Momlife, Persoonlijk

Een ongeluk zit in een klein hoekje (en dit kun jij doen om daarop voorbereid te zijn)

Dat ik nooit iets wist van reanimeren of andere vormen van eerste hulp verlenen baarde me best wel zorgen. Zeker toen ik voor het eerst moeder werd. Want stel je voor dat er voor mijn neus iets zou gebeuren met mijn kind, dan wist ik dus niet hoe te handelen…

Ongelukjes zitten in kleine hoekjes. Zéker met kinderen. Want die denken niet na, die gáán gewoon. Die rennen de straat over, willen proberen om tóch op flinterdun ijs te lopen, denken dat ze best wel hoog in de boom kunnen klimmen, beseffen zich niet dat vuurwerk hartstikke gevaarlijk kan zijn en vinden het zelfs cool om fikkie te stoken, laten hun brommer opvoeren, bedenken per kwartaal een nieuwe (levensgevaarlijke) challenge en ga zo maar door. Maar ook andersoortig gevaar, zoals stikken in een druif of een kop hete thee omgooien, ligt continu op de loer.

Bubbeltjesplastic
Met Ticho hebben we nog nooit een situatie gehad waarin hij in gevaar was. Ja natuurlijk heeft hij zich weleens verslikt in een stukje brood en jazeker dat mijn hart dan een beetje oversloeg, maar écht dat je denkt ‘nu moet ik mijn EHBO-kunsten uit de kast trekken’, nee, niet dat ik me kan herinneren. Ook bij Tess is het nooit zo ver gekomen, al hebben we een paar maanden geleden wel een situatie beleefd waarin we allemaal heel erg geschrokken waren en wat ook zomaar anders had kunnen aflopen. Dat is gelukkig niet gebeurd en daar wil ik ook helemaal niet meer over nadenken, maar het was voor mij wel weer een moment waarop ik besefte dat ik óf mijn kids in bubbeltjesplastic moest gaan wikkelen, óf me weer eens moest verdiepen in een herhaling van mijn EHBO-diploma.

EHBO
Want ja, vlak na de geboorte van Ticho was ik dusdanig bang dat hem iets zou overkomen, dat ik zo’n heuse officiële EHBO-cursus gevolgd heb inclusief theorie- en praktijkexamen. Dat kostte me best even wat tijd, maar ik moest en zou dat certificaat halen. Zodat ik altijd precies zou weten hoe te handelen mocht mijn kind in gevaar zijn. Ik leerde over allerlei soorten wonden, over vallen uit een klimrek, gebroken ledematen, koortsstuipen, verdrinking, verbranding, verstikking en ik leerde zelfs hoe je een baby of een peuter/kleuter moet reanimeren. Op het moment dat ik die cursus volgde riep ik heel stoer: “Ik ben zo iemand die meteen actie onderneemt hoor, die de lijnen uitzet en zorgt dat het probleem opgelost wordt.”

De epileptische aanval
Want normaal gesproken ben ik zo iemand. Huppakee, aanpakken, beetje gas geven en gewoon doen. Zorgen dat dingen gefikst worden, dat het goed en vlot verloopt. Dus was het geen gek idee van mezelf dat die aard óók zou komen bovendrijven op het moment dat ik mijn opgedane EHBO-kennis in de praktijk moest brengen. En op dat moment hoefde ik niet lang te wachten. Amper twee weken later reed ik naar mijn werk in Utrecht toen ik in mijn spiegel en jongen van de fiets zag stuiteren. Ik twijfelde geen seconde, gooide mijn stuur om en sprong uit de auto. Mijn onderbuikgevoel zei direct dat het foute boel was en dat bleek ook zo. De jongen lag op straat de schokken, er kwam bloed uit zijn mond en uit zijn neus en hij was niet aanspreekbaar. En toen gebeurde datgene waarvan ik altijd dacht dat het mij niet zou gebeuren: ik verstijfde. Uiteindelijk snapte ik wel dat het belangrijk was om zo snel mogelijk 112 te bellen – dat deed ik met trillende vingers – en om ervoor te zorgen dat de jongen veilig lag. Inmiddels had ik wat hulp gekregen van overige omstanders die duidelijk beter wisten wat ze moesten doen. Het was een vervelende maar ook verhelderende situatie.

Opfriscursus
En nu kreeg ik dus een week of wat geleden een e-mail met de mededeling dat mijn EHBO-diploma bijna verloopt. En dat een opfriscursus een goed idee zou zijn. Ik kan gewoon niet anders dan het daar voor de volle honderd procent mee eens zijn, want feit is dat ik amper twee weken na de eerste cursus al bijna niet meer wist wat ik moest doen, laat staan dat ik lekker probleemoplossend te werk ga nu we twee jaar verder zijn. Bovendien veranderen protocollen, is er nu een tweede kindje in ons gezin bij gekomen en ligt mijn focus niet heel erg meer op baby’s die stikken in een broodkorstje, maar op peuters die per se zelf de trap op- en af willen klimmen met alle mogelijke gevolgen van dien. Ook lijkt het me heel prettig om weer even te oefenen met reanimeren – want dat kun je volgens mij echt alleen maar leren door het in de praktijk te doen (op een pop bedoel ik dan) en niet door er alleen maar over te lezen – en kan het sowieso geen kwaad om me weer even bewust te worden van al die miljoenmiljard mogelijke gevaren die dagelijks op de loer liggen.

Kosten
Een EHBO-cursus is niet gratis. Bij Livis, waar ik de cursus gevolgd heb, betaal je €100 voor ongeveer zes uur theorie en vier uur praktijk. Dat is veel geld, maar mijn persoonlijke mening is dat de veiligheid van kinderen onbetaalbaar is. Bovendien kun je het bedrag in veel gevallen via de zorgverzekering weer (deels) terugkrijgen. Een opfriscursus, waar ik nu misschien wel mee wegkom, is ietsje minder duur. De cursussen worden trouwens door heel het land georganiseerd, dus ongetwijfeld ook bij jou in de buurt. Zelf deed ik ‘m via mijn Verloskundigen Praktijk. Ideaal.

Kortom: ik kan het iedereen met jonge kinderen (maar eigenlijk ook iedereen zonder jonge kinderen) aanraden om een EHBO-cursus te volgen. Je weet nooit wanneer de kennis van pas komt en geloof me, op het moment dat je EHBO’er moet spelen, ben je ontzettend blij dat je weet wat je moet doen. Als je tenminste niet verstijfd.

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *