Persoonlijk

Schelden in het bijzijn van de kinderen, is dat écht zo fout?

“Tessie, klaar nu ja, anders word ik boos.” Ik hoorde het hem zeggen. Op exact dezelfde toon als dat ik dat soort uitspraken ook doe. Tegen hem, meestal.

Disclaimer: onderstaand stukje tekst bevat woorden die niet in de categorie ‘netjes’ vallen. Mocht je daar niet tegen kunnen, vooral heel snel wegklikken. Een discussie of reactie is altijd goed en leuk zelfs, maar hou het wel een beetje respectvol por favor.

Dat kinderen een soort kleine kopietjes en wandelende echo’s zijn, dat wist ik wel. Maar afgelopen weken is dat ook daadwerkelijk zo gebleken. Liet ik een keertje een klein scheldwoordje (niet heel extreem hoor mensen, rustig aan) ontglippen, dan voelde de peuter feilloos aan wat dat woord zo ongeveer wel zou betekenen en op welke momenten je het woord kunt inzetten om het hele gebeuren wat kracht bij te zetten. ‘Ohhhh shit’ klonk het bijvoorbeeld als hij zijn treinbaan niet netjes vastgeklikt kreeg. Of ‘opzouten’ als ik naar hem toe kwam voor een kus. (Edit: ik zeg nooit tegen mijn kinderen dat ze moeten opzouten en ik kan wel uitleggen hoe hij hierbij komt maar da’s een uitgebreid verhaal. Laten we het houden op een familiegrapje.)

Let op je woorden
Ik zal er niet omheen draaien: ik moet écht op mijn woorden letten. Hier op de site lees je niet zo gauw wat ik in werkelijkheid wel redelijk gemakkelijk roep en dat is niet zonder reden. Echt chique is het namelijk niet en ik ben me ook wel van bewust dat het geen lekkere indruk is die je maakt als je strooit met de ‘fucks’ en de ‘kuts’. Nou probeer ik het in mijn dagelijks leven ook tot een minimum te beperken en dat is blijkbaar heel erg nodig.

Papegaai
Want dat die 98 centimeter hoge peuter ‘opzouten’ zegt, daar kan ik nog wel mee leven. Of als er sporadisch eens een ‘shit’ dat waffeltje verlaat als zijn Duplotoren instort, soit. Maar het zou wat zijn als hij ineens vanuit zijn speelhoek roept: “Mama, die klote trein die rijdt voor geen meter op die tering baan.” Kijk, ik gebruik dat soort termen nooit in de communicatie met mijn kind (nee, echt niet), maar dikke kans dat hij het toch hier of daar eens heeft opgevangen. Want beloven dat ik die woorden in geen enkel geval ooit gebruik, dat kan ik niet.

Het lucht op
Het is niet netjes, een tikkeltje asociaal zelfs, scheldende mensen vind ik zelf ook vaak wat dommig overkomen en bovendien maak je meer indruk met een goed verhaal dan met lelijk taalgebruik, maar het lucht soms ook enorm op. Vind ik. En is echt zo, want dat is uit onderzoek gebleken. Als je bijvoorbeeld kijkt naar fysieke pijn, dan wordt dat een stuk minder als je er een klein scheldwoordje op loslaat. Ik heb een samenvatting van zo’n onderzoek gelezen, er kwamen allerlei moeilijke woorden in voor en het was bovendien in het Engels maar het kwam op het volgende neer: er werden twee groepen mensen verzameld, waarvan de ene helft in stilte hun handen in een bak ijskoud water moest stoppen, terwijl de andere helft lekker mocht schelden en vloeken terwijl hun handen in ijskoud water zaten. Je raadt het al: de vloekende groep hield het langer vol (twee keer langer zelfs) én gaf de pijn een lager cijfer.

Is het wel zo’n slecht voorbeeld?
Nou, dat valt dus wel mee. Ho ho, niet meteen steigeren, ik moet het nog een beetje nuanceren. Want natuurlijk is het niet de bedoeling dat jouw (kleine) kind in iedere zin een scheldwoord gebruikt of godslastering de normaalste zaak van de wereld vindt omdat papa en mama dat ook heel de dag doen. Maar uit onderzoek – dus ik verzin dit niet zelf maar ik kan me er wel in vinden en het is bovendien goed om je wangedrag goed te praten op basis van wetenschappelijk onderzoek – is gebleken dat schelden bij kinderen duidt op een betere woordenschat, het vergroot de geloofwaardigheid én het kan een kind helpen om woede te uiten. Je kunt meer informatie over dit alles HIER vinden. Graag gedaan.

Mama mag het wel
Het zal allemaal vast niet heel pedagogisch verantwoord zijn en misschien is het in de praktijk niet aan zo’n kleine hummel uit te leggen, maar linksom of rechtsom zijn er duizend dingen die je kind niet mag, terwijl jij het als ouder wel doet. Ik probeer zelf altijd het goede voorbeeld te geven, maar ik krijg de oudste natuurlijk niet uitgelegd dat hij niet heel het bakje chips van tafel mag leegeten terwijl zijn moeder wel nóg een handje pakt. En hij snapt er natuurlijk geen fluit van dat hij niet meer mayonaise bij zijn patat krijgt terwijl papa de halve tube leeg knijpt. En toch zie ik het zo ook een beetje met taalgebruik: schelden is voor grote mensen. Uiteindelijk ontkom ik er toch niet aan dat zijn woordenschat wordt aangevuld met krachttermen waarvan hij op dit moment het bestaan nog niet weet.

Dussss…
In het kort: ik probeer op mijn woorden te letten, maar ben daar niet héél strikt in. Het echte vloeken laten we achterwege – het is ons één keer gebeurd dat meneertje een niet-te-herhalen-woord tot stopwoord had gebombardeerd – maar zo lang het geen ernstige ziektes zijn en onze lieve Heer er niet bij betrokken wordt, zal het allemaal wel loslopen. Uiteraard corrigeer ik het kind als hij een niet-zo-netjes woord gebruikt en ik bied een light-alternatief maar goed, ik ben dus geen heilige op dit vlak (op geen enkel vlak overigens). En weet je, soms vraagt het leven met twee kinderen, een baan, een huishouden, een sociaal leven, duizend dingen op je takenlijst, een overstromende mailbox en een volgepropte agenda gewoon even om wat lucht. In de vorm van een fuck/kut/tering. Ik kan er ook niks aan doen.

Let jij heel erg op je woorden in het bijzijn van je kinderen? Of juist helemaal niet? Of bewandel je – net zoals ik probeer – een beetje de middenweg? Ik ben benieuwd. Ennee, vergeet die disclaimer bovenaan niet voordat je reageert. Danku!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Eh, ik ben dus zo’n type wat veel vloekt. Vooral in het verkeer, want dat brengt een aso in mij naar boven. Tot nu toe zei de oudste van 5 iets niet meer na als ik vertelde dat dat niet mocht, maar van de week was het schaterlachend raak. Hij weet gelukkig dondersgoed wat wel en niet mag en dat moeders dat doet omdat alle andere mensen zo absurd belachelijk (traag) rijden 😉
    Dus ja. Dit soort bekentenissen en onderzoeken stellen mij gerust, haha.

  2. Hilarisch! Ik heb heel hard moeten lachen om dit stukje 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *