Persoonlijk

Hier ben ik heel onzeker over…

Toen ik onlangs op Instagram (@anoukzwager) een foto van mezelf deelde waarop ik eruit zag als een vogelverschrikker kreeg ik tientallen berichtjes van vrouwen die dat knap van me vonden. “Want ik ben daar echt te onzeker voor”, hoorde ik veel. Daar moest ik wat mee.

Want laten we even vooropstellen dat ik ook niet van trots in mijn handjes sta te klappen als ik mezelf zonder make-up in de spiegel zie. Ik knap ook enorm op van een likje foundation en een beetje mascara. Dan voel ik me absoluut zelfverzekerder. Maar het is niet zo dat ik me echt kwetsbaar voel op het moment dat ik een blotenbillengezicht heb. Want tja, dat is nu eenmaal wat het is en als moeder van twee kleine kinderen heb ik in de ochtend soms simpelweg geen tijd voor uitgebreide schmink-sessies. Of geen zin. Dat is ook goed mogelijk. Bovendien denk ik altijd: voor wie doe ik het? Want het kan Robert echt geen fluit schelen of ik in de make-up zit of niet (ik vraag me zelfs af of hij het verschil wel ziet) en de andere bezoekers van het winkelcentrum zijn ook vast en zeker niet bezig met hoe ík erbij loop.

Maar stel he, stel dat die andere bezoekers van het winkelcentrum wél met mij bezig zouden zijn, dan nog zou ik me daar niets van aantrekken. Want heel plat gezegd: mijn leven. En mijn leven krijgt niet meer waarde als ik mascara draag. Of als een toevallige passant vindt dat ik wel of niet opgemaakt ten tonele moet verschijnen. Wat dat betreft voel ik me voldoende zelfverzekerd en kan ik de mening van anderen naast me neerleggen. En ik gun iedereen die vorm van zelfverzekerheid. Maar het gekke is dat er dus wel een aantal dingen zijn waar ik bloedje onzeker over ben. En die ga ik delen, waar ik dan ook weer onzeker over ben. Lees mee!

Mijn gebit
Ik wil dus ooit nog eens een beugel. Of gewoon neppe tanden (facings). Want ik háát mijn gebit. Al van kleins af aan. In mijn tienerjaren droeg ik meerdere beugels, jarenlang. Mijn vooruitstaande konijnentanden werden vakkundig naar achteren gedrukt en mijn overbeet werd stukje bij beetje minder. Maar helemaal weg is ‘ie nooit gegaan. Tel daarbij op dat ik geen spalkje achter mijn tanden heb gekregen óf een nachtbeugel draag en je snapt: het kruipt allemaal weer een beetje terug in zijn oude vorm. Mijn voortanden zijn best wel lang en staan dan ook nog een beetje naar voren – vind ik – en altijd als ik een foto van mezelf zie waarop ik met mijn mond open lach dan denk ik: het kind lijkt wel een konijn. Als er íets is wat ik aan mezelf zou willen veranderen, dan is het mijn gebit.

Mijn figuur
Al moet ik eerlijk toegeven dat deze onzekerheid wel minder is geworden. Want ik ben gezond, mijn lichaam heeft maar liefst twee keer een heus mens geproduceerd en bovendien vind ik bij andere vrouwen een beetje vorm ook heel mooi. Maar ondanks dat ik andere vrouwen met heupen, billen en borsten prachtig vind, denk ik bij mezelf altijd: mag wel een tikkie minder. Toch is dit wel iets waar ik onzeker over ben, maar waarin ik ook heel bewust de keuze maak om die onzekerheid te parkeren. Want ik word – on the other hand – ook een beetje chagrijnig van vrouwen die obsessed zijn met hun (en andermans) figuur. Het maakt me verdrietig dat er een ‘norm’ is en ik vind het een trieste ontwikkeling dat er steeds vaker en vaker geoordeeld wordt over de omvang en vorm van een (vrouwen)lichaam.

Mijn huid
Tijdens mijn zwangerschap van Ticho was het een stuk minder, maar verder heb ik al heel mijn leven last van eczeem. Het is jullie misschien ook weleens opgevallen, al die kleine wondjes op mijn handen, in mijn nek en op mijn armen. Maar het zit ook op mijn buik, tussen mijn haren en soms ook in mijn gezicht. Ik kan er vreselijk onzeker van worden, want het ziet er toch altijd een beetje smoezelig uit ofzo, terwijl ik er niets aan kan doen en het ook helemaal nul komma nul te maken heeft met bijvoorbeeld hygiëne. Als mensen aan me vragen “Wat heb je daar?” dan merk ik dat ik me een soort van verontschuldig, terwijl dat eigenlijk nergens voor nodig is. Maar mijn huid, die zorgt wel degelijk voor een portie onzekerheid.

Mijn hersens
Ik word alijd stiknerveus van mensen die mij allerlei dingen vragen over bijvoorbeeld spelling of taal. Of mensen die zeggen dat ik slim ben omdat ik een universitaire studie afgerond heb. Ik weet niet hoe het komt maar ik denk altijd: oh jee, ik wéét dat helemaal niet joh. Het is me tot op de dag van vandaag ook een raadsel hoe ik in hemelsnaam die Drs. voor mijn naam heb gekregen – of in mijn geval de MA achter mijn naam (wat ik overigens nooit gebruik maar dat geheel terzijde). Ik haat het als mensen denken dat ik dingen van dingen weet omdat ik dan altijd meteen bang ben dat ik het fout heb of door de mand val. Of verkeerd doe. Als mensen de illusie hebben dat ik slim ben – wat ik zeer zeker niet ben maar ik was toevallig vrij goed in leren en bovendien is er wat mij betreft geen definitie van slim omdat iedereen waardevolle talenten heeft – denk ik alleen maar: shit, dat zal ze tegenvallen als ze ontdekken dat ik maar gewoon wat doe.

Mijn website
De allerlaatste in de rij en wat mij betreft ook de meest stomme: ik kán onzeker zijn over mijn site. Wat anderen ervan vinden, dingen die achter mijn rug om worden gezegd en (ongevraagde) meningen die ik vrij regelmatig naar mijn hoofd krijg. Over dat ik mijn kind niet zo lang in een Maxi Cosi mag vervoeren. Of over een zogenaamd loyaliteitsconflict als ik Ticho leer dat hij heel hard ‘MAMAAA’ moet roepen als ik vraag wie zijn beste vriend is. Of over dat pindakaas op de boterham een soort vergif is. En zo kan ik echt nog wel even doorgaan. Dus niet alleen het feit dat er nog steeds veel mensen een beetje lullig – zogenaamd grappig maar grapjes ten koste van een ander om zelf grappig gevonden te worden zijn NIET grappig – gedaan wordt over mijn site, maar ook inhoudelijk krijg ik best wel eens commentaar waar ik van ga wankelen.

En dat waren ze, mijn grootste onzekerheden. Dussss ik heb hartstikke schijt aan alles en iedereen als ik zonder make-up naar de winkels ga, maar durf niet keihard te lachen omdat ik mijn gebit zo verschrikkelijk vind. Snap jij het nog? En heb jij bepaalde onzekerheden waar je niet zo lekker mee weet de dealen?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

3 Comments

  1. Ha! Mooi artikel. Ik heb zelf Nederlands gestudeerd aan de uni en ik word soms ook ongemakkelijk van vragen die ook maar enigszins raakvlakken met de taal hebben. Ik weet ook echt niet alles! Soms kan zo’n masterpapiertje ook als een extra druk op de ketel voelen. Aan andere kant ben ik natuurlijk ook wel heel blij dat ik het diploma heb gehaald.

    En ook hier iemand die jarenlang heeft gebeugeld, maar de tanden gaan ondanks spalkje weer in oude vorm. Spalkje heeft volgens mij nooit perfect tegen tanden gezeten – maar dat ontkenden tandarts 1, tandarts 2 en orthodontist – en juist die tand, waar ik het spalkje altijd net wat meer naar voren voelde gaan, gaat nu ook naar voren. Stom! Ik heb alleen echt geen zin meer in een beugel op mijn dertigste. Volgens de tandarts zou dat slechts voor paar maandjes zijn, maar toch.

  2. Ach Anouk toch, je bent zo leuk en zo mooi! En supertalentvol. Dat is vast verre van perfect Nederlands, haha. Jij maakt me onzeker. Met je toffe en vlotte blog. Ik heb heel vaak als ik een artikel online zet of schrijf: “oei, wat zouden de echt goede bloggers hier van vinden?”

  3. Aaaahhh die van de hersenen herken ik ook!!!! Ik ben ook altijd bang dat ze erachter komen dat ik maar wat aanklooi. Vraag mezelf dus ook geregeld af hoe ik de universiteit heb kunnen halen. Haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *