Happy Moments

Happy Moments #105

Goedemorgen! Leuk dat je er weer bent op deze nieuwe maandagmorgen voor een verse lading plaatjes vanuit Huize De Eeuwige Pestbende. Het was een fijne week dus laten we gauw beginnen.

Na een paar dagen bier drinken ehhhhh skiën kwam maandagavond de man des huizes weer thuis. Vond ik heel fijn. En gezellig. En stiekem ook wel handig, want ik was serieus een beetje doodvermoeid na vijf dagen draven met twee blagen op mijn armen. Verder werd er gewerkt, ging ik naar mijn lieve ex-collega Lotte, hadden de wederhelft en ik een heuse datenight – was al duizend jaar en twee baby’s geleden zeg maar -, gingen de koters ook nog uit logeren en pa en moe wederom de hort op én genoten we van een kneuterige zondag zonder verplichtingen. Kijk mee naar de foto’s die ik maakte.

Het is maandagochtend en ik word redelijk vroeg gewekt door een peutertje die heel heel HEEL hard roept dat hij graag een rondje wil fietsen. Om kwart over zes. Dus huphup uit de veren, douchen, aankleden en aan het ontbijt. Tess aka Miss Palmboom drinkt steeds minder uit de fles, maar krijgt nu in de ochtend een papje. Gaat er best in. En als toetje een snoetenpoetser.

Op mijn werk is het nog steeds heel druk. Niet zo gezellig, maar ik sluit me af van alle ruis om me heen en luister deze op repeat.

Guess who’s back?! Is hij weer hoor. Zo gezellig en fijn. We eten met z’n viertjes aan tafel en gaan daarna nog even buitenspelen.

Ticho wil de wagen duwen en Tess vindt het allemaal wel prima.

Op de schommel. Want een dag niet geschommeld…

Papa kan heel goed duwen dus het kind vliegt bijna om z’n as. Schaterlachen joh. Heerlijk kind.

En uiteindelijk nog tien keer van de glijbaan. Waar we hem vorige week nog omhoog moesten helpen, klautert hij nu zelf het huisje in. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat en echt prachtig om te zien hoe zijn vertrouwen in zichzelf groeit. Trots op dit ventje.

Dinsdagochtend maak ik een stop bij het tankstation. Was ik eigenlijk voorgaande avond gaan doen, maar toen stonden er drie auto’s voor me te wachten en daar had ik geen zin in. Nu dus maar, bij een onbemand station dus nog goedkoper ook. Ja, ik ben gierig.

Een jarige collega in tha building. Lekker voor de lijn dit. Na het weekend, waarin we leefden op patat en pannenkoeken, was ik ietsje aangekomen, dus eigenlijk mag ik niet meer snoepen. Maar ja, ruggengraat van een naaktslak, je kent het inmiddels wel.

Ondertussen bij opa en oma…

WIE IS DEZE REUS EN WAAR IS MIJN BABY?

Na mijn werkdag kan ik aanschuiven voor eten én hebben we nog tijd voor een kwartiertje in de speeltuin. Ticho is niet zo van de afdeling handjes vast, behalve als hij mij ergens mee naartoe wil nemen. Naar de glijbaan in dit geval.

En als mijn taak als moeder erop zit, ga ik chocola eten met een vriendin. Deze haas kreeg Tess van mijn moeder, maar ja, Tess mag nog geen chocoladehaas. Het aanbreken hiervan neem ik dus maar op me. Iemand moet het doen.

Woensdagochtend vertelt mijn Fitbit mij dat ik redelijk waardeloos geslapen heb. Had ik zelf ook wel in de gaten. Ticho was gigantisch aan het klieren. Niet ziek, bang of zielig, maar gewoon wakker. Hij wilde Sam kijken, naar beneden, appelsappie drinken en weet ik het wat nog meer.

Kreeg trouwens veel vragen over mijn Fitbit en de app nadat ik dit plaatje deelde op Instagram (@anoukzwager). Ik schreef er een poos geleden een review over (HIER) en mocht je ‘m ook willen, HIER kun je ‘m kopen.

Goed, koffie to start the day.

Tess is op een missie. Die graait heel de dag naar al het speelgoed dat ze maar kan vinden. Vaak zijn het auto’s of treinen van Ticho, die op zijn beurt dan weer boos wordt. Echt, het begint nu al, dat gelazer.

De kleine meid in bed, mama en de grote jongen op de bank. Heerlijk momenten zijn dit.

Op de dagen dat ik thuis ben, móet ik echt even de deur uit. Al is het maar voor een boodschap. Frisse lucht, die kinderen uitlaten. Dus huphup jassen en schoenen aan en gaan met die banaan. Tess houdt ondertussen nauwlettend in de gaten wat er allemaal gebeurt.

Onze taxichauffeur.

En kijk dit. Lijkt niet zo bijzonder, is het voor mij wel. Ticho is niet zo ondernemend en ook niet zo happig op ‘verder dan twee meter bij mama vandaan’. Maar vandaag wil hij helemaal in zijn eentje bij het speelgoed (en het schermpje, duh) in de supermarkt zitten. Zo trots op hem, want dat is best een overwinning – voor ons allebei. Mijn kind wordt groot.

Als we weer thuis zijn voeder ik de koters een boterham en leg ze daarna op bed. Ticho weigert te slapen en ik weiger na tien keer om hem weer terug te stoppen. Dus laat ik hem maar blèren op de gang. Uit protest gooit hij zijn knuffels naar beneden en je snapt: dan is het huis te klein. Dus kan moeders weer tien keer de trap op.

Mission accomplished. Benen op de bank en GTST.

Uiteindelijk valt Ticho wel in slaap, maar Tess is door alle heisa wakker geworden. Die neem ik mee naar beneden en geef haar een fles. Of nou ja, dat regelt madame tegenwoordig zelf wel.

De rest van de middag doen we weinig. Beetje kroelen, beetje blokken bouwen én op papa wachten.

Als we na het eten de keuken aan het opruimen zijn, hoor ik weinig geluid meer uit de woonkamer komen en als ik ga kijken dan zie ik dit. Och jongens, mijn hart. Dit is een beetje het droombeeld dat ik altijd heb gehad van twee kinderen. Ticho leest zijn zusje boekjes voor.

Robert en ik gaan aan de slag met de trampoline. Kreeg Ticho nog van ons voor zijn verjaardag en was nu in de sale bij bol.com. Na redelijk uitgebreid onderzoek en het lezen van ongeveer duizend ervaringen, is onze keuze op DEZE trampo gevallen. Of ‘ie ook echt bevalt dat weten we nog niet, maar als er interesse in is dan kan ik er weleens een (extra) artikeltje over maken.

En de rest van de avond doen we niet veel meer. Ik rijd langs mijn moeder voor een koppie thee en plof rond negenen weer thuis op de bank. De man kijkt darten, waar ik dan weer weinig aan vind. Tijd om naar bed te gaan zeg maar.

Donderdagochtend heb ik razend drukke uurtjes op mijn werk en rond lunchtijd sluit ik de computer af. Een vrije middag die ik doorbreng bij ex-collega Lotte. Ze zorgt goed voor me.

Het is supergezellig en we hebben veel bij te praten. Rond half vier, na het laatste bakkie koffie, rijd ik richting huis. Nog net een beetje voor de ergste file.

Ik haal de kinderen op, Robert regelt eten. Dan weet je het wel.

Die trampo is een hit hoor. Zowel Ticho als Tess zijn er niet vanaf te slaan.

Goede work-out wel. Denk dat ikzelf ook even een paar uurtjes moet gaan springen.

Zo leuk!

En na het buitenspelen doen we de kinderen in bad ennnnnn naar bed! Robert is een avondje pleite dus ik plof languit de op bank met GTST en Temptation. Val ik spontaan van in slaap.

Vrijdag begint onze dag om HALF ZES. Ticho is nooit een grote uitslaper geweest, maar de laatste weken is het echt niet te doen gewoon. Half zes en hij is wakker. Huphup in de pyjama naar beneden. We krijgen visite.

Drie onder de drie, zijn er echt mensen die dit hebben? Wat een chaos.

Maar thank god voor de trampoline in de tuin. Daar gaan we lekker op spelen. Uitputten die handel!

En een stukje lopen terwijl Ticho er op zijn fietsje vandoor gaat.

Als het huis weer leeg is en mijn eigen kroost ligt te slapen ga ik gauw aan het werk. Deadline-day en ik moet nog even wat afronden.

Arme Tess krijgt het aardig te verduren hoor. Ticho is echt heel lief, maar soms ook zo hardhandig. Hier had hij de deur dichtgesmeten terwijl mevrouw haar handje eronder zat.

We krijgen nog meer visite. Ticho staat bij de deur te wachten.

Het wordt een beetje saai he?

Kind gaat er als een haas vandoor. We wonen echt op een hele fijne plek maar die weg die voor het huis langs loopt vind ik altijd een beetje eng. Gelukkig weet Ticho heel goed dat hij NOOIT zomaar mag oversteken en braaf als ‘ie is doet hij dat dan ook niet.

Aan het einde van de middag komt vriendin Es op de kinderen passen zodat Robert en ik samen kunnen gaan eten. Is echt al heel lang geleden want drukdrukdruk, maar echt wel belangrijk om daar zo nu en dan eens tijd voor te maken.

We gaan eten bij het Bevertje in Dordrecht. Jullie weten inmiddels vast wel dat mijn zusje daar werkt en ik snap het als je denkt dat ik er daarom zo enthousiast over ben, maar dat heeft er geen fluit mee te maken. Het eten is er gewoon echt echt echt heel erg goed.

De broodjes carpaccio zijn mijn lievelings en ook zonder broodje erbij is ‘ie om je vingers bij af te likken. En veel restaurants kunnen er een voorbeeld aan nemen; het is allemaal rijkelijk belegd.

Als hoofdgerecht neem ik een ossenhaas. Wederom bizar lekker. Mocht je hier uit de buurt komen of toevallig eens in de buurt zijn dan zou ik je oprecht aanraden om hier te lunchen of dineren.

Na drie uurtjes keren we huiswaarts. Helemaal vol en met een giga afterdinnerdip. Ik ga nog even langs de korfbal voor een wedstrijdje van vriendin Caitlin en lig iets na tienen in bed. Redelijk afgedraaid, aangezien ik dus al om half zes met het dagprogramma begon.

Zaterdagochtend is het wederom vroeg. Nog voor negen uur is iedereen gedoucht en aangekleed, hebben we ontbeten en koffie op. De mannen en vrouwen splitsen zich op. De ene helft gaat hout halen, dingen regelen en weet ik het wat, de andere helft gaat shoppen. Mag jij raden wat Tess en ik gaan doen.

Na een uurtje winkels zijn we thuis. Tess is moe dus die gaat slapen en ik schrijf allerlei kaartjes, pak de boeken voor de winnaars van mijn giveaway in en ruim een beetje op. Wie heeft er nog meer standaard zo’n waslijst met kleine dingen die je continu vergeet. Kaartjes versturen, tandarts bellen, garage bellen, kledingkast opruimen. Dat werk. Wil ik dit weekend aanpakken.

De leven hoor dit. Koffie in de tuin, warm zonnetje op de snoet, kinderen aan het spelen. Laat die zomer maar komen!

Boterham met geprakte banaan. Het is niet echt een veelvraat dus op deze manier eet ze én fruit én brood.

Ik loop er echt al heel de week als een voddebaal bij – zó geen zin in uren voor de spiegel – maar omdat ik de rest van de dag onder de mensen ben, ga ik me er toch aan wagen. Normaal gesproken ben ik van de afdeling wenkbrauwpoeder en mascara and I’m good to go, maar dit keer gaan we voor een full face.

Mijn moeder past op de kids en Robert en ik gaan voor een potje korfbal naar de sporthal.

Krijg ondertussen dit soort foto’s doorgestuurd. Ziet er heerlijk uit toch?

Tussen de wedstrijden door vlieg ik naar huis voor een gezonde maaltijd met mijn moeder en de T’s.

We gaan nog even naar buiten. Dit kind is best wel dol op schermpjes en Brandweerman Sam, maar buitenspelen doet ‘ie gelukkig nog vele malen liever.

Ook voor de avond en de nacht zijn de kids ondergebracht, dus ik ben wederom in de sporthal. Dit keer als neutrale toeschouwer en dat is ook weleens leuk. Volle bak he? Echt heel tof, geweldig organisatie en een fijne sfeer.

Zondagochtend worden we wakker in een leeg huis. Ik mis de kinderen wel, maar het is stiekem ook wel fijn om eens rustig en in stilte mijn broodjes te kunnen eten. Om kwart voor tien. Nieuwe tijd, dat wel.

Koffie en wachten tot de badkamer vrij is.

Is ze weer, mijn vrolijke prinses. Die rietjesbeker vindt ze helemaal het einde.

Zondagse rituelen.

En in de middag ruim ik mijn kledingkast op. Best een werk – ik vind zelfs nog dozen kleding op de vliering waarvan ik het bestaan niet meer wist – maar uiteindelijk een voldaan gevoel. Dit kan allemaal weg.

Twee vuilniszakken vol kleding en een grote doos vol tassen en schoenen.

Deurtje open en spelen maar. Ik kan hem vanaf de bank precies in de gaten houden dus dat is handig.

Lieffies! Tess jaagt heel de dag op haar broer, die op zijn beurt druk is met het beschermen van zijn speelgoed.

De zogenaamde minifilm van GTST. Valt een beetje tegen hoor.

Omdat de zomertijd is ingegaan maar Ticho en Tess niet per se van plan zijn om op hun normale bedtijd – 19.00 uur – te gaan slapen, kan ik pas rond 20.15 uur achter de laptop. Ik zet deze HM in elkaar en dan houden we het voor gezien.

Dit was zo’n week waarvan je denkt: moet ik hiiiiieeeerrrrr nou weer over kwijt? We deden gewoon niet veel bijzonders, vooral heel erg gewone dingen. Daar ben ik dan gedurende de week helemaal niet mee bezig, want dan geniet ik vooral van al die simpele maar oh zo fijne momenten, maar als ik dan alle foto’s zo bij elkaar zie dan denk ik: watskeburt met mijn drukke volle leven?! Dit leventje bevalt me ook heel goed hoor, begrijp me niet verkeerd, maar ik voel me op dit moment echt ene oude oma. En zo moe ben ik ook. Van niks doen dus. Hopelijk brengt komende week wat meer ‘spark’  maar ik ben er bang voor. Jullie zien het volgende week!

Bedankt voor het lezen en een fijne nieuwe week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Leuk om te lezen hoor! En ik vind dat je best aardig actief bent eigenlijk, je moet de nachtelijke uren ook meerekenen he 😉 Hier ook een peuter en baby en het gaat precies zo, met als verschil dat ik ’s avonds werkelijk nooit meer de deur uit ga… dat is vast over een paar maanden weer anders, die actievere tijd (op een andere manier) komt wel weer. Stiekem ben je de hele dag door bezig met kleine kindjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *