Happy Moments

Mijn ultieme Happy Moments #1

Iedere maandag verschijnt er een fotodagboek van onze week. Beeldmateriaal van leuke momenten, saaie momenten, herkenbare momenten en pittige momenten: ik deel het allemaal. Maar zo was het oorspronkelijk niet bedoeld…

Het was in eerste instantie namelijk de bedoeling om gewoon een paar hoogtepuntjes uit de week te nemen en daar wat aandacht aan te schenken. Zeg één of twee per dag, om te laten zien dat er in iedere dag iets goeds en iets leuks zit. Dat er heel veel kleine dingetjes zijn die ik als ‘happy moment’ bestempel zeg maar. Dat lukte de eerste paar keer nog best wel aardig, maar het veranderde al gauw in een vrij uitgebreid verslag. Vandaag blik ik terug en licht ik een paar échte highlights van de afgelopen weken toe. De momenten die ik forever in een doosje zou willen stoppen, die ik niet wil vergeten, die gewoon heel fijn waren, om wat voor reden dan ook.

Dat we de lijst openen met deze lijkt me logisch. We gingen een paar weken geleden met elkaar op wintersport en dat was zo belachelijk fijn. We hadden heerlijk weer, de kinderen waren lief, we maakten lol, dronken koude biertjes, aten cordon bleu tot we er misselijk van werden en genoten zoveel we konden. Deze foto is één van de weinige plaatjes waar we met z’n viertjes op staan (vraag niet hoe) dus extra koesteren die handel.

Tja, sushi, het is gewoon écht een traktatie.

We verhuisden Ticho zijn autostoel naar de eerste rij en sindsdien doet hij bijna niets liever dan autorijden. Dus stapte ik op een regenachtige random zondag met hem in de bolide voor een rondje Mac Drive. Hij wist niet wat hij meemaakte. Ik vind het zo bijzonder dat je een kind met iets onbenulligs als autorijden al de beste dag van zijn leven kunt laten ervaren.

Boekjes lezen en dan met name deze. Het zijn heerlijke momenten waar zowel de kids als ikzelf heel erg van genieten. Dit boek maakt het nóg leuker. Het verhaal gaat over een muisje dat net zo stoer wil zijn als een leeuw, zodat hij ook gezien wordt. Eindstand blijkt de leeuw doodsbang voor muizen en ziet de muis in dat je óók als je klein bent impact kunt maken. Vind ik een mooie boodschap.

Need I say more? De eerste warme dagen waarin het als lente voelde. Lekker naar buiten met mijn kids, schommelen, fietsen, wandelen en vooral heel veel lol beleven met elkaar. Hoe ze hier op deze foto naar elkaar lachen vind ik zo vreselijk aandoenlijk. Ik roep heel vaak dat ik niemand zou adviseren om binnen een jaar weer zwanger te worden, maar ik kom daar steeds meer op terug. De eerste maanden waren echt wel pittig, maar inmiddels is het vooral heel heel HEEL leuk en gezellig.

Mijn aller- allerlievelings carpaccio is deze, van Restaurant Het Bevertje in Dordrecht. Mocht je in de buurt wonen: ga erheen. Het is er gezellig, lekker en de bediening is top (hoi zusje). Mijn zusje neemt af en toe een broodje mee en echt, het zijn traktaties. (En nu kap ik met mijn Bever-gezever.)

Een ogenschijnlijk weinig boeiende foto, maar als je goed kijkt zie je hoe mijn peuter met opengevallen mond naar buiten kijkt, waar het noodweer zich voor zijn neus voltrekt. Hagel, onweer, dingen die voor ons zo ontzettend gewoon zijn geworden, ziet hij hier als een soort natuurwonder. Ik vind het zo ontzettend zonde dat dit soort gedrag vervliegt, dat er een dag komt dat natuurgeweld amper nog indruk maakt. Voor nu geniet ik er gewoon heel erg van. En hij dus ook.

Een beetje in lijn met bovenstaande foto: zo leuk om te zien waar Ticho zich zoal over verwonderd. Ik kan eindeloos genieten van dit kind als hij daar staat te zwaaien naar auto’s die voorbij razen, naar de vuilnisman, naar mensen die voorbij fietsen, de buurman, de vogels en de vliegtuigen.

De laatste keer eten, beloofd. Deze Poke Bowl is een favorietje en ik zou ‘m iedere dag wel willen, tezamen met dat broodje carpaccio en de sushi. Zo nu en dan bestellen we ze op kantoor en dat is dan meteen mijn lievelingsdag van de week. Toen ik deze voor mijn neus kreeg zat ik middenin een drukke week met trainingen, dus was het éxtra fijn.

Tess die ineens beter is gaan eten. Vast voedsel dan, want van de fles moet mevrouw nog weinig weten. Ik maak me niet zo gauw zorgen om de ontwikkeling van mijn kinderen, iedereen heeft namelijk een eigen tempo, maar ik kan je wel veretllen dat het echt niet leuk is als je kind nauwelijks uit de fles drinkt, liever geen brood eet en na twee happen groenten vol zit.

Het zijn de kleine dingen die het ‘m doen he. Samen fruit snijden, van die onbenullige momentjes die ik gewoon niet meer wil vergeten. Ik val in herhaling.

Twee weken geleden kwam er een leuke giveaway online. Vind ik altijd leuk om te organiseren, omdat ik het gevoel heb dat ik op die manier een beetje iets terug kan doen voor iedereen die altijd zo trouw meeleest, reageert, de meest bijzondere verhalen met mij deelt en ga zo maar door. Ik benoem het te weinig, maar ik ben er écht heel erg dankbaar voor.

Ik houd qua shoppen de laatste weken heel erg mijn hand op de knip. Ergens in de komende weken lijkt het me handig om eerst die kledingkast uit te mesten en zeker de helft weg te doen, voordat ‘ie weer aangevuld wordt met wat goede nieuwe items (edit: done). Iedere maand zet ik 100 euro opzij om van te shoppen – dat doe ik al sinds eeuwen – en het voornemen is om daar over een poosje mooie en verantwoorde items van te kopen. Weg met alle fast fashion. Deze TOMS waren echter limited edition en hier kon ik absoluut niet mee wachten, dat snap je. Die staan dus vast tussen mijn zomerschoentjes te pronken.

Aan het einde van de maand maart neem ik voor een paar dagen afscheid van Robert. Die gaat vijf dagen met zijn vrienden naar de sneeuw. Vind ik heel leuk voor hem en stiekem is het ook wel leuk om eens volle bak met die koters bezig te zijn. Ik probeer zoveel mogelijk leuke dingen te ondernemen en één daarvan is een bezoekje aan Blijdorp. We genieten enorm, het is gezellig, de kinderen zijn lief en ik voel me on top of the world zo met deze twee aapjes in mijn armen. Wat een rijkdom!

Het andere leuke uitstapje en tevens de laatste foto in deze ‘overall HM’ is deze, bij het Nijntje Museum. Na heel veel goede verhaal gehoord te hebben, ging ik er met Ticho, een vriendin en haar zoontje – die net zo oud is als Tich – naartoe. En het was écht een succes. De kinderen konden zich uitstekend vermaken en ondanks dat ik wel een beetje gillend gek werd van de enorme drukte en de tientallen krioelende kinderen, heb ik óók genoten. Van mijn tevreden peuter vooral. Ik schreef er ook een uitgebreide blogpost over en die kun je HIER lezen.

Nou, het zijn toch weer iets meer foto’s geworden dan ik op voorhand had bedacht – ik wilde er maximaal tien behandelen – maar tja, het was gewoon een fijne periode, die laatste weken. Omdat ik het dagelijks zo druk heb met onder andere mijn werk, mijn site, mijn man, mijn kinderen en mijn sociale leven, vergeet ik weleens écht te genieten van de kleine dingen, die bijzondere momentjes die door je vingers glippen en nooit meer terugkomen. En dat is zonde, want júist deze momenten geven kleur aan de dag. Ik vond het leuk om weer eens door mijn foto’s te snuffelen en met terugwerkende kracht extra te genieten. Ik hoop jullie met mij. Geen idee of dit een terugkerend rubriekje gaat worden hoor, maar vond het voor nu weleens een leuk plan. Let me know als je dit vaker, of juist niet, wilt zien.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. OH MY, die schoenen. Ik ben verliefd 😍

  2. Michelle says:

    Zo fijn voor jezelf ook om elke maand/paar maanden terug te kijken op de mooie herinneringen! Al is het alleen maar voor jezelf, deze moeten er vaker komen. 🙂
    De vaste volgers lezen het toch wel, hahaha!

  3. Heel goed om weer eens te reflecteren, mijmeren, evalueren. Ik ga gelijk weer eens in mijn foto galerij duiken 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *