Persoonlijk

Ik durf het niet te delen…

Vandaag stond er een best wel persoonlijk stukje op de agenda. Zo eentje waarvan ik het moeilijk vind om te schrijven en waarvan ik het dan vlak voor publicatie doodeng vind om ‘m te delen.

Dat gebeurt me vaker. Heb ik een onderwerp waar ik wat over kwijt wil, best een poos zitten zwoegen – een dergelijk artikeltje kost toch altijd iets meer tijd – en dan vlak voor dat ‘ie online komt slaat de twijfel toe. Moet ik dit wel delen? Is dit niet raar? Wat zullen mensen ervan vinden? Meestal kan ik me daar wel overheen zetten, zéker omdat ik duidelijk voor ogen heb wat ik wel en niet deel, maar deze keer niet. Nog niet. Het bericht staat in mijn concepten, één knop verwijderd van het wereldwijde web. Misschien komt ‘ie nog. Misschien niet.

Vooroordelen
Het onderwerp van de blogpost die klaarstond was (voor)oordelen. Het is iets waar ik moeilijk mee kan dealen. Iets dat me in mijn dagelijks leven soms enorm belemmert. Omdat ik heel gevoelig ben voor sferen en mijn onderbuikgevoel mij precies vertelt wie wel en niet oprecht zijn, wie wel en niet het beste met me voor hebben en dus ook wie ik wel en niet teveel moet toelaten. Wie over mij (voor)oordelen. Gevoelig zijn voor dit soort sferen is soms heel fijn, maar eerlijk gezegd vind ik het vaker nog gewoon heel erg lastig. Ik zou het liever niet hebben, maar gewoon onbezorgd kunnen genieten, van het beste uit kunnen gaan, mensen makkelijker vertrouwen en toelaten. Maar goed, dat is nu eenmaal niet het geval.

Nare opmerkingen
De aanleiding voor mijn relaas was het volgende: op de één of andere manier heerst nog steeds de gedachte dat het oké is om over iets of iemand te oordelen omdat diegene veel deelt. Want tja, dan moet je dat maar niet doen. Ik ben het daar echt heel erg niet mee eens. Al stream ik heel de dag mijn leven, maak ik iedere dag een blog of vlog, al vertel ik alles wat ik vertellen wil: ook dan is het niet leuk als je scheve gezichten krijgt, gemene opmerkingen die soms zelfs neerbuigend zijn. Want ondanks dat ik veel deel, vraag ik niet om dat soort vormen van communicatie. Ik vraag me dan ook altijd af: waar is het nodig voor? Je mag best iets denken, maar soms is het gewoon een beter plan om het daarbij te laten. Ik bedoel, laat me lekker, het is niet jouw leven. Ik doe wat ik leuk vind, ik weet wat ik doe, ik word er meestal heel blij van en ik krijg er ook energie van. Je hoeft echt niet massaal de polonaise te lopen als er een nieuwe blogpost online is gekomen, maar dat valse gedoe is dan ook niet nodig toch?

Enthousiaste mensen om me heen
Gelukkig – en daar ben ik écht heel blij mee – krijg ik vanuit mijn (directe) omgeving altijd veel support. Mijn moeder vindt mijn site leuk, Robert zegt heel vaak dat ik echt niet moet stoppen, mijn vriendinnen, collega’s, ze moedigen me allemaal aan. Bijna dagelijks krijg ik tientallen DM’s met de leukste berichten. Van een simpele ‘leuk stukje’ tot bijzondere verhalen, prille zwangerschappen die ik vast mag weten, moeders die hun meest persoonlijke verhalen met me delen en ga zo maar door. En natuurlijk weegt dat veel zwaarder dan af en toe een scheef gezicht, een lullige opmerking of een onvriendelijk bericht, maar mijn ingeplande artikeltje ging vooral over hoe die vooroordelen mij vreselijk onzeker kunnen maken en hoe ik het gevoel van ‘niet eerlijk behandeld worden’ ervaar.

Bloggen is een onwijs leuke hobby, het heeft me zoveel opgeleverd, ik heb er enorm veel van geleerd – zowel op zakelijk als op persoonlijk vlak – en ik word er nog steeds iedere dag vrolijk van, maar het heeft ook een schaduwkant die echt stukken minder mooi is. De vervelende kant, de obsessieve kant, de kant van altijd in je scherm zitten, verdwalen in cijfers en statistieken, jezelf continu vergelijken met anderen én dus de kant van de scheve gezichten. En in mijn oorspronkelijke blogpost die vandaag op de agenda stond, wijd ik nog veel verder uit over het effect dat het op me heeft en waarom ik het zo lastig vind om ermee te dealen, maar ik geloof dat het met dit ingekorte verhaal ook wel duidelijk is. Gaan we het voor nu gewoon hierbij laten denk ik.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

6 Comments

  1. Ach, wat vervelend dat je zulke commentaren krijgt. Mijn moeder zei altijd: laat die mensen toch een knotje krijgen!

    Makkelijker gezegd dan gedaan. Dank voor je openheid!

  2. Niet stoppen met bloggen hoor!! Op dit moment ben jij één van de weinige bloggers die ik trouw volg, omdat je zo lekker nuchter bent en veel humor en lichtelijk ook wat sarcasme toepast in je schrijfstijl. Heerlijk!

  3. Mia Benthem says:

    Dat is precies de reden dat ik bijna nooit ergens op reageer.., iedereen leeft en voedt op op z’n eigen manier, daar kun je je in vinden of niet, maar je hoeft daar toch niet vervelend/negatief op reageren 🤔. Ik lees jouw en ook andere blogs van moeders, geniet ervan en soms denk ik goh zo had ik het nooit bekeken of gedaan. Maar voor mij geen reden om iemand daarop aan te vallen hoor. Lekker doorgaan zo, je bent ook voor velen een inspiratiebron 💪🏻!! Fijn weekend en geniet 🌞

  4. Ik snap het ook nooit zo goed. Trek je wenkbrauw op en druk het alsjeblieft weg als het je niet aanstaat. App een vriendin of bel de buurvrouw en ga daar lekker lopen bitchen, maar niets geeft het recht om dit te doen. Ik vraag me ook oprecht af wie die mensen zijn. Zitten ze na zo’n reactie zelfvoldaan achter hun scherm?

    Anyway: je bent een verfrissend lentezonnetje in mijn online wereld. Please keep shining, girl!

  5. Tamara B says:

    Dat is echt het nadeel van social media tegenwoordig. Lekker makkelijk van achter je beeldschermpje andere vaak’vreemde’ mensen bekritiseren. Ik denk dan altijd, dat doe je, bij mensen die over straat lopen en je vind bv iets raar, toch ook niet. Ik snap het niet hoor. Echt asociaal. Lekker blijven bloggen! Je verhalen zijn zo leuk! 😘

  6. Ik sluit me aan bij de eerdere commentaren: je bent verfrissend, grappig, eerlijk. Ik volg je met veel plezier en hoop – dat is uiteindelijk het belangrijkst – dat je nog lang het plezier in bloggen houdt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *