Momlife

De ochtend- versus de avondspits: zo doen we dat

De welbekende ochtend- en avondspits met twee kleine kinderen: hoe doen we dat, wat zijn de verschillen en wat vind ik vermoeiender? Lees mee!

Als we eenmaal op gang zijn dan zijn we op gang. Dan gaat het allemaal redelijk gestroomlijnd en doe ik veel dingen op de automatische piloot. Tot we richting etenstijd gaan. Dan voelt het toch weer een beetje als verstand op nul en gaan. De ochtend en de avondspits vind ik twee best wel hectische momenten op een dag.

Geen ochtendmens
Laat ik beginnen met opbiechten dat ik zo erg GEEN ochtendmens ben. Ik snooze altijd te lang, overweeg iedere ochtend weer om gewoon te doen alsof ik mijn wekker niet gehoord heb en vind het moment van uit bed stappen vreselijk. Dat is dan ook de reden dat ik precies nul discipline heb om op de dagen dat ik vrij ben eerder op te staan dan de kinderen. Soms doe ik het, maar da’s dan meer omdat ik toevallig eerder wakker ben geworden. Liever blijf ik liggen tot ze moord en brand schreeuwen om dan vervolgens heel gehaast twee kids te wassen, aankleden en voeren en uiteindelijk de conclusie te trekken dat ikzelf maar als een vaatdoek aan de dag begin. Dat de ochtendspits niet mijn ding is, is dus helemaal en honderd procent volledig mijn eigen schuld.

Vroege vogels
Naast het feit dat ik dus geen ochtendmens ben, heb ik twee kinderen die dat wél zijn. Aan is aan. Uitslapen is zonde van je tijd. Ik denk dat ze allebei als levensmotto hebben: slapen doe je als je dood bent. Lichtelijk jaloers ben ik op moeders die kinderen hebben die uitslapen tot na zevenen. Of na achten. Er schijnen zelfs exemplaren te bestaan die uitslapen tot negen uur. Kan ik me niks bij voorstellen. Half zeven, da’s een mooi gemiddelde bij ons thuis. In mijn vorige leven dacht ik dat je als ouders bijna dood zou gaan als je iedere (IEDERE) dag zo vroeg moest opstaan en dat geen mens dat zou volhouden, maar in werkelijkheid valt het me eigenlijk alles mee. Want hoewel ik dus iedere ochtend een hele diepe zucht slaak als ik gewauwel uit één van de kinderkamers hoor, ga ik wel gewoon aan de bak. Iedere dag. En ik leef nog.

Vroege wekker
Op de dagen dat ik moet werken, gaat mijn wekker om zes uur. Da’s behoorlijk vroeg maar absoluut noodzakelijk. Ik werk in Utrecht en dat is vanuit mijn woonplaats – files meegerekend – minimaal een uur rijden. Als ik een beetje bijtijds wil beginnen (zodat ik een beetje bijtijds kan aftaaien) dan moet ik dus wel vroeg uit de veren. Dat doe ik al bijna zes jaar en dat ben ik ook echt wel gewend. Betekent niet dat ik als een zonnetje mijn bed uit stap. Vaak gaat dat met gezonde tegenzin én muis- en muisstil. Niet vanwege de husband, want die is natuurlijk al lang en breed wakker door mijn gesnooze, maar omdat ik probeer om die koters niet te wekken. Vanuit mijn bed vertrek ik linea reacta naar de douche, daar doe ik mijn ding en een half uurtje later stap ik fris gewassen en keurig opgemaakt de badkamer weer uit. Dan zou ik in principe naar mijn werk kunnen. Zou kunnen, ja. Want de werkelijkheid is dat één van de twee óf allebei die draken inmiddels wakker zijn en dat ik daar nog even mee aan de slag moet.

Het schema als ik vrij ben
Heel concreet: op de dagen dat ik vrij ben dan vertrekt Robert naar zijn werk als de T’s en ik nog in bed liggen (imagine even hoe vroeg dat is), maar niet voordat hij me ergens mee geholpen heeft, bijvoorbeeld de koffie vast laten lopen of de boterhammetjes gesmeerd in de koelkast zetten. Soms is hij nog thuis als de kids wakker worden. Dan haalt hij ze uit bed en kleedt ze aan, zodat ik ondertussen wat aan mijn eigen vertoon kan doen. Uiteindelijk vertrekt hij naar zijn werk en strijken Ticho, Tess en ik neer in de keuken. Ik parkeer ze allebei in hun stoel, smeer brood, maak een fles én zet koffie. Als ik de kinderen klaar zijn met ontbijten, dan is het tijd voor mezelf. Terwijl er uit de woonkamer een kabaal van jewelste komt – toeterende auto’s, rondslingerend duplo en herrieproducerend V-Tech speelgoed – verorber ik mijn ontbijt en twee koppen koffie. Ik denk dat dit hele ochtendgebeuren ons een uurtje kost en dan zijn we écht klaar om aan de dag te beginnen. Vermoeid aan de dag beginnen, dat wel.

Het schema als ik werk
Zoals ik net al liet doorschemeren, zou ik op werkdagen in theorie niet heel veel aan het prepareren van de kinderen hoeven doen voordat ze door hun vader worden afgeleverd op het KDV of bij familie. Maarrrrr in de praktijk loopt dit toch anders. Want ja, die monsters worden natuurlijk al wakker zodra ik mijn grote teen beweeg, dus als ik na mijn half uurtje in de badkamer klaar ben, haal ik ze vaak uit bed. Een schone luier en frisse kleertjes en vanaf dat moment is het de taak van hun vader om ze te verzorgen. Voordat ik wegga pak ik vaak nog wel even de tasjes in en schrijf ik een update voor opvang/oppas, maar dat was het dan ook wel. Ik vind het oprecht megafijn dat Robert die ochtenden op de toch al drukke dagen voor zijn rekening neemt.

Het avondritueel
Kom ik na een lange dag werken thuis, kan ik alsnog niet op mijn luie reet ploffen. Want dan moeten er kinderen opgehaald worden, hebben we allemaal honger als een paard en is het tijd om de T’s met aandacht te overladen. Als ik niet heb gewerkt maar heel de dag thuis ben geweest geldt ook: we moeten eten. En daarna spelen. En douchen. En tandjes poetsen. En boekjes lezen. En liedjes zingen. En duizend keer het slaap-lekker-ritueeltje afwerken. Keer twee. De avondspits is bij ons thuis best wel hectisch. Want als die koters eenmaal in bed liggen dan wacht er altijd nog wel een wasje, een overvol aanrecht of een onuitgepakte tas.

What’s worse
Het voordeel van de avondspits vind ik dat het chaos zonder deadline is. Dus loopt het niet gestroomlijnd en duurt het allemaal iets langer dan verwacht, dan is er geen man overboord. Dat is in de ochtenden wel anders. Als het al eens voorkomt dat Robert niet thuis heeft geslapen of al heel vroeg op pad moet en ik dus de kinderen elders moet afleveren, dan is het altijd een race tegen de klok. Als we ons dus even voorstellen dat de ochtendspits ook voor mijn rekening zou zijn, dan geloof ik dat ik die erger zou vinden dan de avondspits.

Het zijn heerlijke momentjes met de kinderen, zowel ’s ochtends vroeg als ’s avonds laat. Zo net wakker of juist intens moe zijn ze op hun schattigst. Kruipen ze een beetje sleepy tegen je aan of hangen ze vermoeid in je armen terwijl je een boekje voorleest. Ik kan er echt heel erg van genieten. Maar eerlijk: nothing beats warme koffie en slapende kinderen.

Hoe ervaar jij die twee drukste momenten van de dag? Is bovenstaand verhaal herkenbaar of denk je: meid, stel je niet aan!

Bedankt voor het lezen!


Wil je niets missen? Volg me dan op Instagram (@anoukzwager). Vind ik leuk!

Dit vind je misschien ook wel leuk!

2 Comments

  1. Hier nog zo’n ochtendhater. Ik wil gewoon rustig wakker worden zonder dat er iemand tegen mij praat, want dan wek je de satan in mij 😂.
    Dus ik blijf nog altijd even liggen en scroll dan wat op Social media. Daarna moet ik toch echt aan de bak met de kinderen, terwijl ik ondertussen wat eet om diezelfde satan te stillen 😂

    Avondritueel is veel relaxter en als we moe zijn houden we dat gewoon heel kort. Ook doet de een de kleuter en de ander de baby. Scheelt een hoop!

  2. Heel herkenbaar, vooral het avondritueel. Even gezellig natafelen is er niet meer bij, want er schreeuwt een moe meisje die bij de opvang/oma is geweest en teveel indrukken op heeft gedaan. Laatste hap avondeten nog half in je waffel en het kind wordt al uitgekleed en in bad gemikt. Daarna gauw afdrogen, pyjama aan, fles maken, fles geven en naar bedje. Kom je beneden, aanschouw dan de ravage van het avondeten op tafel. Na dat opgeruimd te hebben, schreeuwt de overvolle wasmand ook nog naar me….

    Even tot 10 tellen en doorgaan! 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *