Persoonlijk

Zullen die eierstokken ooit stoppen met rammelen?

“Maar misschien is het tóch handig als je even laat checken of ‘ie goed zit”, zei de verloskundige zes weken na het plaatsen van de spiraal. “Volgens mij zit ‘ie prima hoor, ik heb nergens last van, geen gekke dingen en mocht ik toch per ongeluk zwanger raken, dan is dat geen wereldschokkend probleem.”

Het geeft wel aan hoe ik erin sta. Een derde kindje zou wat mij betreft meer dan welkom zijn. Maar zoals ik al eens vaker heb verteld, is mijn lieftallige echtgenoot daar (nog) niet van overtuigd. Die vindt het mooi geweest. Goed zo. Genoeg gezelligheid in huis. Genoeg slapeloze nachten. Genoeg krampjes, flesjes, gezeul met luiertassen en een faillissement omdat zo’n baby in no-time uit die zorgvuldig uitgezochte en veel te dure kleertjes groeit en opvang een klein vermogen kost.

De tijd terugdraaien
Maar hij is een man. Dus hij weet niet écht hoe het is om zwanger te zijn. Want hoewel ik er absoluut geen talent voor had en me eigenlijk het merendeel van die periode verschrikkelijk ellendig voelde, was het wel zo bijzonder en speciaal. Dat er een mens in je buik groeit, met alles erop en eraan. De eerste echo, de eerste schopjes, al die kleine kleertjes, een kamertje inrichten en ga zo maar door: ik zou het allemaal graag nog eens meemaken. Of de tijd terugdraaien, dat kan ook.

Gepasseerd station
Net als die eerste periode met het nieuwe gezinslid. Dat hele kleine. Die mini nageltjes, mini neus, mini oortjes, mini huiltjes (want ja, als ze ouder worden, dan pas krijg je gehoorbeschadiging van een huilbui van je kind, een newborn klonk hier eerder als een soort speelgoedmuisje waar je per ongeluk op gaat staan en wat dan zachtjes piept), mini kleertjes, eindeloos knuffelen, op de borst in slaap vallen, luiertjes in de kleinste maatjes en kusjes geven zonder dat er geprotesteerd wordt. Het lijkt een hoofdstuk uit een ver verleden en bovendien eentje uit een gesloten boek. Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat schattige mini oortjes en een stapel kleine kleertjes absoluut geen goede redenen zijn om onze genen nogmaals door te geven. Want zoals ik twee keer heb mogen ervaren, gaat die tijd vliegensvlug voorbij en als dát de reden is voor een derde kind, dan volgt er ook een vierde, vijfde, zesde. Dan is het nooit een gepasseerd station zeg maar, maar blijft de hunkering naar meer.

We zijn compleet
Mijn twijfel – als dat al het goede woord is – komt dan ook absoluut niet daar vandaan. Het is niet dat ik nog een kindje zou willen omdat ik het zo leuk vind om zwanger te zijn of omdat het zo lekker kroelen is met een baby. Of tenminste, niet alleen dat. Maar het wakkert het allemaal wel aan. Zwangere vriendinnen, dikke buiken op straat, babyshowers, iets te lang treuzelen bij de newbornafdeling van de Prénatal: ik kan er niets aan doen. Het blijft aan me trekken. Bij ieder Insta-baby’tje denk ik “doe mij er ook nog zo één” en als ik alleen al het fotoboek van mijn eigen kroost in de kast zie staan dan kan ik niet anders dan weemoedig bladeren en mijmeren over hoe het zou zijn als… Maar volgens de wederhelft zijn we compleet en is er geen ‘als’.

It takes two to…
Tango. Dat is in dit geval natuurlijk ook zo. Dus houdt het (voor nu) gewoon op, zo simpel is het. Want ja, in mijn hart is nog meer dan genoeg ruimte voor een derde kind – net als in mijn huis en in mijn portemonnee, maar dat vind ik dan persoonlijk weer bijzaak – maar dat moet voor de vader van mijn kinderen natuurlijk wel net zo voelen. En als dat niet het geval is, dan komt er geen derde kind. Zo simpel is het. Ik wil zoiets samen doen en er allebei voor de volle duizend procent achter staan, óók om te voorkomen dat er ooit met verwijten gestrooid gaat worden. En het is niet zo dat ik nu het gevoel heb dat ik wordt ‘achtergesteld’ of dat ik denk dat we nu níet compleet zijn. Want hallo zeg, ik heb twee prachtige kinderen mogen krijgen die mij iedere dag weer de gelukkigste vrouw van de wereld maken. Ik heb precies helemaal niets om over te klagen maar vooral heel erg veel om dankbaar voor te zijn. En dat is dan ook precies wat ik ben.

Forever rammelen
Misschien is ook wel een beetje vrouwen eigen. Dat die eierstokken forever blijven rammelen. Ondanks dat je misschien zeker weet dat je gezin wél compleet is. Of ondanks dat je allerlei praktische bezwaren hebt. Of ondanks dat je zwanger zijn helemaal zo leuk niet vind. Of ondanks die eerste maanden met baby zo afschuwelijk zwaar waren. Het zit gewoon in onze natuur. Of in ieder geval wel in die van mij. Ik denk oprecht dat ik pas stop met dromen over kleine baby’s als ik in de overgang kom. Als het me biologisch gezien onmogelijk gemaakt wordt zeg maar. En echt, geen dag eerder.

Op afroep beschikbaar
Laat ik – hopelijk onnodig – nog wel even melden dat ik heel heel HEEL goed weet dat een kindje niet op afroep beschikbaar is en dat ik dus een bofkont ben met twee gezonde kinderen die zonder ingewikkelde en langdurige toestanden op deze wereld zijn gekomen. Die in een gespreid bedje zijn beland, waar ze zonder enorme zorgen groter mogen groeien en waar wij zonder enorme zorgen van mogen genieten. Dat is een wonder, oprecht. Het is misschien ook wel de reden dat ik mijn wens voor een derde kindje gemakkelijk los kan laten. Het voelde toch al een beetje hebberig ofzo, altijd maar meer willen. Terwijl de kunst van het leven ‘m voor mij vooral zit in gelukkig zijn met wat je hebt en dankbaar zijn voor wat je mag krijgen. En ik zeg ook maar zo: zeg nooit nooit. Het leven zit vol verrassende wendingen!

Ik ben wel heel benieuwd: zijn er meer dames die graag nog een kindje zouden willen krijgen maar waarvan de wederhelft minder enthousiast is? Of juist andersom? En hoe dealen jullie daar dan mee?

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

15 Comments

  1. Ja, hier idem! Onze 2e dochter is ook van juni. En ik wil heel graag nog n kindje. Ondanks dat je post van gister ook door mij geschreven zou kunnen zijn en je dan denkt: why wil je dat nog als je nú al niet goed slaapt?! Kwestie van gevoel dus. We hebben tussen de meiden in een kindje verloren, dus ik denk ook wel eens, zou dit een leegte zijn, die nooit te vullen is? Maar ondertussen denk ik uren over namen, bewaar ik alle minikleertjes en kan ik écht nog niet hardop uitspreken dat mijn baby mijn laatste baby is.

    Mijn man vind twee ook genoeg, maar dat is om rationele redenen: fjjn om genoeg aandacht te hebben, past makkelijk in ons huis, de tropenjaren zijn eerder voorbij, we houden meer tijd voor onszelf, etc.
    We zetten het dilemma nu in de ijskast, want minstens 2,5-3 jaar leeftijdsverschil zouden we ideaal vinden. Dus over een jaar komen de strijdbijlen, denk ik, haha! Maar hij geeft me zo nu en dan wel hoop op toch nog een kindje, als hij zo geniet van fijne momentjes en dan letterlijk zegt: “ik wil dit nog een keertje”. Tot we daarna weer zo’n drama kots-tanden-peutermetengedromen-nacht hebben……

    En dan denk ik stiekem ook wel eens: “fijn als dit voorbij is”.

  2. Dat schattige mini-vuiltje was hier niet schattig meer. Het gaat nu beter, maar elke keer als het strotje van Storm opengaat, slaan de stresshormonen mij om de oren. Hij is echt de allerbeste anticonceptie ooit en hoewel ik na zijn bevalling er nog wel een paar wilde doen, ben ik er nu echt klaar mee. Had ik echt nooit verwacht. We keken juist naar huizen waar nog meer kinderkamertjes gemaakt konden worden. Maar tis goed zo. Denk ik.

  3. Heel herkenbaar! Al hebben wij nog maar één kindje, geboren afgelopen juli. Bij mij begint het langzaamaan alweer te kriebelen, maar mijn vriend wil zeeeeeker nog wachten voor de volgende en volgens hem ook de laatste ………

  4. Ik herken het. Mijn verstand zegt nee geen 3e. Maar als ik dan een babietje zie dan denk ik jaaaaa. Maar ik denk er dan meteen ook de slopende kraamtijd bij en nachtvoedingen enzo en dan denk ik weer neeee 😂

  5. Zooo herkenbaar!
    Mijn jongste is nu 3, ik heb 3 jaar gevoeld, gehuild, gewenst voor een 3e.
    Mn man vind 2 prima. Ik had dat gevoel niet, maar hoopte dat het kwam.

    Nu, sinds, 3 maanden is het opeens goed! Yes.
    Zo’n dankbaar gevoel. De 2 die ik (jongen en meisje) zijn wonders. 8 jaar geleden gehoord dat er minder dan 1% kans was op een zwangerschap en nu zelfs 2 keer mogen meemaken.

    Ik ben dankbaar voor mn kids. Dankbaar dat die pittige zwangerschappen en eerste jaren niet meer hoeven.
    Dankbaar dat ik mama mag zijn.
    Dankbaar dat ik vele eerste mooie momenten mag koesteren.
    Dankbaar dat het nu goed is.

  6. Zooo herkenbaar!!
    En mijn wederhelft denkt daar ook anders over!! Wij hebben 1 zoon met behulp van hormonen mogen krijgen. Onze tweede zoon is een spontaan cadeau, en ook van juni. Die eierstokken blijven hier ook rammelen als ik een baby zie…. zo’n mini baby dan;).
    Wie weet over een paar jaar??? Maar denk dat ik dat op m’n buik kan schrijven.
    We zijn natuurlijk ook heeeeel erg dankbaar dat we twee gezonde boys hebben mogen krijgen.

  7. Ohhh zoo herkenbaar. Ik heb nu twee meiden. 1 die in juli wordt en 1 die volgende week 1 jaar wordt. Ben nu langzaam aan alles weg aan het doen en heb er best moeite mee. Maar het is goed zo.
    Maar precies wat je omschrijft zou alles zo graag over willen. Ik heb twre super bevallingen gehad, het moment dat je je kindje vast hebt, die eerste momenten, geweldige kraamweken. Maar ze worden ook zo snel groot. Bij een tweede gaat het nog sneller dan bij de eerste. Lekker genieten van mijn twee meiden.. ben heel benieuwd of er ooit nog een 3e zal komen..

  8. Nee hoor niet herkenbaar. Ik ben helemaal verliefd op mijn kind maar 1 is meer dan genoeg voor ons! Zwanger zijn vond ik niet erg maar ook niet zo dat ik het nog een keer zou willen 😁

  9. Mia Benthem says:

    De rammelende eierstokken bleven hier ook nog na de 3e…, het blijft gewoon leuk zo’n klein mini-mensje zien opgroeien tot (in mijn geval al) pubers en jong-volwassenen. Maar.., de overgang komt er aan dus zo langzamerhand is het ook goed hoor. Dankbaar met wat we hebben en wie weet ooit weer genieten van het kleine spul, maar dan als oma 😉.
    Eerst een poosje “vrijheid” , al valt dat ook nog wel mee met de puber die veel sport en overal heengebracht wordt 😃🥋

  10. Jaaaaaa 😬🙈 hier ook! En ik hoor zoveel andere zeggen dat ze na een tweede of derde kind een “compleet”gevoel hadden. Ik heb dat ook niet. Meer dan welkom ook hier, alleen de hubby wil niet 😊😬 Zo mooi geschreven dat we inderdaad gezegend mogen zijn met gezonde kids. En ook ik hoop dat dat gevoel ooit weggaat 😇

  11. Ik denk dat sommige vrouwen dat altijd wel blijven houden. Ik heb nu 1 kindje. En als ik zwangere vrouwen zie of vrouwen die met hun kindje in het
    dorp lopen gaat het wel kriebelen bij mij. Ik wil heel graag nog een 2e maar als ik denk aan weer zwanger zijn de kans op weer een keizersnee dan haak ik wel redelijk af . Maar goed mijn kindje is dan ook nog jong en mag ik zo wie zo het komende half jaar niet zwanger worden en dan gaan we maar is kijken of mijn lichaam nog enig sinds hersteld is.

  12. Mijn zoontje van nu 6 maanden was nog geen week oud toen ik zei; ik wil er nog 1 (of 2… of 3), maar manlief wil nog even wachten. En nu mijn zoon 6 maanden is denk ik al waar is mijn kleine baby, help! Maar hier gaat zeker nog een twee volgen (als de natuur het hoelaat) en als het aan mij ligt zeker nog een derde en heeeeeeel misschien ooit nog wel een vierde. Altijd al gedroomd van een tafel voor eigen kroost 🤗

  13. Ik herken het gevoel heel erg. Ik had het heel erg na de geboorte van onze eerste. Elke zwangere buik, elke zwangerschapsaankondiging gewoon een lichte vorm van jaloezie. Al die lieve kleertjes en moeders met kinderwagens, het was voor mij heel duidelijk dat ik nog een kindje wilde. Na de geboorte van onze zoon (juni) heb ik dit totaal niet meer. Ik denk elke keer; liever jij dan ik!

    Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat het ontzettend moeilijk is om met dit gevoel om te gaan. Ik weet niet of ik het had gekund met het gevoel wat ik na de eerste had. Maar het is wat jij zegt: het moet wel van 2 kanten komen en dat is t allerbelangrijkste!

  14. Herkenbaar! Wij hebben 4 kindjes, waarvan de jongste net één is, en als ik baby’s zie denk ik ook “aaaah ja leuk!” Maar nee er komt hier echt geen vijfde hoor, waardoor ik denk dat het echt vrouw eigen is… baby’s blijven leuk, kindjes ook trouwens, maar ooit houdt het toch echt op. Ik had nooit dat complete gevoel, tót de laatste geboren was, dus ik vind het nu ook echt prima! Maar ja zoals gezegd, als je dan weer een klein baby’tje ziet…

  15. Mijn vriend heeft al twee zoons uit een andere relatie en vind drie kinderen (we hebben samen een dochter van net 2) meer dan genoeg. Ik zelf daarentegen zou dolgraag nog een kindje willen. Lastig dus maar begrijp hem ook. De tijd zal het leren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *