Persoonlijk

Hoe staat het met de kilo’s?

Als er één ding is wat forever een punt van aandacht in mijn leven zal zijn, dan is het die strijd tegen die vijf (kuch – acht – kuch) overtollige kilo’s. Misschien moet ik ook gewoon stoppen met ze ‘overtollig’ noemen, want ze zijn met geen mogelijkheid weg te krijgen dus misschien horen ze er juist wel bij.

Na de bevalling van Ticho was ik ruim tien kilo zwaarder dan nu. Tijdens die zwangerschap was ik niet eens heel idioot veel aangekomen, maar in de periode daarna bleven die extra kilo’s gezellig plakken. Tel daarbij op dat ik zo opging in het in leven houden van mijn baby, dat ik de verzorging van mezelf stijf onderaan de prioriteitenlijst plaatste. Ik leefde van makkelijk eten en verspilde mijn energie niet aan sport.

Weer zwanger
Na een maand of tien raakte ik zwanger van Tess. En net als tijdens mijn eerste zwangerschap, was ik ook deze ronde vreselijk misselijk. Helaas nog een beetje erger dan ronde één dus in de eerste vijftien weken van de zwangerschap verloor ik alleen maar gewicht. Op een gegeven moment zat ik weer op hetzelfde gewicht als voor mijn allereerste zwangerschap. Dat zou normaliter natuurlijk best wel goals zijn, maar in dit geval maakte ik me vooral zorgen om dat kleine mensje dat in mijn buik woonde.

Waterbedbuik
Dat kleine mensje deed het prima en bleek uiteindelijk een baby van bijna vier kilo. En aangezien ikzelf niet heel veel meer dan die vier kilo was aangekomen, was ik na de bevalling weer terug bij waar ik wezen wilde. Ik had alleen een buik als een waterbed, maar goed, dat zou vanzelf wel weer bijtrekken. Naarmate de tijd vorderde, verloor ik nog wat kilo’s en dat voelde heel fijn. Ik was er bewust mee bezig, deed weer wat aan beweging, at niet zo heel erg ongezond en zat lekker in mijn (losse) vel. Ik besloot: ik wil terug naar mijn gewicht van 2015. Om dat te bereiken, moesten er nog vijf kilo’s af.

Na de wintersport
Vol goede moed gingen we aan de bak. De eerste weken ging het goed, ik was heel gemotiveerd en vastbesloten om mijn doel te behalen. Maar al gauw verslofte de boel. Het werd november, de kruidnoten en chocoladeletters schreeuwden mijn naam. Het werd december, ik vierde mijn verjaardag met taart, kerst met veel te veel van alles en oud en nieuw óók met alles waar je lijf niet strakker van wordt. Toen dacht ik: nou ja, na de wintersport begin ik opnieuw. En nu?

Begraven onder chips
Nu ben ik sinds een week of vier dus weer begonnen met opletten op wat er allemaal in mijn hongerige waffel verdwijnt. Die laatste vijf kilo’s zijn er misschien wel ietsepietsje meer nu en ik wil er heus van af. Maar ja, ik wil ook chips eten. En liever niet sporten. En helaas leven we niet in een ideale wereld, dus ik zal beide (slechte) gewoontes moeten aanpassen. Dat is oprecht iedere dag weer een opgave, ik ben nu eenmaal een aartsluie lekkerbek, maar als ik mezelf dreig te begraven onder de Hamka’s dan kijk ik even naar mijn Curaçao-fotoalbum en weet ik weer waar ik naartoe wil.

Geen discipline
Ik zou nu kunnen doen alsof ik onwijs gemotiveerd ben en vastbesloten om het doel te behalen, maar dat is dus stiekem niet zo. Ik heb onvoldoende discipline en ik denk dat het me ergens ook niet genoeg kan schelen. Ik wíl het wel, maar ten koste van wat? Van mijn avondjes chillend op de bank? Of van mijn favoriete chips? Of van dat ene glaasje frisdrank? Het is een enorme dooddoener en een slecht excuus om niet goed voor je eigen lijf te zorgen, maar echt: wat kunnnen die vijf ehhh acht kilo’s mij nou schelen als ik gewoon gelukkig ben en kan genieten van kleine dingen die voor mij belangrijk zijn, zoals die borrel en zak chips? Mijn lichaam wordt sowieso never never NEVER NOOIT MEER zoals in 2015 want toen had ik nog nooit een kind gebaard.

De ultieme jojo
Ik denk dat ik de belichaming van het jojo-effect ga worden. Zo iemand die dan een paar weken goed op haar eten let en in no time vijf kilo kwijt is en vervolgens knipper je twee keer met je ogen en zitten die vijf kilo’s er zo weer aan. En ik denk ook dat ik dat maar moet accepteren. Dat scheelt me in ieder geval eens per twee maanden het gevoel van falen. En dat is me veel meer waard!

Dit alles neemt niet weg dat ik wel vind dat ik gezondere keuzes kan maken. Of moet maken. Niet om kilo’s te verliezen, maar om het juiste voorbeeld aan mijn kinderen te geven. Te vaak nog graaien wij thuis naar snel en makkelijk en nagenoeg nooit gaan wij voor het gezonde alternatief. Er moet dus wel iets in ons systeem veranderen en ik heb goede hoop dat ik hierdoor wel iets meer richting mijn 2015-gewicht ga. Maar mijn focus op die getallen? Ik denk dat ik daar vanaf vandaag maar gewoon mee stop. En die keuze maakt me voor mijn gevoel al tien kilo lichter.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

4 Comments

  1. Ik voel je. Al zijn het bij mij iets meer kilo’s die er eigenlijk af moeten. Ik ben vanaf mijn 18e elk jaar een kilo (en soms 2) aangekomen. Ineens was ik een aangestrande potvis, terwijl ok echt nog in mijn hoofd dat slanke dennetje ben die in een foute disco aan een breezer lurkt. Ik moet dus echt wat gaan doen, want als ik ooit serieus bezig zou gaan, dan kan het best snel gaan. Maar lui. En chips. Ik teken nog steeds voor een infuus dat ik snachts kan inpluggen die mijn overtollige kilo’s wegslurpt.

  2. Zo herkenbaar, de strijd tegen de kilo’s!!
    Ik kijk inderdaad ook niet meer maar de getallen, welk naar foto’s en Daan denk ik als het toen ook gelukt is waarom nu niet? Denk ik omdat mijn leven nu heel anders is als toen…
    Ik wil ook graag weet 8 kilo kwijt, meer wil wel lekkere dingen kunnen blijven eten.

  3. Hier wordt dezelfde strijd gevoerd. Het gaat ook echt niet over meer 5 a 6 kilo sinds mijn zwangerschap, maar ze gaan er met geen mogelijkheid weer af. Een eeuwige strijd. En er is altijd wel wat, een verjaardag, Pasen, vakantie en ga zo maar door. Voor we het weten is het weer Kerst en zitten dezelfde kilo’s er nog steeds aan. 🤔 en komen er weer nieuwe bij…

    1. Hahaha jaa vooral dat laatste ja! Iedere keer is er iets af en drie weken later zit het er weer bij. Herkenbaar dus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *