Happy Moments

Happy Moments #103

Goedemorgen! Leuk dat je ook deze maandag weer de weg naar hier hebt gevonden. Zoals altijd staat er een overzicht van onze afgelopen week voor je klaar. Kijk je mee?

Laat ik beginnen met zeggen dat afgelopen week niet helemaal mijn week was. Ik had het vreselijk druk, mijn hoofd zat bomvol nieuwe informatie, deadlines én snot. Waar ik normaliter enorm stressbestendig ben, had ik nu het idee dat ik van ellende ieder moment in huilen kon uitbarsten. En dat is natuurlijk heel erg ongezond en bovendien niet de bedoeling. Het resulteerde in een woensdag waarbij er niets uit mijn handen kwam en een donderdag heel hard werken. Gelukkig had ik aan het einde van mijn werkweek wel weer het gevoel de boel enigszins op de rit te hebben en genoten we van een prima weekend. Goed, de foto’s.

Deze gaat in de nieuwe week gewoon door waar hij de week daarvoor gebleven was. Voor het raam naar de auto’s kijken en vrolijk zwaaien. Het is net de Koning, zo fanatiek als dat ‘ie wuift.

Op maandag ben ik (weer) druk in (één-op-één) training. Om tussendoor mijn hoofd een beetje fris te houden, gaan we naar buiten en scoren we koffie op het station. Deze koeken laat ik liggen, wat de grootste prestatie van deze dag is.

THUIS! Nu Tess kan tijgeren is geen enkel speelgoed van Ticho nog veilig en ze heeft haar pijlen vooral gericht op zijn auto’s. Die bewaakt Tich dus met zijn leven.

“Ticho doet wel even lezen mama over leeuw en muis en grom.” Tuurlijk lieverd, doe jij dat maar. Zo grappig hoe hij het boekje al een beetje uit zijn hoofd kent en in zijn eigen taaltje aan zijn zusje vertelt wat er dan precies gebeurt.

In het leven werkt het écht zo: als je iets niet mag dan is het ineens overal. Tegenover mijn werk zit een Turkse bakker en op deze dinsdagochtend sta ik daar kwijlend voor de ramen.

Een afscheidnemende collega zet dit uiteindelijk bij de koffiemachine op kantoor. Is toch niet te doen he? Ik ga voor het eerst in anderhalve week buiten mijn (dieet)boekje en douw een veel te zoet en bomvol met suiker zittend hapje naar binnen.

DRIEHONDERDDERTIG calorieën. De rest van de dag leef ik van de lucht.

Grapje. Tussen de training door bestellen we een Poke Bowl. Deze is voor mij, gevuld met allemaal gezonde dingen. Voor deze Poke Bowl mag je mij serieus wakker maken (en dat zegt wat hoor!).

Ik publiceerde op deze dinsdag een stukje op de site over knutselen en hoe dat zo erg niet aan mij besteed is (lees HIER maar). Gelukkig heeft de oma van mijn monsters daar meer feeling voor. Ticho hangt daar de Picasso uit.

En ook Tess is er meer dan tevreden.

Na een lange dag op kantoor kan ik gelukkig aanschuiven voor een avondmaal en daarna doe ik precies niks meer behalve voetbal kijken en heel lang douchen.

Het is woensdag en ik ben een dag thuis met de kindjes. Ik had allerlei leuke plannen, maar door het zeikweer, een snotneus en een overvol hoofd, heb ik dat voor negenen allemaal al laten varen. We doen vandaag niks. Behalve vrachtwagens spotten.

Deze meid is op ontdekking hoor mensen. Zo leuk dat ze nu kan tijgeren!

Halverwege de ochtend is het tijd voor fruit. Noem me kneuterig, maar ik vind dit zo’n gezellig moment op de dag.

Ticho heeft mijn camera gejat en deze foto gemaakt. Beetje wazig, maar wel schattig.

Team Snotneus represent. Tessie eet naast haar fruithapje ook een hele boterham met smeerkaas. Ze wordt ineens zo groot!

Als beide kinderen slapen, heb ik tijd om zelf op het gemak wat te eten. De stroom is uitgevallen dus ik kan geen GTST kijken. Ook weleens lekker, zonder afleiding van beeld.

Ik wilde de rest van de middag aan de slag met de site. Er moet namelijk nieuwe content komen. Maar het lukt me niet. Ik krijg niets uit mijn handen, ben doodmoe en snotverkouden. Uiteindelijk besluit ik om de boel de boel te laten en lekker te gaan liggen. Eerst op de bank, later in bed.

Na een uurtje – iets langer geloof ik -, ben ik er weer. Alvast aan het werk voor het avondeten.

Ticho is wakker. Die vraagt om een snoepje, dus hij krijgt een bakje met dit.

Na het eten gaan de mannen even een rondje rijden met de auto en blijf ik met Tess thuis. Als onze boys weer thuis zijn worden er boekjes gelezen, tandjes gepoetst en kindjes op bed gelegd.

Ik ga langs mijn twee liefste vriendinnen, schrijf nog even vlug een update over mijn mentale gesteldheid (kon je HIER lezen) en tegen tienen lig ik erin. Ik kan de slaap helaas niet echt vatten, mijn hoofd loopt een beetje over en ik neem me die avond voor om de volgende dag op mijn werk aan de bel te trekken.

Geen foto’s van mijn dag op kantoor, alleen deze. Van mijn lievelingstosti. Was ik aan toe. Mijn overige uren in Utrecht breng ik door in vergaderingen en zuchtend en steunend achter de computer. Ik verzet heel veel werk en heb bovendien mijn prioriteiten weer een beetje op orde. Voelt goed.

In de avond komt mijn opa eten en terwijl we wachten op ons avondmaal, zit mijn zoon een beetje stoer te doen met zijn zonnebril achter de ramen. Gekke jongen.

Tess die drinkt dus uit een rietjesbeker alsof ze nooit anders gedaan heeft. Vind ik redelijk bijzonder, aangezien Ticho pas na weet ik het hoeveel maanden doorhad hoe dat ding werkte. Maar goed, zij heeft het kunstje gewoon bij haar grote broer afgekeken denk ik.

Ons eten. Een beeeeeetje buiten de lijntjes van het dieet zeg maar, deze Turkse pizza.

Als we allemaal volgevreten zijn en mijn opa weer naar huis is, doen we de kinders in bad en daarna naar bed.

En we ploffen zelf redelijk vermoeid op de bank voor Temptation. Daar worden we spontaan slaperig van – HOE SAAI – dus we taaien bijtijds af.

Dit is lekker wakker worden op vrijdag hoor. Madame heeft voor de miljoenste keer alles onder gescheten. Kan echt niet wachten tot die tandjes door zijn want hier word ik GEK van.

Nog voor achten staat onze allerleukste postbezorger voor de deur. Deze wordt afgeleverd want uw keukenprinses had de vorige staafmixer gesloopt.

Met kakkende babies blijf je wassen. En ja, ik hang de overhemden van de man in de lampen. Hangt er nog iets in de lampen, zeg maar.

Hoor ik ineens: “Oppe stoffe plek inne stijn” want zoveel betekent als “op een stoffige plek in de hete woestijn” wat de eerste zin van het verhaal is. Is ‘ie zelf maar weer begonnen in zijn lievelingsboek (DEZE).

Tess werkt ondertussen aan haar balgevoel.

Dit weer, ik ben het ZO onwijs zat. Het blijft maar regenen en waaien. Op mijn vrije dagen ga ik zo graag even naar buiten met mijn kroost, omdat dat zo lekker de dag breekt, maar dat zit er gewoon niet echt in.

Ik deelde dit op de site (HIER) en krijg veel reacties. Echt serieus tientallen DM’s en een stuk of 15 reacties op de site. Ik ga in de loop van de week eens even uitgebreid antwoorden op al die lieve berichten.

“Mama cheese” roept Ticho. Die maakt heel de dag foto’s van onder andere de vloer, het plafond en de muren.

De prinses mot haar avocado met banaan liever niet. Kijk dat hoofd dan.

HET IS DROOG. Dus we gaan met gierende vaart naar buiten. Ticho op de fiets…

… en Tess in de wagen.

Een rondje supermarkt. En dat uitje is niet compleet zonder in de auto te hebben gezeten. Ik doe er eigenlijk nooit geld in, maar na een paar minuutjes stilzitten gaat hij meestal zonder klagen weer mee.

Daarna door naar de bakker. We halen kaasstengels en lekkere koekjes.

En uiteraard krijgt deze kleine schooier een koekje mee. Best ingewikkeld, fietsen en eten tegelijk.

Als we het fietsje weer in de schuur zetten, valt het oog van Ticho op de ‘motor’ zoals hij het noemt. Wil ‘ie graag een stukje op rijden. Doen we van de zomer weer lieverd!

Nadat hij zijn kaasstengel heeft gegeten, wil hij zijn koek. Ik ben echt een vreselijke loedermoeder maar vind het een prima lunch. Choose your battles zeggen we dan en vanavond krijgt hij wel weer groenvoer.

Slapende T’s en dan kan ik achter de laptop. Ik werk twee uurtjes aan een redelijk groot project en vind het daarna mooi geweest. Tijd om ‘m dicht te klappen en écht weekend te gaan vieren.

Het is een wonder want de kids slapen nog. Ik kijk nog een aflevering GTST.

En bestel deze TOMS. Toen ik ze zag was ik serieus op slag verliefd. Kan niet wachten tot het mooier weer wordt en ik ze kan dragen.

Tessie is wakker. Kind blijft maar lachen en kraaien. Zo gezellig is ze. Ondanks dat ze dus last heeft van die verrekte tandjes. Behalve ’s nachts hoor mensen, dan slaapt ze nog steeds nauwelijks door.

Op een missie.

Aan het einde van de middag hebben we een gezellige borrel. De kindjes zijn ook mee en Ticho wil vooral buitenspelen met de grotere kinderen. No problemo en zelfs Tess mag mee (en daar wordt goed op gelet).

Als we weer thuis zijn dan, nou ja, je ziet het al: De Leeuw in de Muis.

Doei Tessie, slaap lekker. Met je poepbroek.

Zaterdagochtend beginnen we again met een douchesessie want je raadt het al: bah.

Halverwege de ochtend helpt Ticho mij een handje met het snijden van fruit. Voor allebei de kindjes maak ik een bordje met twee stuks fruit. Vinden ze heerlijk en ik voel me op dat moment echt onwijs geslaagd als moeder.

Ja kommaardoor. Peer met avocado en gaat erin als zoete koek.

Als de bakjes met fruit verorberd zijn gaan we naar de verjaardag van ons kleine vriendje Sepp, die twee kaarsjes mocht uitblazen. Zo leuk als vrienden kinderen hebben die in dezelfde fase zitten. Goed, de autorit dus. Ticho wil tegenwoordig alleen maar voorin zitten, dus ben ik verbannen naar de tweede rij. Nee joh, tuurlijk.

Directeur Ticho. Hij is nog steeds geen slanke den, maar de afgelopen weken is hij enorm gegroeid. Op alle vlakken, maar vooral qua omvang. Hij is ineens zo lang en een stuk beter in proportie ofzo. Alsof die babyvetjes zo langzamerhand een beetje verdwijnen.

Na de verjaardag is het bedtijd voor mijn T’s. Terwijl zij slapen drink ik koffie bij mijn schoonzus en doe ik wat boodschapjes. Daarna gaan we weer een rondje fietsen. Het is het eerste waar Ticho om vraagt als hij wakker wordt.

Ticho gaat zo tergend langzaam dat de voorsprong van Robert en Tess steeds groter wordt.

Mij kan het weinig schelen. We waaien vanzelf wel weer een keer naar huis en ik heb geen haast.

En natuuuuuuuurrrrlijk heeft meneertje halverwege genoeg van zijn fiets. Loop je dan.

Vrolijke Frans. Met haar blauwe kraaloogjes.

Je kunt natuurlijk niet vroeg genoeg beginnen met het bijbrengen van dit soort taken.

Mijn avondmaal bestaat uit een pizza carpaccio. Normaal gesproken mijn favoriet, maar dit keer is ‘ie een beetje smakeloos ofzo. Een beetje flauw. Vind ik dan dus zo’n tegenvaller, als je al heel de week uitkijkt naar dit moment en het ‘m dan gewoon net niet is.

Ik kom deze tegen op Facebook (of all places) en moet er hard om lachen. Schrijven is natuurlijk ook mijn werk en op de één of andere manier vinden mensen het dan een soort sport om taal- en spellingsfoutjes op te sporen. En geloof me: die maak ik genoeg.

Robert is weer naar de sporthal voor een potje korfbal en een feestje in de kantine en ik zit thuis op de bank met livestream.

Tess is helemaal niet zo kroelerig. Waar ze de eerste weken letterlijk aan me vastgeplakt zat, is dat nu het tegenovergestelde. Ik geniet er dus extra van dat ze die late fles – van rond tienen – half slapend drinkt en daarna bij me in slaap valt. Even knuffelen zonder dat mevrouw protesteert.

Het is al best een eind op de dag als ik deze eerste foto maak. Is het iemand al opgevallen dat ik mijn kinderen graag richting de stofzuiger dirigeer?

Hapjes maken! Bij Ticho deed ik dit aaaaltijd want poehpoeh je geeft je kind toch geen potje?! Bij Tess grijp ik graag naar die potjes want dat is natuurlijk heel gemakkelijk en bovendien niet per se ongezond. Maarrrrr wel prijzig. En aangezien we een nieuwe staafmixer hebben, zijn mijn smoesjes om het vooral niet zelf te hoeven doen opppppp.

Deze houdt me nauwlettend in de gaten. Met dr kuif.

Boontjes, wortel en bloemkool. Kan zo de vriezer in en we zijn voorlopig weer klaar.

Standaardritueel op de zondag dit. Even wat boodschapjes halen.

En verder vooral veel knuffelen met mijn meisje. Die verrekte tand is door. EINDELIJK. Ik zie twee witte puntjes in haar onderkaak. Hopelijk is het op korte termijn klaar met die veertig volle luiers op een dag.

Jongens, hold my beer, zie ik daar nou zon?!

Deze heeft aan het begin van de middag niet echt lang geslapen, dus die leg ik rond half vijf nog even weg. Valt als een blok in slaap. Kijk haar nou he met dat duimpje. Het is net of ik twee jaar terug ben in de tijd en daar mijn zoon weer zie liggen. Die lag altijd EXACT zo.

Tosti als avondeten. Man man man. Je zou Jeugdzorg ervoor bellen hoor, want deze vent heeft al dagen niet normaal gegeten. Of nou ja, het gaat vanaf vrijdag een beetje mis. Maar ach, weekend zullen we maar denken.

Tess is inmiddels afgevoerd naar bed en Ticho mag nog even Ajax kijken De kneuterigheid. En zo leuk, dat hij dan zo naast zijn vader gaat zitten en ze samen Studio Sport aanschouwen. Een beetje zo’n beeld waarvan je droomt. En dat gebeurt dan dus voor mijn ogen.

Ik cross nog even naar het tankstation – kan ik morgen weer vijf minuten langer slapen – en daarna is het mooi geweest. We doen NIKS meer.

En dat was het weer voor deze week. Het begon wat stroef en moeizaam, maar eindigde prima. Komende week wordt intensief – het zal weer eens niet – wanttttt Robert gaat op wintersport met zijn freunden en komt na het weekend pas weer thuis. Dat betekent dus dat ik ALL BY MYSELF heel de bende moet managen. Nu heb ik alle vertrouwen in mijn eigen kunnen en bovendien vind ik het ook heel leuk om echt even volle bak met die koters bezig te zijn, toch zie ik er stiekem een beetje tegenop. Ik weet dat ik niet mag klagen want er zijn vrouwen die het altijd zonder vent moeten doen, die veel vaker alleen zijn en ga zo maar door, maar toch. Volgende week zullen jullie zien hoe het me vergaan is.

Voor nu weer heel erg bedankt voor het lezen en een hele fijne nieuwe (werk)week toegewenst!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

1 Comment

  1. Je kan het! Zet ´m op komende week en maak er een feestje van met de spetters!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *