments

Happy Moments #110

Goodmorning! Het is weer maandag en ik heb dit keer weer gewoon één lang overzicht van onze laatste zes dagen voor je in de aanbieding. Genoeg foto’s, veel tekst, dus lets go!

Na de Paasdagen hadden we nog precies anderhalve dag mooi weer en daarna werd het tien keer niks. Ons programma stelde dus ook weinig voor. Op dinsdag werd er gewerkt, woensdag was ik lekker thuis met de kinderen, donderdag was another day at the office, vrijdag stond een beetje in het teken van Ticho zijn vaccinaties – daar zag ik nogal tegenop – en in het weekend vierden we Koningsdag – voor zover je ons dagprogramma ‘vieren’ kunt noemen – en gingen we gezellig met vrienden uit eten. Dit keer dus geen fietstochtjes en Gin Tonics, maar gewoon huismoekestyle, zoals je van me gewend bent.

We beginnen de week op dinsdag. Ik maak deze foto met lieve collega Kristel en vind ‘m in eerste instantie geslaagd, maar bij nader inzien is het VRESELIJK aangezien ik een soort van pony van babyhaar heb. Als je niet beter zou weten dan zou je denken dat ik Ticho kappertje heb laten spelen.

Overleg, overleg, overleg. Ik zit om precies te zijn een uurtje achter de computer en verder ben ik vooral druk met dingen bespreken. Vind ik allemaal leuk en aardig, maar soms ook ietwat zonde van de (spaarzame) tijd.

Thuis! De kinderen ophalen. Tess Prinses zit lekker in de wagen…

… en Ticho heeft zijn eigen troon.

Ik rij ’s avonds nog even langs vrienden Rob en Sifra, die druk aan het klussen zijn in hun nieuwe huis. Zo leuk en mooi. Heb meteen de logeerkamer geïnspecteerd en denk dat ik die kinderen daar best wel kan afleveren voor een lang weekend. Of een week. Of drie.

De rest van de avond zit ik achter de laptop. Ik heb een enorm prettige schrijfmodus te pakken en knal het ene na het andere stukje in concepten. De voorraad was de laatste tijd steeds bijna op, maar inmiddels is ‘ie weer gevuld tot ergens halverwege mei (met vijf keer per week een artikeltje, jeej).

Deze. In. Mijn. Bed. De horror.

Na één dag werken is het alweer woensdag en dat betekent: mamadag (barf). We beginnen vroeg – nog voor zevenen – maar doen het wel op het gemak. De kids lekker spelen, moeders een sloot koffie.

Ticho heeft weer enorm piepende longen en hoest zich een ongeluk. We zijn er ‘s nachts een paar keer uit geweest voor een slokje water, een puf en hoestdrank, maar al met al is er niet goed geslapen. Die is dus moe.

Dit dus, heel de ochtend. Mijn lieve vriendje is echt een hoopje ellende.

Maar langzaam maar zeker knapt hij op, dus we gaan gauw naar buiten voor een rondje winkels.

En na een stukkie rijden in zijn favoriete voertuig lijkt het allemaal wel weer wat beter te gaan. Frisse lucht doet een mens dan echt goed!

Onze ijdeltuit heeft zichzelf weer voor een spiegel gepositioneerd.

Ik loop tegen dit leuke setje aan maar als ik het eenmaal om het lijf heb zitten slaat de twijfel toe. Ik besluit het te laten hangen en sindsdien heb ik er ook helemaal niet meer aan gedacht, dus volgens mij is dat dan de juiste keuze geweest.

Sjaan heeft de appel van haar broer gepikt en zit er uiterst tevreden van te raspen met die twee scherpe ondertandjes.

Kind doet het weer. Lekker springen op de trampo terwijl moeders en zusje in het zonnetje op het terras zijn neergeploft.

Het is weer zo ver, meneertje hoeft niets. Geen melk. Geen brood. Geen yoghurt. Geen fruit. Ik geef het op en leg hem zonder eten in bed. Tess is ook al zo kieskeurig maar daar krijg ik gelukkig nog wel wat voedsel in gepropt.

Deze kleine meid wordt natuurlijk na een uurtje weer wakker. Zo bizar hoeveel verschil er tussen die twee kids van mij zit. De ene is echt een marmot en de ander vindt slapen een waste of time.

De geschiedenis herhaalt zich. Ticho is net een beetje van het Bumba-virus af – al wordt ‘ie er nog steeds heel blij van – en nu begint deze joker aan die ellende.

Mijn opa komt gezellig eten en dan hebben we altijd een lekker toetje. Wij zijn normaliter niet zo van de toetjes maar als het dan voor m’n neus staat. Hmmm!

Nergens heen zonder zijn brandweer. Lekker kind.

De rest van de avond doen we weinig. Iedereen is moe en toe aan een goede nacht slaap.

Donderdag at the office. Geen lunch buiten de deur, maar gewoon in de bedrijfskantine. Daar is het aanbod best wel okay-ish en dit broodje smaakt me prima.

Wat een baggerweer. In de file richting huis. Ik werd gebeld door het KDV dat het met Ticho toch niet helemaal lekker gaat en op zulke moment baal ik enorm van mijn werk aan de andere kant van het land – voor mijn gevoel -, want dan duurt het nog best een tijd voordat ik er ben.

M’n kleine liefjes opgepikt. Ik stop ze lekker samen in bad, hebben we dat vast gehad en daar knapt de oudste zienderogen van op. Ik vind het zo leuk, dit beeld. Heb het al vaker gezegd, maar de eerste zes maanden met twee kinderen onder de twee vond ik heftig en enorm aanpoten, maar nu Tess groter wordt en Ticho steeds meer zelf kan en begrijpt, weet ik weer waarom ik twee kindjes kort op elkaar wilde. Ze liggen samen helemaal in een deuk om het schuim in bad, spetteren elkaar nat en zijn dol op elkaar knuffelen. En slaan, want ja, dat doen ze dus ook.

Chillmodus. Pyjama aan, appelsapje, televisie. Mag allemaal niet van de mamamaffia, maar ik vind het helemaal gezegend. Alles voor wat vreugde bij Ticho, die het best zwaar heeft met die pieplongen van ‘m.

Broodjes carpaccio van Het Bevertje, mijn lievelings.

Tess eet macaroni – uit een potje dus vandaar dat het eruit ziet als derrie – en Ticho beperkt zich tot een potje fruit. Prima, als er maar wat in gaat.

“Mama, Ticho moet een ijsje in zijn buik.” Huh, sinds wanneer zeg jij zulke wijze en bijdehante dingen dan? Maar oké, voor zijn ‘auw-keeltje’ is een ijsje sowieso een goed plan.

Tess kan gaan staan. En dat doet ze dus ook heel de tijd, op die wankele pootjes. Ik vind het leuk en grappig en knap, maar tegelijkertijd vind ik het zo bizar dat er nu precies NIKS baby-achtigs meer aan is.

We leggen de koters bijtijds op bed en drinken op het gemak warme koffie. Daarna vlieg ik naar vriendin San voor een theetje – vaste prik, meestal op woensdag maar nu dus op donderdag – en als ik thuis kom…

… een staartje voetbal.

Vrijdagochtend word ik wakker met de allerknapste vent van de wereld naast me. Die heeft die andere knappe vent weggejaagd met zijn gekuch en gehoest.

Het is een wonder – we mogen het gerust een wereldwonder noemen – maar pas tegen achten worden de koters wakker. We hebben lekker uitgeslapen. Tijd voor een papje en koffie.

“Nee Tessie, mag niet met papa’s hout spelen, niet doen, nee nee, mag niet.”

Ticho is enorm opgeknapt na een goede nacht slaap. Zijn koorts is weg en hij heeft weer praatjes voor tien.

Dus – in overleg uiteraard – gaan we naar de huisarts. Ticho krijgt een extra vaccinatie. Ik deelde op mijn Instagram (@anoukzwager) een complete verhaal achter deze prik, maar in het kort: de Meningokokken vaccinatie werd op 1 mei 2018 uitgebreid en Ticho kreeg vlak daarvoor de ‘oude variant’. Sindsdien lang getwijfeld of ik hem alsnog extra zou laten enten – op eigen verzoek en eigen kosten – en uiteindelijk besloten het toch te doen. Het is voor mijn gemoedsrust fijn om te weten dat hij ook tegen de nieuwe (en gevaarlijke) variant, type W, is beschermd.

Prikjes bij een peuter is nooit leuk. Ticho moet heel eventjes huilen, maar is het snel weer vergeten. Zo trots.

We sturen deze foto naar papa.

En we trakteren onszelf op een cappuccino en een ijsje. Ik voel me best een loedermoeder als ik bij de Grote Gele M een Sundae bestel om tien uur in de ochtend, maar Ticho heeft het heel erg verdiend.

Liefste!

Als we weer thuis zijn dan duiken we de trampo op. Lekker springen en die bovenbeenspier in beweging houden (want daar is die prik dus gezet).

Tess wordt weer thuisgebracht. We zijn weer met z’n drietjes!

Vind ik leuk hoor, met z’n drietjes, maar dit weet ik ook te waarderen. Allebei de T’s in bed, moeke op de bank.

Ra ra, wie is er na een uurtje weer wakker?

Als de wederhelft aan het einde van de middag ook thuis is, doen we de boodschappen. Ik geef allebei de kinderen een appel, zijn ze een uurtje zoet mee. Tess weet inmiddels ook prima hoe ze aan zo’n appel moet knagen.

Het wordt eentonig.

Na het eten stoppen we ze weer samen in bad. Na al die snotneuzen en dat eindeloze kuchen is dat natuurlijk wel zo fris. En even he, wanneer precies is deze meid zo vreselijk groot geworden?

Ticho kiest zijn voorleesboekje uit. “Boekje met vrachtwagenauto”, zoals hij het zelf noemt.

Sprongetje in de tijd naar zaterdag: Koningsdag. De mannen hangen de vlag buiten en gaan daarna samen op pad. Ik blijf thuis, want Tess ligt in bed voor haar ochtendslaapje.

Krijg ik dit soort beelden. Het kind lekker zingen bij de aubade.

Stukjes schrijven en met een schuin oog naar Amersfoort kijken. Wat ziet de Koninklijke familie er prachtig uit en wat een knappe en lieve prinsesjes hebben wij!

Voordeel van man met zoon op pad en baby in bed: moeke heeft de haren fatsoenlijk gedaan – geen knot of staart dus – en iets meer plamuur op het gezicht dan enkel mascara.

Naar buiten!

Er is weer een demonstratie van de brandweer en je kunt er, net als tijdens de open dag van vorige week, met de brandweerslang aan de slag. Ticho wil het nog een rondje proberen en wordt dit keer niet door Brandweerman Sam maar door zijn eigen vader geholpen.

Kijk ‘m dan, met zijn mooie echte brandweerhelm.

“Oh nee mama, Sam roepen! Sahammmmm Sahammmmmm!”

Eerste rang hoor!

Op de braderie staat ook een draaimolen. Samen met vriendje Sepp maakt deze blije pipo een rondje.

Ticho en ik hebben niet vaak foto’s samen – behalve selfies – dus moeke is blij met deze.

We krijgen eters. Tess laat haar appel overigens nooit meer los. Ze is er al vanaf half elf zoet mee en het is inmiddels na twaalven.

Koningsmaaltijd in Huize de Jong hoor.

Ik rijd naar een Jumbo buiten ons winkelcentrum en het is daar zalig rustig. Omdat wij dus in het ‘centrum’ wonen en daar vanmiddag alle activiteiten plaatsvinden, ga ik er vanuit dat we vanavond gezellig eters krijgen. Daar moet ik nog even koffie, thee, chocolade en frisdrank voor inslaan.

En daarna met de beentjes omhoog. Robert en Tess zijn vast aan de borrel begonnen en ik wacht tot Ticho wakker is.

Samen op pad.

Dat hele podium met muziek en de drankjes op het terras kunnen ‘m gestolen worden. De brandweerwagens staan er nog dus ja, dan weet je het wel.

Walhalla voor onze fan.

Helaas is Tess niet zo in haar hum en dat gebeurt oprecht zelden. Betekent dat ze moe is – want honger of dorst was echt geen optie. Mijn borrel eindigt dus na een klein uurtje. Zo rond half zeven stroomt ons huis gezellig vol, we eten met zijn allen patatjes, drinken koffie en hebben het heel gezellig. Ben ik opeens de twee mannen kwijt, hebben ze zich even teruggetrokken. Hoe lief!

Ik heb best wat vreemde trekjes, zo ook deze: ik rijd mijn benzinetank zo ver leeg dat ‘ie gaat piepen en als ‘ie dan piept dan wil ik ‘m meteen weer volgooien. Ietwat neurotisch wel, zelfs als dat betekent dat ik op Koningsdag om tien uur ’s avonds bij de pomp sta.

De dag wordt traditioneel afgesloten met vuurwerk vanaf de rivier (tussen Papendrecht, Dordrecht en Zwijndrecht). Wij wonen dusdanig dichtbij het water dat ik deze foto letterlijk vanuit mijn bed maak. We wekken Ticho nog eventjes zodat hij ook kan kijken. Hij vindt het zo leuk en ik vind het vooral enorm schattig om hem zo excited te zien.

Zondagochtend beginnen we met deze foto, gemaakt door de peuter. Die wilde even zijn wagenpark laten zien.

En ook deze is van zijn hand. Fotograafje in de dop.

Vervolgens moet Tess nog even op de kiek.

En dan door naar een kraamfeest.

Kroelen met lieve Marline.

Rondje winkels, we kennen het inmiddels allemaal wel.

Achter de laptop. He, wat een enorm degelijke zondag is dit he?!

Deze is serieus na drie kwartier weer wakker. Zo irritant dat ze niet wat langer slaapt, want ik heb altijd net de bende weer een beetje aan kant en dan kan ik direct weer met haar aan de slag. Omdat het weekend is, is de wederhelft thuis bij (slapende) Ticho en kan ik even naar buiten voor een frisse neus.

Ik besluit naar de kinderboerderij te wandelen.

Smerig beest. Tess eet tevreden haar appeltje, kijkt wat in de rondte en vindt het allemaal wel gezegend. Na een ruim uurtje zijn we weer thuis.

Ik plof op de bank. Is er eentje het niet mee eens. “Kiekeboe mama, kom jij eens van die bank om mij te entertainen!”

Tich wordt ietsiepietsie minder lekker wakker. Nog even slapen, zegt ‘ie. Zijn knuffelbeer en de baby erbij en chillen maar.

Aan het einde van de middag wandelen we naar de Italiaan. We gaan gezellig met vrienden een hapje eten.

Ticho maakt weer zijn eigen pizza en eet net als een paar weken terug precies niks van het eindresultaat. Gelukkig was het ingecalculeerd en heeft ‘ie ‘m gedeeld met een ander kindje.

En mijn weekend sluiten we af met de pizza carpaccio. Die deel ik lekker met helemaal niemand maar douw ‘m gewoon in mijn holle kies.

En dat was ‘ie weer. Onze niet per se spannende maar wel prima week. Ik wilde net nog even ergens een bakkie koffie doen maar toen ik in de auto zat voelde ik me niet zo lekker. Beetje duizelig, lage bloeddruk gevoel. Dus omgekeerd, naar huis, onder de douche, deze HM maken en de bank op. Nog even chillen voordat we aan de nieuwe drukke week gaan beginnen. In de agenda staat onder andere een bezoekje aan de tandarts, twee verjaardagen en heel veel werk. Zien jullie volgende week de beelden van.

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

9 Comments

  1. Gerdiene says:

    Leuke blog!
    Herkenbaar die korte slaapjes. Ik heb ook een zoontje van 9 maanden, die kan er ook echt wat van. Op deze manier is het lastig om naar 2 slaapjes te gaan.
    Hoeveel slaapjes doet Tess nog op een dag?

    1. Wat leuk om te horen! En herkenbaar, dat het moeilijk is om naar twee slaapjes te gaan. Bij ons zijn het er meestal wel twee, maar soms is haar ‘middagslaapje’ zo vreselijk kort, dat ik haar voor ieders bestwil rond vijven nog even terug leg. Dan zijn het er drie. Wij zijn echt verwend door Ticho hoor, die sliep echt uuuuuuren – nog steeds – dus dit is effe wennen haha. Kan niet wachten tot we over gaan op één slaapje, voor mn gevoel krijgen we dan onze dagen weer een beetje terug en is er meer ruimte voor uitstapjes enzo 🙂

  2. Hier ook herkenbaar met de slaapjes. Ook zo enorm wisselend; een zeldzame keer in de middag ineens 2.5 uur maar de keer erop .aar drie kwartier. Niks op te plannen 😉

  3. Wat weer een leuke happy moments!! Iedere week lees ik het weer met veel plezier.
    Nu heb je vast al eens verteld waar die mooie zwarte kast van is, maar ik weet het niet meer ;).. Misschien wil je het nog eens vertellen? 🙂

    1. Yes, die is van Goossens en heet Barcelona 🙂 Echt een fijne mooie stevige kast én hij werd bij aflevering nog voor me in elkaar gezet ook!

      1. Bianca says:

        Bedankt voor jouw reactie. Direct gekeken, is erg gaaf! Zit er 10-12 weken levertijd op 🤭🙈

  4. Alexandra says:

    Weer leuk om te lezen! Mag ik vragen waar je witte shirt op de eerste paar foto’s van is? Zoek ook zoiets…

    1. Oeffff die is echt al heeeeel oud, van C&A kwam ‘ie geloof ik maar kan me haast niet voorstellen dat ze deze nog hebben. X

  5. Altijd weer een feestje om te lezen en heerlijk herkenbaar aangezien wij ook een zoon en dochter in dezelfde leeftijd hebben. Dat slaapgebeuren is hier precies hetzelfde: meneer slaapt een gat in de dag en mevrouw slaapt nauwelijks overdag 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *