Momlife

Ben ik ontzwangerd?

Ze zeggen niet voor niets: negen maanden op en negen maanden af. Inmiddels zit de achttien-maanden-durende-hormoon-marathon er voor mij op dus rest de vraag: ben ik écht ontzwangerd?

Tijdens mijn beide zwangerschappen heb ik best wel wat last gehad van mijn hormoonhuishouding. Dat uitte zich vooral in buitenproportioneel veel spugen, als in rustig tien tot vijftien keer op een dag. Sterker nog: vaak had ik ’s ochtends voor tien uur al zo vaak boven de pot gehangen dat het niet meer op twee handen te tellen was. De blijdschap dat die negen maanden erop zaten, was dan ook enorm. Eindelijk van die misselijkheid af. Eindelijk weer terug naar normaal.

En die misselijkheid verdween letterlijk in dezelfde minuut als dat de kids geboren werden. Maar ook vrij snel begon het ‘ontzwangeren’. Daar had ik me verder nooit zo in verdiept, want ik dacht dat dat een beetje de aanstelleritis was voor nieuwbakken moeders. Nee, ontzwangeren, da’s kul. Niet dus. Want ik kreeg alle kwaaltjes die je toe kunt schrijven aan dat proces van stabilisering van de hormonen. Ik loop ze met je door én vertel wat nu, tien maanden later, de stand van zaken is.

Naweeën
Hier wist ik het bestaan niet van af en na de bevalling van Ticho heb ik er ook helemáál geen last van gehad. Maar nadat ik ons Tessie op de wereld had gezet, dacht ik de eerstvolgende 24 uur dat het kind toch al die tijd een tweeling bleek te zijn en dat ze baby nummer twee in mijn buik hadden laten zitten. Die naweeën, niet te harden gewoon. Ging gelukkig vrij snel over, maar prettig was het niet.

Haaruitval
Dit is by far, ik herhaal: by far, het symptoom waar ik het allermeeste last van heb gehad. Ik dacht op sommige momenten zelfs dat er geen haar meer zou blijven zitten en dat ik met heuse kale plekken door het leven zou gaan. Net op het moment dat ik dacht dat ik in huilen zou uitbarsten om de zoveelste pruik die ik uit het doucheputje haalde, stopte de haaruitval. Op dit moment is het weer ‘gewoon’. Het enige gevolg is wel dat ik bizar veel stekels heb, van nieuwe groeiende haartjes. Ziet er niet uit. Voor lul gewoon.

Opvliegers
Hier heb ik niet zo heel erg lang last van gehad en inmiddels is dat echt wel helemaal voorbij, maar de eerste maanden na de bevalling had ik continu het gevoel dat ik op een tropisch eiland verbleef, zo warm.

Zwangerschapsbrein
Nog steeds mensen, nog steeds. En ik geef de zwangerschap gewoon de schuld. Maar echt, vraag me spontaan naar mijn telefoonnummer en ik heb geen idee. Werkt contactloos niet en moet ik ouderwets mijn pincode invoeren? Kortsluiting in de bovenkamer. Het is zelfs zo erg dat ik onlangs bij de bakker stond, mijn kaasstengels, koekjes en halfje bruin afrekende en zonder mijn boodschappen in te laden de tent verliet. “Mevrouw, u vergeet uw boodschappen. Dat gebeurde u vorige week ook al.” Shit.

Mist in mijn hoofd
Dit vond ik zo vreselijk lastig, die mist in mijn hoofd die maar niet op leek te trekken. Dat ik in een vergadering zat en amper kon volgen wat er allemaal gezegd werd. Dat ik op een verjaardag zat en kierewiet werd van de drukte om me heen en me op geen enkele conversatie kon focussen. Niet normaal kunnen schrijven, niet meer dan twee pagina’s kunnen lezen, teksten vergeten, deadlines missen: het was echt niet te doen. Inmiddels is dat redelijk bijgetrokken. Ik heb het gevoel dat ik weer deelneem aan het ‘echte’ leven – met name in de kantoortuin -, al is er nog steeds wel room for improvement. Maar dat komt vast pas als ik structureel meer dan acht uur per nacht aan slaap haal.

Lichamelijke klachten
We hebben sinds een week of wat een trampoline in de tuin. Toen ik daar voor het eerst op stond te springen dacht ik vrijwel direct: zo, die bekkenbodemspieren zijn hersteld. Want het lukt me, zonder Tena Lady. Ik heb me ooit later vertellen dat je de eerste zes maanden na de bevalling het herstel van die bekkenbodemspieren nog kunt bevorderen en dat het daarna niet meer lukt, dus je begrijpt dat ik mijn de (op cursus geleerde) oefeningen braaf deed. De eerste maanden merkte ik absoluut dat de boel niet heel goed meer werkte (moest ik bijvoorbeeld naar de wc, dan moest ik ook echt zorgen dat ik er binnen twee minuten eentje gevonden had) maar inmiddels zijn dat soort klachten verleden tijd. Verder heb ik uiteraard geen last van stuwing of andere boob-gerelateerde issues (want geen borstvoeding gegeven) en merk ik ook niets meer van de schade aan de onderkant. Wat ik wél merk en wat ik denk ik ook forever zal blijven merken, is dat mijn stuitje een soort van wiebelt. Die is al eens beschadigd geweest na een ongelukje op mijn snowboard en zowel na de eerste als na de tweede bevalling had ik er last van. Toen we twee maanden terug op wintersport waren speelde het weer op en toen ik vorige week zondag drie uurtjes op een houten stoel had gezeten merkte ik ook wel dat het niet heel prettig aanvoelt. Denk dat dat niet meer goed komt. Maar als dat het enige is…

Slapeloosheid
Maar blijven malen en de slaap niet kunnen vatten. Een biologische klok waar je bang van wordt, gierende hormonen en altijd in standje waakmodus naar dromenland. Welkom in het leven van een nieuwe moeder. Goed nieuws: ik heb slapen weer helemaal herontdekt hoor. Het duurde even, maar het staat weer in mijn hobby-top-drie.

Verlepte buikspieren
Niet dat ik die before baby had, maar toen voelde mijn buik in ieder geval niet als een waterbed, waar dat momenteel wél het geval is. Ik denk oprecht dat ik niet langer dan drie seconden kan planken en dat ik never nooit vijf crunches achter elkaar kan doen. Met die buikspieren, en eigenlijk ook met iedere andere spier in mijn lijf, is het na die zwangerschap niet meer goed gekomen. Maarrrrr dat heeft niets meer met ontzwangeren te maken hoor, dat ligt gewoon een mijn trieste discipline.

Dusss bottom line: die twee keer negen maanden zitten erop en de meeste hormonale kwalen zijn verleden tijd. Ge-luk-kig. Waar ik nu nog last van heb, zoals die vergeetachtigheid en mijn trieste staat van buikspieren, zie ik maar als iets blijvends. Een small price to pay voor het broeden van die twee monstertjes.

Had jij veel last van ontzwangeren? En welke kwaal vond je het ergst?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

9 Comments

  1. Zo herkenbaar dit. Dat haaruitval niet te doen. Maar nu heel langzaam komt het wel goed. Mijn bekken ligt nog steeds in puin. En mijn geheugen is nog zoek Hahaha. Ik moet alles opschrijven anders onthoud ik het gewoon niet. Ik werk in de zorg waar ik de zorg draag voor 8 cliënten. Ik ben nog steeds elke dag gesloopt na mijn dienst. En dan te bedenken dat ik voor mijn zwangerschap regelmatig 7 dagen achter elkaar werkte. Ik was ook heel misselijk tijdens mijn zwangerschap. Maar bij mij was het niet gelijk over de eerste nacht heb ik alleen maar overgegeven en 8 maanden later word ik nog steeds elke ochtend misselijk wakker. En buik spieren ja doe zijn weg sinds mijn keizersnee. En ze trainen uhmmmmm ik doe liever andere dingen al dans ik wel 2 uur in de week. En ik heb nog wel last van mijn hormonen. Ik ben echt zo af en toe een emotioneel wrak die om alles huilt. Haha en stemmingswisselingen niet te doen . Heel langzaam word het minder hoor.

    1. Jeetje wat heftig dat je nog steeds zo misselijk bent. Moet er niet aan denken! Hopelijk zijn al die stomme hormoonkwalen gauw verleden tijd! X

  2. Haaruitval en geheugen. Man, wat een misère. De haaruitval is gestopt (al denk ik dat ik nu weer een lentehaaruitvalaanval heb ofzo…) maar die stekels! Wie heeft dat verzonnen???

    En dat geheugen… Ik leg me er maar bij neer dat dat nooit meer goedkomt, haha.

    1. Ik heb ook het nut van die haaruitval nog niet gevonden. Bij mij groeit het nu gelukkig weer heel hard, dus de stekels vallen inmiddels weer bijna plat op mijn hoofd!

  3. Hanna Berger says:

    Leuk om jouw blogs te lezen! Ik verwacht eind juli 19 ons eerste kindje. Er staat ons dus heel wat te wachten 🙂 Gelukkig heb ik tot nu toe een hele fijne goede zwangerschap, niets te klagen. Ben heel benieuwd hoe ik die ontzwangeren ga ervaren😄

    1. Oh wat ontzettend spannend en leuk zeg. Lekker genieten van de laatste loodjes ennnnnnnn dat ontzwangeren weegt niet op tegen alle leuke dingen hoor! Komt allemaal goed 🙂 xx

  4. Haha zo herkenbaar wat je schrijft. Mega haaruitval inderdaad en dat je je af en toe afvraagt of je uberhaupt nog wel haar op je hoofd hebt. En die vergeetachtigheid ja die heb ik na 1,5 jaar nog steeds. Onze dochter is nu 17 maanden. Laatst ook vergat ik mijn pincode en vroeg ik mij serieus af of het wel helemaal goed met me gaat in de bovenkamer. Maar nu ik jou stuk lees ben ik gelukkig niet de enige en leid ik dus aan niks ernstigs:)

    1. Haha je bent zeker niet de enige! Ik denk ook dat die grijze massa nooit meer normaal gaat functioneren, want tegen de tijd dat die kids 20 zijn is het voorgoed afgestorven haha!

  5. Zooo herkenbaar! Sommige dingen komen volgens mij ook gewoon nooit meer goed… zo heb ik sinds mijn zwangerschappen een geheugen als een zeef, kan ik me slecht wat langer concentreren, heb ik nóg steeds van die babyhaartjes op m’n hoofd en m’n bekkenbodemspieren? Die doen ’t niet zo goed meer. Mijn jongste is ruim 7 nu. Dus…tja….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *