Momlife

De strijd aan de eettafel

Kinderen en eten, volgens mij is het in ieder huishouden een crime. Het maakt weinig uit wát je op tafel tovert, als het geen broodje chocopasta is, dan is de kans dat je ‘lussiknie’ te horen krijgt vrij groot.

En hoewel onze kinderen nog heel klein zijn, zijn zij ook prima in staat om aan te geven wat er wel en niet in hun strotje mag verdwijnen. Zo draait Tess demonstratief haar hoofd weg als ik met een flesje melk aan kom en opent ze haar giecheltje liever niet voor een boterham. Mocht ik in een onbewaakt ogenblik tóch zo’n stukje brood van één bij één centimeter naar binnen weten te proppen, dan spuugt ze dat net zo gemakkelijk weer op de grond.

Ook Ticho weet heel goed wat hij wel, of eigenlijk liever niet eet. Waar dat jochie de eerste maanden van zijn leven werkelijk alles at wat los en vast zat, veranderde dat redelijk vlot toen hij groter werd. Het liefst leefde hij van ‘nanaan’ (wie volgde mij al toen Ticho heel de godganse dag én nacht om een ‘nanaan’ zeurde?)  en de lucht. En appelsap, dat ook.

De eeuwige fases
Het eten gaat in fases, zoals dat eigenlijk met alles in het leven van een klein kind gaat. Kan de peuter vandaag smikkelen van een boterham met kaas, is de kans best aanwezig dat hij daar morgen zijn neus voor ophaalt. Peuzelt hij gisteren een bordje spinazie leeg, is het echt niet ondenkbaar dat hij van het weekend vertelt dat hij toch niet van plan is om die groene derrie naar binnen te werken (“Nee mama, Ticho hoef nie nazie, Ticho hoef broodje pindakaas”). De ene week wil hij nonstop chocopasta, de andere week liever enkel smeerworst. Wat zeg ik, het ene uur schreeuwt hij moord en brand om appelsap en je knippert drie keer – en rent naar de koelkast voor appelsap – en hij is van gedachten veranderd en heeft toch liever melk.

Bij anderen eten
Nu is het gegeven dat eten zo nu en dan best wel een soort ‘strijd’ – daarover later meer – kan opleveren, voor mij niet heel schokkend. Ik bedoel, zelf heb ik het mijn moeder ook nagenoeg onmogelijk gemaakt als ze weer eens met iets van groenvoer de keuken uit kwam. Daar was ik dus wel op voorbereid. Maar wat mij dan altijd zo vreselijk verbaasd is dat mijn kleine peutertje OVERAL waar hij komt ALLES opeet wat hem voorgeschoteld wordt. Zo krijgt hij op het KDV allerlei dingen die ik er met duizend procent garantie NIET bij hem in zou krijgen en eet hij bij zijn tante PLAKJES KAAS terwijl ik het thuis niet hoef te probéren zijn boterham met kaas te beleggen.

Hij speelt een spel
Mede door dat gegeven, ben ik me ervan bewust dat hij bij mij gewoon de grenzen omtrent eten opzoekt. Hij weet en voelt dat ik hem niet met een lege maag naar bed kan laten gaan en hij weet dondersgoed, ook al is ‘ie nog maar net twee, dat hij mij tot wanhoop kan drijven door opstandig te gaan doen aan de eettafel. Want eerlijk is eerlijk, het zal ze op de kinderopvang (bij wijze van spreken) worst wezen wat meneer de peuter wel of niet eet. Dat zoeken de ouders dan verder maar uit. En juist dat zorgt ervoor dat hij bij mij tien keer moeilijker doet dan elders.

De strijd
Maarrrrr inmiddels ben ik wel zo bedreven in het moederschap dat ik me door een voedselweigerende peuter niet meer van de wijs laat brengen. Vond ik het voorheen nog een soort sadistisch om het kind met knorrende maag naar zijn bed te dirigeren, denk ik nu: krijgt hij niks van. Wil hij ’s avonds niet eten wat ik hem voorschotel? Dan eet hij toch niet. Als ‘ie echt honger heeft dan horen we dat vanzelf wel (en dan kan hij datzelfde prakkie krijgen). Een strijd aan de eettafel voer ik dus niet meer. Ik ga ook geen alternatieve maaltijd voor hem verzinnen en een toetje? Dat krijgt hij altijd. Dat is namelijk geen straf of beloning, maar gewoon onderdeel van het eten (heb ik me door een aantal deskundigen laten vertellen).

Beetje flexibel
Nu wil het nog weleens gebeuren dat wij thuis vanaf vrijdag tot en met zondag al het gezonde eten onaangeroerd in de koelkast laten staan. Dan leven we van tosti’s, pannenkoeken, frietjes en pizza in plaats van groenten, vlees en aardappels. Omdat ik mijn kids wél graag van wat extra vitamines voorzie, probeer ik dan altijd om tussen de middag een prakkie uit de vriezer te toveren, zodat ze dat vast binnen hebben en ik ze in de avond zonder schuldgevoel een portie friet (met mayonaise) kan geven. Dat ging tot een paar weken terug eigenlijk altijd goed. Ticho at dan bloemkool alsof het een traktatie was bij wijze van spreken. Hij had totáál niet in de gaten dat zijn papa en mama gewoon een pistoletje met pindakaas namen en hij dus eigenlijk gewoon genaaid werd. Inmiddels snapt hij dat wel, dus als ik in het weekend met een opgewarmd prakkie aan kom zetten, dan roept hij direct: HOEFIKNIEE TICHO OOK PINDAKAAS.

Ogen rollen
Ik durf wel te stellen dat wij thuis heel gemakkelijk zijn met eten. Ticho mag van mij alles en ik houd hem absoluut niet weg bij bijvoorbeeld chips of snoepjes. Natúúrlijk in beperkte mate, zoals chips alleen in het weekend en een snoepje eenmaal per dag, maar het hem verbieden of er geen kennis mee laten maken? Vind ik persoonlijk onzin. Ik rol per ongeluk altijd heel hard met mijn ogen als ik mensen hoor (of op socials zie) roepen dat hun kind écht liever water heeft dan Dixap en dat hun kind liever een droge rijstwafel verorbert in plaats van een zakje Nibbits. Bestáát niet denk ik dan. Of doe ik wat verkeerd?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Ik vind het avondeten echt een hel. Je bent moe, hongerig en sjaggie omdat je honger hebt en dan heb je met je laatste levenskracht een gezonde maaltijd op tafel weten te zetten en dan begint het gezeik. Inmiddels heeft de 5-jarige aardig door dat “dat is vies!” niet uit zijn strotje hoeft te rollen, want dat betekent direct geen eten meer voor hem. Dat de vijf verplichte happen theatraal kokhalzend naar binnen gaan, nemen we maar voor lief.

    Dat kleine monster eet alles en met een dierlijk enthousiasme. Maar ik ben wel zo reëel dat dat waarschijnlijk niet zo lang meer duurt, haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *